Η Κυστική ίνωση (cystic fibrosis), είναι η πιο συχνή κληρονομική νόσος στην λευκή φυλή.

Προκαλείται από μια ποικιλία μεταλλάξεων σε ένα γονίδιο (CFTR), που βρίσκεται στο 7^ο χρωμόσωμα (η μετάλλαξη «ΔF 508», θεωρείται η πιο βαριά σε συμπτώματα μετάλλαξη και η πιο συχνή). Το γονίδιο αυτό (γονίδιο του ρυθμιστή της διαμεμβρανικής αγωγιμότητας της κυστικής ίνωσης ) παρέχει οδηγίες  για την παρασκευή μιας πρωτεΐνης από τον οργανισμό, (Cystic Fibrosis Transmembrane Conductance Regulator), που είναι υπεύθυνη για την αγωγιμότητα ιόντων  χλωρίου, στα επιθηλιακά κύτταρα, των διαφόρων οργάνων (πνεύμονες, πάγκρεας, έντερο, κλπ). Ελέγχουν επίσης και την αγωγιμότητα των ιόντων νατρίου. Αυτά τα ιόντα, με την σειρά τους ρυθμίζουν την είσοδο του νερού στα κύτταρα. Το νερό είναι απαραίτητο για την παραγωγή λεπτόρρευστης βλέννης.  Οι διάφορες μεταλλάξεις, άλλες προκαλούν ελαττωμένη παραγωγή της πρωτεΐνης, άλλες ελαττωμένη λειτουργικότητα, με αποτέλεσμα τα κύτταρα να μην έχουν το νερό που χρειάζονται για την λειτουργία τους και να παράγουν παχύρευστη και κολλώδη βλέννη, που προκαλεί απόφραξη των διαφόρων πόρων (ίνωση). Αυτή η απόφραξη είναι αιτία της κακής λειτουργίας των διαφόρων οργάνων, όπως στους πνεύμονες μπορεί να προκαλέσει αναπνευστική ανεπάρκεια, στο πάγκρεας να προκαλέσει διαβήτη αλλά και βαριά παγκρεατική ανεπάρκεια (ελάττωση των ενζύμων που είναι απαραίτητα για την θρέψει του οργανισμού), κίρρωση του ήπατος, καρδιακή ανεπάρκεια κλπ. Λόγω της μη καλής λειτουργίας των οργάνων εύκολα παρουσιάζονται λοιμώξεις στα άτομα αυτά. Τέλος είναι συχνός ο θάνατος σε μικρή ηλικία, αν η αντιμετώπιση δεν είναι σωστή. Ειδική θεραπεία δεν υπάρχει, είναι όμως η θεραπεία συμπτωματική, προσπαθώντας τα άτομα αυτά να παίρνουν αποχρεμπτικά, οξυγόνο, φυσιοθεραπεία, από εξειδικευμένο φυσιοθεραπευτή για την κυστική ίνωση, ινσουλίνη για την ρύθμιση του σακχάρου και γενικά για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε άλλου συμπτώματος. Και τέλος αν υπάρχει ανάγκη, μεταμόσχευση πνευμόνων και καρδιάς.

Τα άτομα αυτά παρουσιάζουν επίσης, ρευματοειδή αρθρίτιδα, οστεοπόρωση,  μπορεί να παρουσιάσουν, στείρωση οι άνδρες και δυσκολία στην σύλληψη οι γυναίκες (αν και δεν πρέπει να μείνουν έγκυες, λόγω της αναπνευστικής ανεπάρκειας), ειλεός, πολύποδες στις ρινικές κοιλότητες και ιγμορίτιδες.

Για την καλή αντιμετώπιση των ατόμων αυτών, πρέπει να υπάρχει ειδική μονάδα αντιμετώπισης ατόμων με κυστική ίνωση (όπως γίνεται στο εξωτερικό). Η μονάδα αυτή πρέπει να έχει εξειδικευμένο προσωπικό για την κυστική ίνωση (γιατρούς, φυσιοθεραπευτές, νοσηλευτικό προσωπικό) και ιδίως μονόκλινα δωμάτια, λόγω του μεγάλου κινδύνου των λοιμώξεων, των ατόμων αυτών, από τον έναν στον άλλον.

Στην χώρα μας δεν υπάρχει τέτοια μονάδα. Υπήρχε μέχρι πρόσφατα, ένα τμήμα για τα παιδιά μόνο, στο νοσοκομείο παίδων «Αγία Σοφία», αλλά ο υπουργός με μια εγκληματική πράξη (διότι πολλά παιδιά πεθαίνουν, αν δεν γίνει η σωστή αντιμετώπιση), το κατήργησε και το ένωσε με τα διάφορα τμήματα. Για τους ενήλικες, τίποτα. Ας ρωτούσε ο κύριος υπουργός, τι γίνεται σε άλλες χώρες και γιατί χρειάζεται ξεχωριστή μονάδα.

Στην χώρα μας ένα στα 2500 παιδιά που γεννιούνται, γεννιέται κάθε χρόνο με κυστική ίνωση. Για να γεννηθεί παιδί με κυστική ίνωση, πρέπει να έχουν το στίγμα (να είναι φορείς) και οι δύο γονείς. Αν έχουν το στίγμα και οι δύο γονείς, ένα στα 4 παιδιά που θα κάνουν, θα έχει κυστική ίνωση. Αν έχει το στίγμα μόνο ο ένας, δεν θα γεννηθεί κανένα παιδί με κυστική ίνωση. Στην χώρα μας υπολογίζεται ότι είναι φορείς το 5% του πληθυσμού. Αν και το στίγμα (φορείς) της μεσογειακής αναιμίας (Cooley) είναι μεγαλύτερο (10%), η νόσος της μεσογειακής αναιμίας (ή νόσος Κούλευ), δεν είναι τόσο συχνή, όσο η κυστική ίνωση, λόγω του ότι τα ζευγάρια ελέγχονται σήμερα για το στίγμα της μεσογειακής αναιμίας, ενώ για την κυστική ίνωση, δεν ελέγχονται.

Σήμερα υπάρχουν εξετάσεις που μπορεί να κάνει κάθε άτομο, που θα ήθελε να διαπιστώσει αν είναι φορέας για κυστική ίνωση, καθώς και για άλλα κληρονομικά νοσήματα, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν κώφωση ή διανοητική στέρηση στα παιδιά τους.

Παρ' όλο που η επιστήμη έχει προχωρήσει, η εγκληματική αδιαφορία του κράτους, για να πληρώνονται οι εξετάσεις αυτές από τα ασφαλιστικά ταμεία και να μπορούν να τις κάνουν όλοι, δεν υπάρχει καμιά τέτοια πρόθεση. Με αποτέλεσμα οι εξετάσεις αυτές, να γίνονται προϊόντα ...;.Super market, (η μία εξέταση στοιχίζει «τόσο», για 3 εξετάσεις «τόσο», για περισσότερες εξετάσεις, «τόσο», δηλαδή με το κομμάτι). Επομένως ο προγεννητικός έλεγχος σήμερα έχει κοπεί σε πακέτα (μικρό, μεσαίο, μεγάλο). Ένα ζευγάρι, λοιπόν, αναλόγως με τα λεφτά που διαθέτει, θα είναι σε θέση να ξέρει πόσες (ή ποια) παθήσεις μπορεί να έχει το παιδί του. Αν κάνει όλο το πακέτο των εξετάσεων (πλήρη προγεννητικό ή διευρυμένο πακέτο) για τα γονίδια, για να μάθει αν έχει στίγμα σε κάποιο, στοιχίζει πάνω από 200 ευρώ. Εμείς σαν γυναικολόγοι, συστήνουμε να γίνεται εξέταση έστω, για την κυστική ίνωση, που είναι η πιο συχνή. Αν γεννηθεί παιδί με κυστική ίνωση, πρέπει να αρχίσει την θεραπεία, από πολύ μικρό. Στα μαιευτήρια σήμερα, ελέγχονται τα παιδιά, για κυστική ίνωση, όπως και στις γυναίκες που κάνουν αμνιοκέντηση (ή τροφοβλαστη, CVS).

ΜΑΝΩΛΗΣ Ι. ΓΑΛΛΟΣ.

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ.

Η ΑΝΤΙΜΥΛΛΕΡΙΑΝΗ ΟΡΜΟΝΗ (AMH) ή αντι-μυλλέριος ορμόνη, είναι μια ορμόνη που από την εμβρυϊκή ηλικία, αναλόγως του φύλου,  καθορίζει τα γεννητικά όργανα, άρρενος ή θήλεος. Παίζει σημαντικό ρόλο στη λειτουργία των ωοθηκών, κατά την διάρκεια της γενετήσιας ηλικίας.

Αυτή καθορίζει, μαζί με άλλους παράγοντες, την ωρίμανση των ωοθυλακίων (ένα κάθε μήνα) και την εφεδρεία αυτών στις ωοθήκες.

Η Γενετίστρια και μοριακή βιολόγος Αθανασία Δ. Πιούκα, σε μια μελέτη της για την διδακτορική διατριβή της, η οποία βραβεύτηκε με το βραβείο της Γυναικολογικής Ενδοκρινολογίας και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό: American Journal of Endocrinology and Metabolism, μελέτησε τα επίπεδα της ΑΝΤΙΜΥΛΛΕΡΙΑΝΗΣ ΟΡΜΟΝΗΣ (AMH) στις πολυκυστικές ωοθήκες.

Βέβαια δεν πρέπει ποτέ να στηριζόμαστε σε μια εξέταση για να βγάλουμε διάγνωση. Η διάγνωση γίνεται με προσεκτική μελέτη της ασθενούς και των εργαστηριακών της εξετάσεων. Αυτό που κάνουν πολλές γυναίκες, να κάνουν ένα υπερηχογράφημα, να δουν πολλά ωοθυλάκια και να βγάλουν το συμπέρασμα ότι έχουν πολυκυστικές ωοθήκες, είναι λάθος, έστω και αν το γράφει στο συμπέρασμα το υπερηχογράφημα.

Οι πολυκυστικές ωοθήκες είναι σύνδρομο, δηλαδή έχουν συγκεκριμένα συμπτώματα όπως αμηνόρροια, υπερτρίχωση και εμφάνιση κύστεων στις ωοθήκες, οι οποίες είναι χαρακτηριστικές (μεγάλες κύστεις στην περιφέρεια της ωοθήκης και αύξηση του στρώματος). Για να χαρακτηριστεί μια γυναίκα ότι έχει πολυκυστικές ωοθήκες, πρέπει να έχει τουλάχιστον δυο από αυτά τα συμπτώματα.

Στις πολυκυστικές ωοθήκες η ΑΝΤΙΜΥΛΛΕΡΙΑΝΗ ΟΡΜΟΝΗ είναι αυξημένη.

Υπάρχει στην Αγγλία ένα τεστ για την ΑΝΤΙΜΥΛΛΕΡΙΑΝΗ ΟΡΜΟΝΗ, μαζί με δυο άλλες ορμόνες (ινχιμπίνη και FSH), μετράει τις εφεδρείες ωοθυλακίων στις ωοθήκες και αν αυτές είναι γόνιμες. Με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να ξέρουμε αν μια γυναίκα, που πρόκειται να κάνει εξωσωματική, μπορεί να ανταποκριθεί στα ωορρηκτικά φάρμακα, οπότε αποφεύγουμε με αυτόν τον τρόπο τις περιττές εξωσωματικές. Τώρα σε μερικά εργαστήρια γίνεται και εδώ μέτρηση της ΑΝΤΙΜΥΛΛΕΡΙΑΝΗΣ ΟΡΜΟΝΗΣ.

Ένας άλλος λόγος που μπορεί να βοηθήσει η ΑΝΤΙΜΥΛΛΕΡΙΑΝΗ ΟΡΜΟΝΗ είναι: Αν μια γυναίκα, η ηλικία της είναι στην δεκαετία του 30 και δεν θέλει ακόμα παιδί, αλλά θέλει να ξέρει την κατάσταση των ωοθηκών και αν έχει εφεδρείες ωοθυλακίων, μπορεί να μετρήσει την ΑΝΤΙΜΥΛΛΕΡΙΑΝΗ ΟΡΜΟΝΗ και να ξέρει (τουλάχιστον για μια διετία), ότι έχει εφεδρείες ωοθυλακίων.

Αν τα ωοθυλάκια δηλαδή της γυναίκας είναι γερασμένα και οι εφεδρείες θα είναι μικρές, όπως συμβαίνει στις γυναίκες που είναι κοντά στην κλιμακτήριο.

Τότε και η ΑΝΤΙΜΥΛΛΕΡΙΑΝΗ ΟΡΜΟΝΗ θα είναι κάτω του φυσιολογικού.

Συμπέρασμα λοιπόν, η ΑΝΤΙΜΥΛΛΕΡΙΑΝΗ ΟΡΜΟΝΗ πρέπει να είναι σε φυσιολογικά επίπεδα, ούτε αυξημένη όπως είναι στις πολυκυστικές ωοθήκες, ούτε ελαττωμένη, όταν τα ωοθυλάκια δεν λειτουργούν κανονικά.

Η στάθμη της ΑΝΤΙΜΥΛΛΕΡΙΑΝΗΣ ΟΡΜΟΝΗΣ στο αίμα, μπορεί να βοηθήσει και σε άλλες διαγνώσεις, όπως π.χ στην γυναικολογική ογκολογία, σε διάφορες ορμονικές διαταραχές και στην εμμηνόπαυση. Επίσης σε διάφορες διαταραχές του φύλου (κυρίως στα αγόρια με γυναικεία γεννητικά όργανα).

Γίνονται μελέτες σήμερα για το πώς, η στάθμη της ΑΝΤΙΜΥΛΛΕΡΙΑΝΗΣ ΟΡΜΟΝΗΣ μπορεί να βοηθήσει στην διάγνωση πολλών λειτουργικών διαταραχών.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Υπάρχει γενικά ένας πανικός για τον ιό των κονδυλωμάτων, γνωστός ως ιός HPV. Πολλές γυναίκες, αλλά και άντρες, νομίζουν ότι ήρθε το τέλος του κόσμου. Αυτό βέβαια οφείλεται σε κακή ενημέρωση. Ο πανικός όμως, είναι το χειρότερο που μπορεί να σε βρει σε καταστάσεις που δημιουργούν φόβο. Με τον πανικό είναι σίγουρο ότι θα κάνεις λάθος κινήσεις (όπως π.χ. στους σεισμούς, τρέχεις άσκοπα δεξιά και αριστερά, χωρίς να σκεφτείς που πρέπει να πας και να σταθείς).

Αντίθετα αν ο φόβος, που είναι θείο δώρο και όχι η αδιαφορία, σε αναγκάσει να κάνεις τις σωστές ενέργειες, τότε θα πάψει ο φόβος να υπάρχει.

Ο φόβος βέβαια οφείλεται στο ότι άκουσαν για τον ιό, ότι προκαλεί καρκίνο στον τράχηλο της μήτρας. Αυτό είναι αλήθεια, προκαλεί καρκίνο στον τράχηλο της μήτρας και όχι μόνο. Μπορεί να προκαλέσει καρκίνο στο αιδοίο, πρωκτό, λάρυγγα, φάρυγγα, στους άντρες, καρκίνο του πέους και της ουροδόχου κύστεως.

Αυτό όμως (το ότι γνωρίζουμε την αιτία του καρκίνου αυτού), είναι μια μεγάλη επιτυχία της επιστήμης, διότι όταν ξέρουμε την αιτία, μπορούμε και να την αντιμετωπίσουμε. Έτσι σήμερα ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, που ήτανε ο πιο συχνός καρκίνος της γυναίκας, μετά τον καρκίνο του μαστού, έπαψε να είναι ο δεύτερος σε συχνότητα. Πιστεύουμε δε ότι σε λίγα χρόνια δε θα υπάρχει καθόλου. Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται η σωστή ενημέρωση του κόσμου, να κάνει τις σωστές κινήσεις, αντί του πανικού.

Ποιες είναι όμως αυτές;Στο ίντερνετ υπάρχουν σωστές πληροφορίες, αλλά υπάρχουν και άρθρα που είναι . . . τελείως ανεύθυνα. Πως λοιπόν θα ενημερωθούμε και πως θα ξέρουμε ποια είναι τα σωστά. Η ενημέρωση πρέπει να γίνεται από το πανεπιστήμιο, είτε από την παιδιατρική κλινική είτε από την γυναικολογική (τμήμα παθολογίας τραχήλου).

Η μεγάλη λοιπόν επιτυχία της αντιμετώπισης του καρκίνου της μήτρας είναι η μελέτη του ιού και η γνώση της συμπεριφοράς του.Αυτό οδήγησε τους επιστήμονες στην ανακάλυψη σχετικού εμβολίου. Μιας ανακάλυψης που συνέβαλε στην αντιμετώπιση του καρκίνου αυτού (και όχι μόνο). Δεν φτάνει όμως αυτό, χρειάζεται και συχνή παρακολούθηση της γυναίκας με τεστ Παπ, προφυλακτικό στις επαφές (αν δεν θέλουν εγκυμοσύνη) και σχολαστική καθαριότητα (πλύσιμο των χεριών και των γεννητικών οργάνων), πριν και μετά την επαφή. Η άμυνα του οργανισμού παίζει πολύ μεγάλο ρόλο, στην αντίσταση του ιού. Γι αυτό συνιστούμε όχι κάπνισμα, σωστή διατροφή και άσκηση.

Πρέπει να γνωρίζεται τι είναι και πως δρα ο ιός, για να πάψει αυτός ο πανικός.

· Ο ιός αυτός μεταδίδεται κυρίως με την επαφή.

· Έχει πολλά στελέχη (λέγαμε 120, τώρα ξέρουμε ότι έχει πάνω από 200).

· Τα περισσότερα από αυτά δεν πειράζουν καθόλου τον οργανισμό, σαν να μην υπάρχουν. Μερικά από αυτά μπορεί να προκαλέσουν αλλοιώσεις στον τράχηλο της μήτρας, που μπορεί να φανούν με το τεστ Παπ.

· Τις αλλοιώσεις τις διαιρούμε σε CIN1, CIN2, CIN3. Σε μια καινούργια διαίρεση δις διαιρούμε σε χαμηλού βαθμού αλλοίωση (Low grade)και σε υψηλού βαθμού αλλοίωση (High grade). Η χαμηλού βαθμού αλλοίωση, περιλαμβάνει απλώς την ύπαρξη του ιού, μέχρι την CIN1 αλλοίωση. Η υψηλού βαθμού αλλοίωση περιλαμβάνει τις CIN2 και CIN3 αλλοιώσεις. Η διαίρεση αυτή έγινε διότι η αντιμετώπιση είναι κοινή, αναλόγως της αλλοίωσης. Δηλαδή στις χαμηλού βαθμού αλλοιώσεις, δεν κάνουμε τίποτα από το να παρακολουθούμε να μην γίνει υψηλού βαθμού. Στις υψηλούς βαθμούς αλλοιώσεις επεμβαίνουμε χειρουργικώς (Laser, Loop ή όταν επιμένει η αλλοίωση CIN3, κάνουμε κωνοειδή εκτομή, δηλαδή βγάζουμε τον τράχηλο). Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις που η αλλοίωση επιμένει, παρόλα αυτά, μπορούμε να κάνουμε υστερεκτομή. Επομένως μπορούμε σήμερα να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο, όσο και αν επιμένει.

· Δεν είναι απαραίτητο να ξέρουμε το στέλεχος του ιού (ταυτοποίηση), διότι είπαμε ότι η αντιμετώπιση γίνεται αναλόγως της αλλοίωσης (CIN) και όχι αναλόγως του στελέχους, επομένως η γνώση του στελέχους δεν βοηθά, αντιθέτως μόνο άγχος θα προκαλέσει.

· Από τα στελέχη αυτά, δύο είναι τα πιο συχνά και πιο επικίνδυνα για καρκίνο, κυρίως του τραχήλου της μήτρας, (το στέλεχος δεκάξι και δεκαοχτώ ευθύνονται για το 80% των περιπτώσεων). Τα στελέχη αυτά, καλύπτει το εμβόλιο που κυκλοφορεί και που η πολιτεία το διαθέτει δωρεάν μέχρι την ηλικία των 26 ετών (τουλάχιστον μέχρι σήμερα, παρά την κρίση, λόγω της τόσο σημαντικής βοήθειας που προσφέρει στις γυναίκες). Μετά από την ηλικία αυτή και μέχρι την ηλικία των 45 ετών, μπορεί να το κάνει, αλλά πρέπει να το πληρώσει. Η προστασία είναι γύρω στο 92% για καρκίνο, λόγω και της διασταυρούμενης προστασίας που έχει και σε άλλα στελέχη. Γίνεται εύκολα (μια ένεση στο χέρι) και γίνεται σε 3 δόσεις μέσα σε ένα 6μηνο. Οι παρενέργειες είναι ίδιες με τα άλλα εμβόλια, που σαν παιδιά, έχουμε κάνει όλοι (πόνος στο χέρι, σπάνια πυρετός και κεφαλαλγία). Αν όμως μερικά άτομα έχουν κάποια πάθηση και δεν έκαναν τα άλλα εμβόλια, δεν πρέπει να κάνουν και αυτό, μέχρι ο γιατρός να τους το επιτρέψει. Αν όμως έχουν κάνει όλα τα εμβόλια, χωρίς προβλήματα, θα είναι έγκλημα να μην κάνουν και αυτό, που είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά εμβόλια. Μετά από λίγο καιρό θα εμβολιάζονται και οι άντρες. Ξεκίνησαν στην Αυστρία, αλλά λόγω λιτότητας, το διέκοψαν. Τώρα αρχίζει να εμβολιάζει τους άντρες η Αμερική, σε μερικές πολιτείες.

· Βέβαια ο καρκίνος δεν είναι τόσο συχνός. Π.χ. στα 100 άτομα που έχουν CIN3 παραμελημένο (χωρίς την σωστή αντιμετώπιση), τα 30 θα πάθουν καρκίνο, μετά από χρόνια.

· Σχεδόν όλα τα σεξουαλικώς ενεργά άτομα, έχουν έρθει σε επαφή με ένα (ή περισσότερα) στελέχη του ιού, χωρίς καν ούτε να το ξέρουν και χωρίς να τους δημιουργήσουν προβλήματα ποτέ. Ένα μικρό μέρος αυτών, αν η άμυνα είναι πεσμένη, μπορεί να κάνει αλλοίωση. Η σωστή παρακολούθηση όμως θα βοηθήσει στην σωστή αντιμετώπιση.

Τι πρέπει να κάνει κάθε γυναίκα.

· Εκτός της παρακολούθησης και κατά τις επαφές χρειάζεται προφύλαξη και σχολαστική καθαριότητα.

· Σημαντικό επίσης είναι, στις χαμηλού αλλοιώσεις, να μη βιαστούν να κάνουν επέμβαση, δεν προλαμβάνουν την εξέλιξη του ιού, όπως νομίζουν, αντίθετα μπορεί ο ιός να πάψει, από μόνος του να φαίνεται (η αλλοίωση) και να μην ξανά εμφανιστεί ποτέ. Μόνο στις υψηλού βαθμού αλλοιώσεις πρέπει να επέμβουμε (αναλόγως του βαθμού).

· Να εμβολιαστεί, διότι ο εμβολιασμός των γυναικών βοήθησε και βοηθά στην μείωση έως εξαφάνιση του ιού.

Αν όμως δεν συνεργάζονται οι γυναίκες (και όχι μόνο οι γυναίκες) και λόγω του πανικού κάνουν ακριβώς τα αντίθετα π.χ. δεν κάνουν τεστ, διότι φοβούνται τι θα δείξει, δεν κάνουν το εμβόλιο διότι άκουσαν??? ότι είναι επικίνδυνο (από πού?) ή αν θεωρούν υπερβολή την καθαριότητα ή την υγιεινή ζωή, τότε δυστυχώς ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, θα συνεχίσει να υπάρχει.

Και είναι αμαρτία, η επιστήμη να μπορεί και η λανθασμένη πληροφόρηση και αδιαφορία να το εμποδίζει. Μακάρι να υπήρχε και για τον μαστό κάτι παρόμοιο.

Αν όμως οι γυναίκες (και όχι μόνο), ακολουθούν τον κανόνα, δεν κινδυνεύουν από τον ιό, παρά περισσότερο από το τσιγάρο (αν καπνίζουν).

Επομένως όχι πανικός, αλλά σωστή τήρηση των συμβουλών των γιατρών.

Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να επισκεφτείτε, προηγούμενα άρθρα μου, σε αυτόν τον ιστότοπο.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Λόγω της «παγκόσμιας ημέρας θηλασμού», ξανά δημοσιεύω το σχετικό άρθρο.

Παράκληση: Όλες οι μητέρες, να θηλάσουν τα παιδιά τους, όσο μπορούν.

Τα οφέλη του θηλασμού είναι πολλά, τόσο για την μάνα, όσο και για το νεογνό.

Ο θηλασμός είναι μια φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού της γυναίκας. Όταν διακόπτουμε τον θηλασμό (με φάρμακα ή όχι), πηγαίνουμε κόντρα στη φύση και όταν πάμε κόντρα στην φύση, η φύση εκδικείται.

Η διακοπή του θηλασμού πρέπει να γίνεται μόνο αν υπάρχει ιατρικός λόγος. Αν το μωρό είναι στα πρόωρα και δεν μπορεί να θηλάσει, τότε το γάλα μπορεί να καταψυχθεί στους -18 C (σε ένα καταψύκτη 4*).

Είναι γνωστό ότι ο θηλασμός την μάνα την προστατεύει από τον καρκίνο του μαστού, του ενδομητρίου και των ωοθηκών καθώς και από την οστεοπόρωση. Η γυναίκα που θηλάζει αισθάνεται όμορφα, έχει αυτοεκτίμηση και αναπτύσσει ισχυρούς δεσμούς αγάπης με το νεογνό.

Στο νεογνό ο θηλασμός είναι έτσι προγραμματισμένος από την φύση, ώστε όχι μόνο να το τρέφει με τις κατάλληλες

θρεπτικές ουσίες και βιταμίνες, καθώς και με λιπαρά οξέα πλούσια σε Ω3, αλλά και να το τροφοδοτεί με ουσίες (αντισώματα) που το προφυλάσσουν από διάφορες ασθένειες (αν τις έχει περάσει βέβαια η μάνα), εκτός του κοκκίτου της γρίπης και μερικών άλλων. Ο θηλασμός προφυλάσσει το νεογνό από ορισμένες αλλεργίες. Επίσης ο θηλασμός τροφοδοτεί το νεογνό και με μια ουσία, που κινεί το έντερό του, για την καλύτερη πέψη του γάλακτος.

Η συχνότητα θηλασμού είναι κάθε δύο ώρες περίπου, αλλά δεν πρέπει η μάνα να είναι απόλυτη, αν το μωρό ξυπνήσει και κλάψει νωρίτερα, πρέπει να το θηλάσει νωρίτερα, ούτε και να το ξυπνήσει, αν περάσουν οι δύο ώρες για να το θηλάσει. Δηλαδή το μωρό πρέπει να θηλάσει όταν πεινάσει. Σε ένα δεκάλεπτο από κάθε μαστό, το μωρό έχει πάρει αρκετό γάλα. Αν πεινάει όμως, μπορεί να θηλάσει όσο θέλει. Προσοχή όμως, να θηλάσει, όχι να χρησιμοποιήσει την θηλή για πιπίλα, σε αυτήν την περίπτωση, υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθούν ραγάδες στην θηλή με αίμα. Έτσι, καμία γυναίκα δεν θέλει να θηλάσει, λόγω του πόνου. Ένας τρόπος για να προλάβουμε τις ραγάδες, εκτός του να αποφεύγουμε την πιπίλα με την θηλή, είναι το μωρό να θηλάζει από όλη την θηλαία άλω και όχι μόνο από την θηλή.

Αν η μάνα δεν θηλάσει σωστά, εκτός των ραγάδων, μπορεί να προκληθεί, υπερφόρτωση των μαστών και μαστίτις, με συνέπεια να δημιουργηθούν προβλήματα μετά από χρόνια στον μαστό.

Αμέσως μετά την γέννα, η γυναίκα δεν έχει γάλα, το γάλα έρχεται την 3η - 4^η μέρα , όταν πέσουν οι ορμόνες της εγκυμοσύνης. Πρέπει όμως να βάλει το μωρό στο στήθος, για να πάρει το πρωτόγαλα (πύαρ), λένε ότι το πρωτόγαλα, είναι αρκετό για την διατροφή του μωρού αυτές τις λίγες ημέρες, έστω και αν είναι λίγο.

Μετά από την 4^η μέρα το γάλα τρέχει συνέχεια, με κίνδυνο ο μαστός να υπερφορτωθεί και να πετρώσει το γάλα, σε αυτήν την περίπτωση ο θηλασμός γίνεται εναλλάξ σε κάθε μαστό και αν το νεογνό δεν θέλει άλλο, πρέπει να αδειάζετε τον μαστό, κατά προτίμηση με μαλάξεις από την βάση του μαστού προς την θηλή. Μην κάνετε οικονομία στο γάλα. Οσο αδειάζετε τον μαστό, τόσο έρχεται γάλα.

Ο θηλασμός, μετά από 8 - 10 μέρες γίνεται αντανακλαστικό τόξο, δηλαδή μόνο όταν το μωρό έλθει σε επαφή με την θηλή, τότε τρέχει (εκκρίνεται) το γάλα. Σε αυτήν την περίπτωση ο θηλασμός (αν δεν υπερφορτώνεται ο μαστός), πρέπει να γίνεται από τον ένα μαστό την κάθε φορά. Και αυτό διότι στην αρχή του θηλασμού το γάλα είναι αραιό και όσο περνάει η ώρα το γάλα γίνεται πιο πυκνό. Σε κάθε μητέρα ο θηλασμός εξειδικεύεται και αυτή αποφασίζει τι θα κάνει και πως θα το θηλάζει, εμείς απλώς συστήνουμε και εξηγούμε ότι ο θηλασμός πρέπει να γίνεται και να διαρκεί τουλάχιστον δια 6 μήνες, αν και το καλύτερο είναι 12 μήνες και περισσότερο. Η στερεά τροφή που θα αρχίσει, δεν αποκλείει παράλληλα και τον θηλασμό.

Το νεογνό γνωρίζει την μάνα του και από την φωνή και από την μυρωδιά του μαστού (γάλακτος). Αισθάνεται δε τον θηλασμό, σαν προσφορά αγάπης από την μάνα του, όπως και την αγκαλιά και κακώς λένε να μη μάθει χέρια το παιδί, διότι με την αγκαλιά και τον θηλασμό, το παιδί αισθάνεται ασφαλές. Τα παιδιά που θηλάσανε θεωρούνται πιο ώριμα όταν μεγαλώνουν.

Δυστυχώς λίγες γυναίκες είναι πρόθυμες να θηλάσουν σωστά. Αλλες δεν έχουν την υπομονή, άλλες βαριούνται και άλλες φοβούνται ότι θα χαλάσει το στήθος τους.

Το στήθος δεν χαλάει με τον θηλασμό, αντίθετα ο θηλασμός βοηθά τον μαστό να είναι σφριγηλός διατηρώντας τη αρχιτεκτονική των κυττάρων του. Το στήθος χαλάει με τα πολλά κιλά που θα πάρει η μάνα στην εγκυμοσύνη. Το εγκληματικό είναι να διακόψει τον θηλασμό για να καπνίσει ή να καπνίζει και να θηλάζει. Και είναι κρίμα να θέλει να θηλάσει και να μη μπορεί ή να μην επιτρέπεται.

Βέβαια χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από την μάνα και υπομονή, όμως αξίζει τον κόπο, κανένα γάλα του εμπορίου δεν είναι σαν το μητρικό.

Κατά την διάρκεια του θηλασμού η μάνα πρέπει να σιτίζεται καλά με τροφές πλούσιες σε ασβέστιο και σίδηρο, να λαμβάνει τις απαραίτητες βιταμίνες και ιχνοστοιχεία, όπως και στη εγκυμοσύνη, να λαμβάνει δε πολλά υγρά. Να κοιμάται αρκετά και να μη κουράζεται, γιατί ο θηλασμός είναι πολύ κουραστικός για την γυναίκα, με κίνδυνο να κοπεί το γάλα.

Ο θηλασμός προκαλεί αμηνόρροια ( δεν έχει περίοδο) σε 40% των γυναικών που θηλάζουν. Προσοχή χρειάζεται διότι ο θηλασμός δεν είναι μέθοδος αντισύλληψης, διότι πρώτα γίνεται η ωορρηξία (γόνιμη μέρα) και μετά έρχεται η περίοδος. Αν την γόνιμη μέρα γίνει νέα σύλληψη, τότε η (περαιτέρω) αμηνόρροια θα είναι από την καινούργια εγκυμοσύνη και όχι από την γαλουχία.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Προβιοτικά: Αν μπορείτε να μετρήσετε τα άστρα του ουρανού, ίσως να μπορείτε να μετρήσετε και τα προβιοτικά που περιέχει ο οργανισμός μας.

Τα προβιοτικά είναι ζωντανοί οργανισμοί μέσα στο σώμα μας, που είναι απαραίτητοι για την καλή υγεία του οργανισμού μας (λένε και η πρόωρος γήρανση, μπορεί να οφείλεται, σε μη σωστή λήψη προβιοτικών) . Είναι βακτήρια, τα λεγόμενα «καλά βακτήρια» που βρίσκονται στις κοιλότητες του σώματός μας, κυρίως στο έντερο και στον κόλπο στις γυναίκες, όπου αποτελούν την φυσιολογική χλωρίδα.

Ενισχύουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα.

Έχουν και αντικαρκινική δράση.

Ελαττώνουν την χοληστερίνη στο αίμα.

Έχουν αντι-αλλεργικές ιδιότητες.

Τα καλά βακτήρια είναι εκείνα που μας προστατεύουν και είναι χρήσιμα για τον οργανισμό και τις λειτουργίες του, ενώ τα υπόλοιπα που δεν λαμβάνουν μέρος στην σωστή λειτουργία των οργανισμών, είναι επικίνδυνα και μπορούν να μας βλάψουν.

Γίνεται δηλαδή ένας συνεχόμενος πόλεμος μεταξύ καλών και κακών βακτηρίων. Τα καλά βακτήρια, δημιουργούν ένα όξινο περιβάλλον (PH 4,6 - 5,5), ώστε να εμποδίζουν στα παθογόνα να εισέλθουν στον οργανισμό μας.

Είναι τόσο χρήσιμα, που χωρίς αυτά ίσως να μην υπήρχε και ζωή.

Βρίσκονται σε τροφές, όπως τα γαλακτοκομικά και κυρίως στο γιαούρτι (όχι στα κατεψυγμένα και στο παγωτό, διότι καταστρέφονται με το ψύχος).

Στα προβιοτικά αποδίδουν την μακροζωία στην Κρήτη και στην Κομοτηνή, επειδή τρώνε πολύ γιαούρτι.

Τα προβιοτικά καταστρέφονται μετά από την λήψη αντιβιοτικών, αυτός είναι ο λόγος που συνιστούμε μετά την λήψη αντιβιοτικών να λαμβάνει ο ασθενής και γιαούρτι ή φαρμακευτικά σκευάσματα που περιέχουν βακτήρια.

Πρέπει να χορηγούνται προβιοτικά σε γυναίκες πάνω από 45 - 50 ετών, κοντά στην εμμηνόπαυση.

Σε γυναίκες με συχνές κολπίτιδες, τραχηλίτιδες, κυστίτιδες, ιδίως μετά από μακροχρόνιες θεραπείες .

Μετά από ακτινοθεραπείες.

Σε άτομα με υψηλή χοληστερίνη.

Σε παθήσεις του εντέρου(κολίτιδα, δυσκοιλιότητα, διάρροια).

Σε χρόνιες λοιμώξεις, κυρίως από μύκητες.

Προληπτικά για τροφικές δηλητηριάσεις, σε ύποπτα μέρη, ιδίως όταν πρόκειται να ταξιδέψουμε.

Τα προβιοτικά επίσης, εμποδίζουν την εμφάνιση του έλκους του πυλωρού, αναστέλλοντας τη λειτουργία του ελικοβακτηρίου του πυλωρού.

Ακόμα και σε προβλήματα των αρθρώσεων, υπάρχουν ενδείξεις ότι έχουν ευεργετική δράση .

Τέλος προλαμβάνει την τερηδόνα, την ουλίτιδα και μερικές μορφές εκζέματος σε παιδιά.

Δεν πρέπει όμως να χορηγούνται σε ασθενείς με οξεία παγκρεατίτιδα.

Πρεβιοτικά:   Ενώ τα προβιοτικά είναι ζωντανοί οργανισμοί, τα πρεβιοτικά αντιθέτως είναι ουσίες που τρέφουν κατά κάποιο τρόπο τα προβιοτικά και ενισχύουν την συγκέντρωσή τους. Τα πρεβιοτικά ή πρεβιοτικές ίνες, είναι οι φρουκτο-ολιγοσακχαρίτες και οι ινουλίνες.  Στα πρεβιοτικά κατατάσσονται και οι γαλακκτο-ολιγοσακχαρίτες.

Τα πρεβιοτικά βρίσκονται στα φρούτα, στα δημητριακά (ολικής αλέσεως), στο σκόρδο, στο κρεμμύδι, στην μπανάνα, στην σόγια και στο ραδίκι.

 Τα οφέλη είναι ίδια με τα προβιοτικά, αφού στην ουσία είναι η τροφή τους και τα βοηθάει  (τα προβιοτικά) να πολλαπλασιάζονται.

Επομένως, σαν συμπέρασμα μπορούμε να πούμε, ότι πρέπει να χορηγούνται μαζί στον οργανισμό μας, είτε αυτούσια, είτε σαν συμπληρώματα διατροφής.

Είναι πολύ σημαντικό, να συνεχίζουμε την μεσογειακή δίαιτα, που κατανάλωναν οι παππούδες μας (μαγειρευτό φαγητό κατσαρόλας, πλούσιο σε φυτικές ίνες) και να μην την αντικαθιστούμε με έτοιμα και τυποποιημένα φαγητά, διότι αυτή είναι το εισιτήριο για την μακροζωία (μαζί με αποφυγή καπνίσματος, σωστή άσκηση και όχι καταχρήσεις).

ΜΑΝΩΛΗΣ Ι. ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ  

Το μαγνήσιο είναι απαραίτητο για εκατοντάδες ενζυμικές αντιδράσεις, που σχετίζονται με την καλή λειτουργία του κυττάρου, των ιστών και εξασφαλίζει την καλή λειτουργία του οργανισμού μας.

Στην φύση βρίσκεται σαν ορυκτό άλας του μαγνησίου, τον «μαγνησίτη» ή «λευκόλιθο». 

Το μαγνήσιο στα τρόφιμα, βρίσκεται στα δημητριακά ολικής αλέσεως, στα γαλακτοκομικά, στους ξηρούς καρπούς, τα όσπρια, τα θαλασσινά, το κρέας και τα λαχανικά ιδίως τα πράσινα με φύλλα (εκτός από το σπανάκι).

Το μαγνήσιο στον οργανισμό, βρίσκεται στα οστά, αλλά και στους μαλακούς ιστούς. Είναι συστατικό των κυττάρων.

·        Η σωστή στάθμη των ιόντων μαγνησίου, στον ορό του αίματος, εξασφαλίζει καλή λειτουργία των αγγείων και σωστή αρτηριακή πίεση, με αποτέλεσμα να προλαμβάνει τα εγκεφαλικά. Αυτό το επιτυγχάνει με την ιδιότητά του να διατηρεί την καλή λειτουργία των αγγείων και να ρυθμίζει σωστά την πηκτικότητα.

·        Μελέτες έχουν δείξει ότι έλλειψη μαγνησίου, σχετίζεται με την στεφανιαία νόσο και τα εμφράγματα. Επίσης η έλλειψης μαγνησίου προκαλεί αρρυθμίες.

·        Το Μαγνήσιο ρυθμίζει  το σάκχαρο και την σωστή έκκριση ινσουλίνης, με αποτέλεσμα να προλαμβάνει τον διαβήτη τύπου 2.

·        Ρυθμίζει την σωστή μυϊκή σύσπαση και προλαμβάνει τις κράμπες και τους σπασμούς. Ρυθμίζει την σωστή λειτουργία των νεύρων, προλαμβάνοντας την κατάθλιψη (δίνεται και σαν φάρμακο για την κατάθλιψη), τους πονοκεφάλους (ιδίως κατά την διάρκεια της περιόδου στις γυναίκες) και τις ημικρανίες, ρυθμίζοντας τον τόνο των αγγείων.

·        Ρυθμίζει επίσης την σωστή λειτουργία των ορμονών, όπως των οιστρογόνων, τεστοστερόνης, θυροξίνης και ινσουλίνης.

·        Επειδή η έλλειψη μαγνησίου, μειώνει την μυϊκή δύναμη, οι αθλητές μετά από προπόνηση, ιδίως όταν χάνουν βάρος, πρέπει να τρώνε προϊόντα ολικής αλέσεως, λαχανικά και γαλακτοκομικά περισσότερο και ίσως να πρέπει να λάβουν συμπλήρωμα διατροφής πλούσιο σε μαγνήσιο.

·        Η έλλειψη μαγνησίου μειώνει την ανοσία του οργανισμού, με αποτέλεσμα να μειώνεται και η άμυνα, να αυξάνονται οι αλλεργίες, το αλλεργικό άσθμα και οι αλλεργικές δερματίτιδες.

·        Έχει αντιοξειδωτική δράση, στις ελεύθερες ρίζες οξυγόνου.

Οι ελεύθερες ρίζες οξυγόνου, είναι προϊόντα του μεταβολισμού τα οποία έχουν χάσει ένα ηλεκτρόνιο και έχουν γίνει πολύ δραστικά, ως εκ τούτου  δεσμεύουν άλλα χρήσιμα μόρια, όπως είναι τα λευκώματα, τα λιπίδια και άλλα. Αν αυτά τώρα, ξεπεράσουν κάποια όρια, μιλάμε για οξειδωτικό στρες. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την καταστροφή των ιστών και βέβαια την βλάβη της υγείας μας. Τα αντιοξειδωτικά δεσμεύουν τις ελεύθερες ρίζες οξυγόνου και τις μετατρέπουν σε αδρανείς ουσίες, που δεν είναι επικίνδυνες για τον οργανισμό.

·        Η έλλειψη μαγνησίου δημιουργεί αυξημένη παραγωγή ελευθέρων ριζών οξυγόνου και χρόνια φλεγμονή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουμε απώλεια μυϊκής μάζας, διαβήτη, αθηροσκλήρωση και καρδιολογικές παθήσεις.

·        Η έλλειψη μαγνησίου επίσης, δημιουργεί ελάττωση παραγωγής ενέργειας στα μιτοχόνδρια, οπότε μαζί με την χρόνια φλεγμονή και το οξειδωτικό στρες, επιταχύνει τις διαδικασίες του γήρατος.

·        Έλλειψη μαγνησίου παρατηρείται σε διαιτητικές διαταραχές, με μειωμένη απορρόφηση από το έντερο, σε διαρροϊκά σύνδρομα, μείωση της αποθήκης μαγνησίου στα οστά και σε αυξημένη απώλεια από τα ούρα, ιδίως από την λήψη φαρμάκων, κυρίως διουρητικών. Επίσης η διατροφή με αυξημένο λίπος και υδατάνθρακες, το πνευματικό και σωματικό στρες, μπορεί να αυξήσουν τις ανάγκες για μαγνήσιο.

Ο νεφρός είναι εκείνος που ρυθμίζει κυρίως, τα επίπεδα μαγνησίου στο αίμα και μπορεί σε περίπτωση αυξήσεως των επιπέδων, να τα αποβάλει ακόμη και κατά 100%. Παρόλα ταύτα η υπερβολική δόση μαγνησίου (κυρίως όταν χορηγείται ενδοφλεβίως), μπορεί να προκαλέσει διάρροια και διαταραχή στην ανάπτυξη των οστών. Επομένως χρειάζεται σωστή στάθμη μαγνησίου στο αίμα και τους ιστούς.

Στην εγκυμοσύνη εκτός της καλής αρτηριακής πίεσης, προλαμβάνει σε μεγάλο ποσοστό την εκλαμψία. Επίσης λιγοστεύει τις κρίσεις επιληψίας και την προδιάθεση του διαβήτη της κυήσεως. Αναστέλλει τις αυτόματες συσπάσεις της μήτρας, με αποτέλεσμα να αποφεύγουμε τον πρόωρο τοκετό. Δίδεται επίσης και για τις κράμπες της εγκυμοσύνης. Δίδεται ακόμα  σε άσθμα και σε αλλεργική δερματίτιδα.

 Η πρόσληψη επομένως του μαγνησίου, με τις τροφές ή με συμπλήρωμα, είναι απαραίτητη, οικονομική και ακίνδυνη (προσοχή στην λήψη υπερβολικής δόσεως) θεραπεία.

                ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Η ανεμευλογιά είναι μια εξανθηματική νόσος με έντονο κνησμό και οφείλεται σε ιό.

Στην Μεγάλη Βρετανία το 0,3% των κυήσεων έχουν λοίμωξη ανεμευλογιάς.

Η ανεμευλογιά κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, επειδή η άμυνα του οργανισμού της γυναίκας είναι πεσμένη, εμφανίζει επιπλοκές. Η σοβαρότερη επιπλοκή είναι η πνευμονία της ανεμευλογιάς. Η επιπλοκή αυτή, αν μείνει χωρίς θεραπεία (αντιϊική), μπορεί να πάρει άσχημες διαστάσεις, ακόμα και θάνατο της γυναίκας.

Με το αίμα της μητέρας, μπορεί να μολυνθεί ο πλακούς και να έχουμε εμβρυοπάθεια, ανεξάρτητα από την σοβαρότητα της λοίμωξης της μητέρας.

Μόνο το 2,2% των νεογνών, που η μητέρα τους είχε ανεμευλογιά στην αρχή της εγκυμοσύνης, είχαν εμβρυοπάθεια.

Η εμβρυοπάθεια από ανεμευλογιά, μπορεί να εκδηλωθεί απλώς με μια εκδορά στο δέρμα, μέχρι μικροκεφαλία, νοητική καθυστέρηση,  καταρράκτη και χοριοαμφιβληστροειδοπάθεια.

Το δίλλημα είναι αν πρέπει να δώσουμε αντιϊικά φάρμακα στην αρχή της εγκυμοσύνης (που είναι επικίνδυνα), για να προλάβουμε την εμβρυοπάθεια ή να τα αποφύγουμε, μιας και η πιθανότητα για εμβρυοπάθεια είναι πολύ μικρή 2,2%. Μπορούμε όμως να τα χορηγήσουμε στο τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, αν είναι ανάγκη, που η επικινδυνότητα των φαρμάκων αυτών είναι περιορισμένη. Αυτό θα το κρίνει ο θεράπων ιατρός, αφού αξιολογήσει διάφορους παράγοντες και κινδύνους.

Πάντως η εγκυμονούσα με ανεμευλογιά, πρέπει να παρακολουθεί το έμβρυο με υπερηχογραφήματα, με συχνότητα που θα της συστήσει ο γιατρός της.

Τα νεογνά μπορούν να μολυνθούν, όταν η ανεμευλογιά της μητέρας εμφανίζεται στο διάστημα 5 ημερών πριν το τοκετό και 2 ημερών μετά τον τοκετό. Το 20% από αυτά θα παρουσιάσουν συμπτώματα νεογνικής ανεμευλογιάς, τα οποία  θα εμφανιστούν μετά από 5 έως 10 ημέρες μετά τον τοκετό. Η σοβαρότερη επιπλοκή είναι και εδώ η πνευμονία.

Εάν η μητέρα προσβληθεί από ανεμευλογιά περισσότερο από 7 ημέρες πριν τον τοκετό, θα αναπτύξει αντισώματα τα οποία θα περάσουν στο  νεογνό από τον πλακούντα, έτσι το νεογνό θα έχει κάποια ανοσία και ή δεν θα έχει συμπτώματα ή αν έχει αυτά θα είναι ελαφρά (συνήθως μόνο δερματικές εκδορές).

Την θεραπεία και προφύλαξη των νεογνών, θα αναλάβει ο νεογνολόγος με αντιϊικά φάρμακα και ανοσοσφαιρίνη, κατά την κρίση του.

Ο θηλασμός δεν απαγορεύεται αν η μητέρα έχει ανεμευλογιά, εκτός αν έχει βλάβες γύρω από την θηλή.

Η μητέρα που έχει ανεμευλογιά, δεν θα πρέπει να έρχεται σε επαφή με άλλες εγκυμονούσες ή με άλλα νεογνά.

Σήμερα υπάρχει εμβόλιο για την ανεμευλογιά, το οποίο όμως δεν πρέπει να γίνεται κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης.

                 ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Ο έρπης μεταδίδεται με την σεξουαλική επαφή (σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα), αλλά και με κάθε επαφή με την πληγή (τα νεογνά μολύνονται από το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον, όταν έχουν τον ιό του έρπητος).

Υπάρχουν 2 τύποι ιού, ο απλός ιός του έρπητος τύπου 1( HSV-1) και ο απλός ιός του έρπητος τύπου 2 (HSV-2 ).

Ο ιός τύπου 1, ευθύνεται κυρίως για τον απλό έρπητα των χειλιών (επιχείλιος έρπης HSV) και ο ιός τύπου 2, για τον απλό έρπητα των γεννητικών οργάνων (HSV) και είναι η πιο συχνή μορφή. Στην Ιαπωνία όμως, συμβαίνει το αντίθετο, ό ιός τύπου 1 ευθύνεται για τον απλό έρπητα των γεννητικών οργάνων ( και είναι η πιο συχνή μορφή) και ο ιός τύπου 2 για τον επιχείλιο έρπητα.

Ο έρπης των γεννητικών οργάνων, εκδηλώνεται στη μητέρα, με φυσαλίδες, κύστες (φουσκάλες) στα μεγάλα χείλη και στη γύρω περιοχή, ακόμα και στην περιοχή του πρωκτού και την έσω επιφάνεια των μηρών ή κοκκινίλα στο σημείο που σπάνε οι κύστες. Προκαλεί έντονο άλγος.

Στα νεογνά και οι δύο τύποι μπορούν να προκαλέσουν έρπητα των νεογνών. Ο τύπος 2 όμως μπορεί να έχει χειρότερη πρόγνωση από τον τύπο 1.

Ο έρπης (HSV) στην εγκυμοσύνη, πρέπει να διαγνωστεί αμέσως. Γι αυτό αν η γυναίκα παρατηρήσει οποιαδήποτε βλάβη στην περιοχή των γεννητικών οργάνων ή δίπλα από αυτά, πρέπει να τρέξει αμέσως για εξετάσεις. Το ίδιο πρέπει να κάνει και ο πατέρας αν παρατηρήσει οποιαδήποτε βλάβη στα γεννητικά του όργανα.

Τότε συνιστούμε αποχή, η οποία πρέπει να είναι πλήρης, διότι το προφυλακτικό δεν έχει πλήρη κάλυψη.

Ο έρπης των νεογνών μπορεί να έχει:

α)Δερματικές αλλοιώσεις , καθώς και στο στόμα και στα μάτια (δερμοβλεννογόνιος ή SΕΜ), χοριοαμφιβληστροειδίτιδα και τύφλωση.

β)Νευρικές αλλοιώσεις (μικροκεφαλία, λήθαργο, σπασμούς εγκεφαλίτις) ή να είναι

γ)Διάχυτος,με συμπτώματα από όλα τα όργανα και καταλήγει συνήθως αυτή η μορφή, στον θάνατο.

Η συχνότητα του νεογνικού έρπητος, δεν είναι ίδια σε όλες τις χώρες (Μεγ. Βρετανία 1 προς 60000 τοκετούς, Αυστραλία 1 προς 11000 τοκετούς), αλλά και στην ίδια χώρα διαφέρει από πόλη σε πόλη (Ουάσινγκτον 1 προς 1800, Καλιφόρνια 1 προς 8700). Η στάθμη των ειδικών αντισωμάτων στο αίμα της μητέρας, παίζει σημαντικό ρόλο στην λοίμωξη των νεογνών με έρπητα (όταν είναι μεγάλη, έχει καλύτερη προφύλαξη), καθώς και αν είναι πρώτη φορά που μολύνεται η μητέρα από τον ιό (πρωτοπαθής λοίμωξη) ή αν έχει μολυνθεί στο παρελθόν (υποτροπιάζουσα λοίμωξη). Η πρωτοπαθής έχει χειρότερη πρόγνωση.

Η μόλυνση με τον ιό του έρπητα στην αρχή της εγκυμοσύνης, μπορεί να προκαλέσει αποβολή.

Η μόλυνση στο νεογνό μπορεί να γίνει είτε μέσα στην κοιλιά (ως έμβρυο, από τον πλακούντα), είτε την στιγμή του τοκετού (από την επαφή με τον κόλπο και τα μολυσμένα υγρά), είτε μετά από τον τοκετό (ως νεογνό, από τον θηλασμό ή από την επαφή με το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον).

Μετά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, μπορούμε να δώσουμε αντιϊικά φάρμακα στην μητέρα που πάσχει από έρπητα των γεννητικών οργάνων.

Αν υπάρχει έρπητας γεννητικών οργάνων λίγο πριν τον τοκετό, πρέπει να γίνει καισαρική τομή για να μην έρθει το έμβρυο σε επαφή με τον ιό, κατά την έξοδο εκ των γεννητικών οργάνων

Εμβόλια για τον έρπητα, δοκιμάζονται από διάφορες εταιρίες, όμως κανένα δεν έχει βγει στην κυκλοφορία ακόμα.

ΕΡΠΗΣ ΖΩΣΤΗΡΑΣ (VZV)

Ο κίνδυνος για το έμβρυο, είναι πάρα πολύ μικρός. Θεραπεία κάνουμε σε σοβαρές μόνο περιπτώσεις. Έμβρυα που η μητέρα τους είχε έρπητα ζωστήρα στην εγκυμοσύνη, ήταν τελείως υγιή μετά τον τοκετό.

                ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

ΜΕΓΑΛΟΚΥΤΤΑΡΟΪΟΣ (CMV) ΚΑΙ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ.

Ο μεγαλοκυτταροϊός είναι ένας ιός που μπορεί να προκαλέσει μία πολύ επικίνδυνη λοίμωξη στο έμβρυο, κινδυνεύει ακόμα και με θάνατο. Οι βλάβες μπορεί να εκδηλώνονται με συμπτώματα από το:

Ήπαρ. Ηπατικές ανωμαλίες.

Μυελό των οστών. Αναιμία.

Νεφρά. Διαταραχές από το ουροποιητικό.

Επινεφρίδια. Ορμονικές διαταραχές.

Αγγειακό σύστημα. Θρομβοκυτταροπενία.

 Νευρικό σύστημα. Είναι υπεύθυνο για τα πιο σοβαρά συμπτώματα.

Μπορεί να προκαλέσει  νοητική καθυστέρηση, διαταραχές στην ομιλία, κώφωση (είναι η πιο συνηθισμένη κώφωση των νεογνών), βλάβες στην όραση, σπασμούς, παράλυση.

Η μητέρα μπορεί να μολυνθεί κατά την σεξουαλική επαφή, αλλά κυρίως από την επαφή με εκκρίσεις μολυσμένων παιδιών. Ο ιός μεταδίδεται από τα ούρα αυτών των παιδιών, τα σάλια και τις μύξες. Μεγαλύτερο κίνδυνο έχουν οι γυναίκες που εργάζονται σε βρεφονηπιακούς σταθμούς.

Η ηλικία της γυναίκας παίζει σημαντικό ρόλο. Στην εφηβεία οι μολύνσεις είναι περισσότερες. Ίσως οι συχνές αλλαγές συντρόφων χωρίς προφύλαξη, ο αριθμός των συντρόφων και ο αριθμός των ετών της σεξουαλικής δραστηριότητας (πόσο ενωρίς έχουν ξεκινήσει την σεξουαλική επαφή)  σε αυτή την ηλικία, να είναι η εξήγηση.  

Η οικονομική κατάσταση του ατόμου (όσο μικρότερη είναι τόσο περισσότερες οι πιθανότητες για μόλυνση). Αυτό ίσως να οφείλεται ότι τα άτομα αυτά μένουν σε ένα δωμάτιο πολλά μαζί, χρησιμοποιούν το ίδιο ξυράφι, την ίδια πετσέτα, ακόμη και το ίδιο κρεβάτι .

Προφύλαξη εκτός του προφυλακτικού, πρέπει να γίνεται με σχολαστικό πλύσιμο των χεριών και αποφυγή επαφής με εκκρίσεις μικρών παιδιών.

Εμβόλιο δεν υπάρχει ακόμα, παρ' όλο που λένε ότι ετοιμάζεται;;;

Τα αντιϊικά φάρμακα, δεν συνιστώνται για θεραπεία, σαν επικίνδυνα για το έμβρυο. Είναι τοξικά και έχουν μεταλλαξογόνο δράση (υπάρχουν αντιϊικά φάρμακα που δοκιμάζονται αυτήν την στιγμή ώστε  να σιγουρευτούμε ότι είναι ασφαλή για την εγκυμονούσα ( και το έμβρυο ) για να βγουν στην κυκλοφορία) . Αν όμως η μόλυνση γίνει σε προχωρημένο στάδιο της εγκυμοσύνης και το έμβρυο από το υπερηχογράφημα δείχνει να έχει παθολογικά ευρήματα, σαν μέθοδο ανάγκης, μπορούμε να τα δώσουμε.

Παθητική ανοσοθεραπεία. Μέχρι στιγμής δεν έχουν εξαχθεί ασφαλή συμπεράσματα για αυτήν την μέθοδο. Είναι ακόμη στην έρευνα.

Το έμβρυο μολύνεται, κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, από την μητέρα, από τα λευκά αιμοσφαίριά της, μέσω του πλακούντος και του αμνιακού υγρού. Μετά την γέννα το νεογνό πλέον, μολύνεται ( περιγεννητικώς ) με την επαφή του αίματος της μητέρας και των διαφόρων υγρών.  Κυρίως δε με το μολυσμένο μητρικό γάλα.

Τα συμπτώματα της μητέρας είναι ελαφρά και μπορεί να τα αποδώσει σε άλλες αιτίες, έτσι να περάσει απαρατήρητη η λοίμωξη (πυρετός, μυαλγία, κεφαλαλγία, κόπωση και άλγος στην περιοχή του φάρυγγα) .

Η διάγνωση γίνεται με τις εξετάσεις αίματος για ειδικά αντισώματα του μεγαλοϊού CMV, IgG και IgM.

Είναι σημαντικό να ξέρουμε αν η μητέρα έχει μολυνθεί πριν την εγκυμοσύνη και έχει αντισώματα για τον ιό.

Αν έχει η μητέρα αντισώματα, τότε δεν χρειάζεται άλλος έλεγχος για CMV στην κύηση.

 Αν όμως η μητέρα είναι αρνητική, δηλαδή δεν είχε αντισώματα πριν την κύηση ή στην αρχή αυτής, κάνουμε έλεγχο των ειδικών αντισωμάτων για CMV, IgG και IgM τον δεύτερο και τον  τέταρτο μήνα της κυήσεως. Αν εμφανίσει αντισώματα θετικά για μόλυνση κατά την διάρκεια της κύησης, τότε χρειάζεται περαιτέρω έλεγχος.

Επειδή αν είναι μολυσμένη η μητέρα, δεν είναι σίγουρο ότι θα μολυνθεί και το έμβρυο (σε μολυσμένες γυναίκες, το 70% των εμβρύων, δεν είχαν μολυνθεί) και επειδή αν έχει μολυνθεί το έμβρυο πρέπει να γίνει τερματισμός της εγκυμοσύνης, πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι το έμβρυο έχει μολυνθεί, για να αποφύγουμε μια άσκοπη διακοπή της εγκυμοσύνης.  Για να σιγουρευτούμε πρέπει να πάρουμε ούρα από το έμβρυο, πράγμα αδύνατο. Επειδή ξέρουμε όμως ότι το έμβρυο ουρεί μέσα στο αμνιακό υγρό, μετά την 20 -21 εβδομάδα, αν πάρουμε αμνιακό υγρό να το εξετάσουμε θα ξέρουμε αν το έμβρυο έχει μολυνθεί. Για να πάρουμε αμνιακό υγρό, πρέπει να κάνουμε αμνιοκέντηση (αμνιοπαρακέντηση ή παρακέντηση αμνιακού υγρού), την 21^η μέχρι την 23^η εβδομάδα.

Με αυτόν τον τρόπο, θα σώσουμε το 70% των εμβρύων, που η μητέρα τους είναι μολυσμένη με CMV.

Αν η μητέρα μολυνθεί το τελευταίο τρίμηνο της κυήσεως, η διάγνωση στο έμβρυο θα γίνει με το υπερηχογράφημα (μικροκεφαλία ή άλλα παθολογικά ευρήματα)και μετά τον τοκετό, στο νεογνό πλέον (με αξονική τομογραφία, εξετάσεις των ούρων, του αίματος  κ.α) .

                          ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

ΕΜΒΟΛΙΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΡΑΧΗΛΟΥ ΤΗΣ ΜΗΤΡΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΡΚΙΝΙΚΩΝ ΓΕΝΝΗΤΙΚΩΝ ΑΛΛΟΙΩΣΕΩΝ (HPV).

Είναι γνωστό ότι ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας οφείλεται σε ιό, τον ιό των επιθηλιακών θηλωμάτων (HPV), ο οποίος έχει πολλά στελέχη ( πάνω από 120 ). Από αυτά τα στελέχη, λίγα μόνο έχουν ογκογόνο δράση. Τα πιο συχνά και τα πιο επικίνδυνα ογκογόνα στελέχη, είναι τα στελέχη 18 και 16.

Επίσης είναι γνωστό ότι τα εμβόλια που υπάρχουν στο εμπόριο, καλύπτουν ορισμένα στελέχη του ιού (στέλεχος 16, 18, 6, και 11, το ένα εμβόλιο και 16 και 18 το άλλο). Ο τρόπος που δρουν σε αυτά τα στελέχη είναι ότι οι ουσίες που περιέχουν,  μοιάζουν με τον ιό (με μια πρωτεΐνη αυτού) και όχι τον ίδιο τον ιό. Αν έβαζαν τον ίδιο τον ιό ή το DNA αυτού, θα προκαλούσαν νόσο και όχι προφύλαξη. Με τον τρόπο αυτόν αναγκάζουν (ξεγελούν) τον οργανισμό, ώστε να παράγει αντισώματα γι αυτά τα στελέχη που θα προστατεύσουν τον οργανισμό.

Σήμερα όμως έχει αποδειχτεί, ότι καλύπτουν σε ένα ποσοστό και άλλα στελέχη που είναι σχετικά όμοια με αυτά τα γνωστά στελέχη (16, 18 ).  Αυτός ο τρόπος λέγεται «διασταυρούμενη προστασία». Έτσι η προστασία του εμβολίου είναι μεγαλύτερη από αυτή που πιστεύαμε στην αρχή.

Στα στελέχη 16, 18  και 6, 11 η προστασία είναι 100%.

Στο στέλεχος  31 η κάλυψη είναι 77,5%.

Στο στέλεχος  45 η κάλυψη είναι 76,1%.

Στο στέλεχος  33 η κάλυψη είναι 45,1%.

Στο στέλεχος  51 η κάλυψη είναι 14,5%.

Στο στέλεχος  52 η κάλυψη είναι  7,4%.

Στο στέλεχος  66 η κάλυψη είναι  5,7%.

Στο στέλεχος  59 η κάλυψη είναι  4,8%.

Στο στέλεχος  39 η κάλυψη είναι  1,0%.

Δεν έχουν και τα δύο εμβόλια, στα ίδια στελέχη την ίδια διασταυρούμενη προστασία.

Πάντως πρέπει να τονίσω ότι η δράση του εμβολίου, είναι μια από τις καλύτερες ανακαλύψεις της ιατρικής επιστήμης, που μαζί με το τεστ Παπανικολάου, κατάφεραν τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, να τον βγάλουν από την δεύτερη θέση των γυναικολογικών καρκίνων.

Πιστεύουμε ότι με την συμβολή της πολιτείας (τα ταμεία το καλύπτουν 100%), να καταφέρουμε να εξαλειφθεί ο συγκεκριμένος καρκίνος, όπως έχουν εξαλειφθεί άλλες ασθένειες (ευλογιά, λύσσα, πολιομυελίτιδα κ.λ.π).

                  ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Το κύτταρο που δημιουργείται μετά την γονιμοποίηση (την συνένωση του σπερματοζωαρίου με το ωάριο), θα διαιρεθεί σε 2 κύτταρα (όμοια πάντα), 4 κύτταρα, 8, 16, 32, 64, μέχρι να γίνει, μετά από 4 ημέρες, ένας σωρός από κύτταρα (σαν το μούρο) και να κατέβει στην μήτρα της γυναίκας, όπου θα μείνει ελεύθερο για άλλες 2 περίπου μέρες, μέχρι να φυτευτεί μέσα στην κοιλότητα της μήτρας (ενδομήτριο), που έχει παχύνει για να δεχθεί το έμβρυο.

Τα κύτταρα αυτά τώρα, παίρνουνε μορφή δίσκου και σιγά - σιγά, βγάζει ρίζες (λάχνες), για να μπορεί να στηριχθεί μέσα στην μήτρα και να τραφεί από το αίμα της μητέρας.

Μετά από 2 εβδομάδες, φαίνεται στο υπερηχογράφημα, ένας σάκος, που σε μια μεριά, διακρίνεται το έμβρυο, σαν κόκκος από ρύζι (2mm). Σε μία εβδομάδα το μήκος του διπλασιάζεται (4mm), αρχίζει να παρουσιάζει τρεις στιβάδες κυττάρων, που από κάθε μία θα αναπτυχθούν τα διάφορα όργανα.

Την 5η με 6η εβδομάδα, διακρίνεται μία μεμβράνη που πάλλεται και είναι η καρδιά του.

Τα γεννητικά όργανα του εμβρύου, είναι ακόμη κοινά για άρρενα και θήλεα έμβρυα, για να ωριμάσουν, σιγά - σιγά και να διαφοροποιηθούν αργότερα σε άρρενα ή θήλεα γεννητικά όργανα.

Κατά την δημιουργία των γεννητικών οργάνων (οργανογένεση από την 5^η εβδομάδα μέχρι την 13η), υπάρχει περίπτωση να αναπτυχθούν συγγενείς ανωμαλίες, που μπορεί να οφείλονται κυρίως σε χρωματοσωμιακές  και μεταβολικές αιτίες. Βέβαια πολλές φορές συνοδεύονται και με ανωμαλίες του ουροποιητικού, αφού τα γεννητικά όργανα είναι γειτονιά με τα όργανα του ουροποιητικού συστήματος.

1)   ΑΙΔΟΙΟ.

α) Συγγενής υπερπλασία των επινεφριδίων.

    Τα εξωτερικά γεννητικά όργανα, κατά τον τοκετό, δεν δίνουν σαφή εικόνα αν είναι άρρενος ή θήλεος εμβρύου, παρόλο που τα χρωματοσώματα είναι φυσιολογικά θήλεος.

Η αρρενοποίησης προχωρεί με την ανάπτυξη του παιδιού και παρατηρούνται υπερτροφία των γεννητικών πτυχών, με αποτέλεσμα την στένωση της περιοχής γύρω του κόλπου και της ουρήθρας, καθώς και την υπερπλασία της κλειτορίδας.

β) Ερμαφροδιτισμός.

    Άρρην ψευδοερμαφροδιτισμός, είναι όταν έχουμε σε φυσιολογικό καρυότυπο Αρρενος (44ΧΥ), γεννητικά όργανα αμφιβόλου φύλλου. Οι όρχεις είναι ταινίες χωρίς να παράγουν ορμόνες, με αποτέλεσμα τα άτομα αυτά να μοιάζουν σαν θήλεα, διότι όταν υπάρχει ανατομική βλάβη των όρχεων δεν παράγεται μια ουσία (ανασταλτικός παράγων σχηματισμού των πόρων του Muller), με αποτέλεσμα από τον πόρο αυτόν να γίνεται η μήτρα και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του θήλεος.

   Αληθής ερμαφροδιτισμός, είναι όταν τα άτομα αυτά έχουν και όρχεις και ωοθήκες (ωοθηκόρχεις) και τα εξωτερικά όργανά τους είναι αμφιβόλου φύλλου.  Ο καρυότυπος συνήθως είναι   44ΧΥ και σπανίως 44ΧΧ ή 44ΧΧΧΥ.

   γ) Ορμονοπαραγωγός όγκος.

  δ) Διπλό αιδοίο (συνήθως με δύο κόλπους και δύο μήτρες).

2)   ΠΑΡΘΕΝΙΚΟΣ ΥΜΕΝΑΣ.

Ο παρθενικός υμένας, έχει διάφορα σχήματα, πριν την ρήξη του. Μερικές φορές δεν υπάρχει σχισμή και μιλάμε για ατρησία του παρθενικού υμένος. Το κορίτσι σε αυτήν την περίπτωση, όταν ξεκινήσει να έχει περίοδο, το αίμα δεν μπορεί να βγει, με αποτέλεσμα να έχει πόνο και διάταση στην κοιλιά, που συνέχεια επιδεινώνεται. Το υπερηχογράφημα θα βγάλει την τελική διάγνωση και η χειρουργική διάνοιξη του υμένα θα είναι και η θεραπεία. Άλλοι τύπου παρθενικού υμένος, είναι ο ελαστικός, ο σκληρός, ο κροσωτός (σαν τρίχες) κ.α. Υπάρχει βέβαια και η έλλειψης παρθενικού υμένος (υποτυπώδης).

3)   ΚΟΛΠΟΣ.

α) Διαφράγματα του κόλπου (εγκάρσια ή κάθετα), που δημιουργούν προβλήματα στην συνουσία και στον τοκετό. Η αντιμετώπιση είναι χειρουργική.

β) Κύστες.

γ) Έλλειψης κόλπου, που συνδιάζεται με άλλες ανωμαλίες των γεννητικών οργάνων και του ουροποιητικού συστήματος (ένας νεφρός κ.λ.π).

δ) Διπλός κόλπος. Συνήθως υπάρχει και διπλή μήτρα, καθώς και διπλό αιδοίο.

      4)  ΜΗΤΡΑ.

α) Υποπλαστική μήτρα, είναι όταν το μέγεθος αυτής παραμένει μικρό (υποπλαστικό) και μετά την ήβη. Μπορεί να έχει αμηνόρροια, μπορεί να έχει και δυσκολία στην εγκυμοσύνη (αν και υπάρχουν  γυναίκες που γέννησαν κανονικά με υποπλαστική μήτρα). Για θεραπεία χρησιμοποιείται η χορήγησης ορμονών.

β) Ανωμαλίες του σχήματος της μήτρας.

     ι) Καρδιόμορφη μήτρα. Η κοιλότητα της μήτρας έχει σχήμα καρδιάς. Μπορεί η γυναίκα να κάνει αποβολές, μετά από έναν αριθμό αποβολών όμως μπορεί να γεννήσει φυσιολογικά, αφού με κάθε εγκυμοσύνη η κοιλότητα της μήτρας μεγαλώνει. Μπορεί όμως η γυναίκα να τα καταφέρει και από την πρώτη εγκυμοσύνη. Βοηθούν επίσης και τα σπασμολυτικά κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης.

    ιι) Δίκερη μήτρα. Η κοιλότητα της μήτρας χωρίζεται στα δύο.

   ιιι) Διθάλαμος μήτρα. Η κοιλότητα της μήτρας χωρίζεται στα δύο, μέχρι το τραχηλικό στόμιο.

   ιν) Δίδελφυς. Εχουμε δύο ανεξάρτητες μήτρες, που η κάθε μία έχει μία δική της σάλπιγγα, με την αντίστοιχη ωοθήκη και δικό της τραχηλικό στόμιο.

    ν) Μονόκερη μήτρα. Όταν το ένα μόνο μισό (κέρας) της μήτρας έχει αναπτυχθεί. Μπορεί να συνοδεύεται με ένα (μονήρη) νεφρό.

Η διάγνωση γίνεται με την υστεροσαλπιγγογραφία, την λαπαροσκόπηση αν και το υπερηχογράφημα βοηθάει πολύ.

5)   ΩΟΘΗΚΕΣ.

α) Γοναδική δυσγενεσία ή σύνδρομο Turner. Δεν υπάρχουν φυσιολογικές ωοθήκες αλλά δυο ταινίες στις θέσεις των ωοθηκών. Τα χρωμοσώματα στο σύνδρομο αυτό είναι 44ΧΟ, δηλαδή λείπει το φυλετικό χρωμόσωμα που καθορίζει το φύλλο.

Επομένως το άτομο αυτό δε έχει φύλλο. Ούτε αγόρι ούτε κορίτσι. Τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά είναι θήλεος ατόμου, χωρίς περίοδο και χωρίς πιθανότητα εγκυμοσύνης (παρά μόνο με την δωρεά ωαρίων).

β) Μονήρης ωοθήκη (μία ωοθήκη), συνήθως συνοδεύεται με μονόκερη μήτρα.             

γ) Διάφορες κύστες Όπως τα διάφορα τερατώματα, που μπορεί να  περιέχουν τρίχες, δόντια, τμήματα θυρεοειδούς ή άλλα τμήματα ιστών.

             ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

1) Αυτά που οφείλονται σε ιούς.  
     α) Ο ιός του HPV. Μεταδίδεται κυρίως με την επαφή. Αλλά έχει βρεθεί ο ιός και σε δάχτυλα ασθενών με HPV στα γεννητικά όργανα. Έχει πολλά στελέχη (πάνω από 120).  Άλλα από αυτά τα στελέχη προκαλούν τα γνωστά κονδυλώματα. Άλλα όμως είναι πιο επικίνδυνα. Ευτυχώς όμως λίγα είναι επικίνδυνα για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας (16, 18, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58, 59, 68, 69), αυτά ανακοινώθηκαν από το National Cancer Institute το 2005. Από αυτά τα στελέχη, τα πιο συχνά και τα πιο επικίνδυνα για  ενδοεπιθηλιακές βλάβες και για καρκίνο του τραχήλου της μήτρας και του αιδοίου είναι το στέλεχος 16 και 18. Αυτά τα δύο στελέχη είναι υπεύθυνα για το 80% του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Τα τελευταία χρόνια έχει ανακαλυφθεί εμβόλιο γι αυτά τα στελέχη, με αποτέλεσμα ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, να μην είναι πλέον ο δεύτερος καρκίνος της γυναίκας (μετά τον καρκίνο του μαστού), επίσης έχει μειωθεί και ο καρκίνος του αιδοίου.

Πρέπει να εμβολιάζονται όλες οι νέες γυναίκες, ώστε μετά από λίγα χρόνια να μειωθεί ακόμα περισσότερο και με την προφύλαξη και το τεστ Παπανικολάου ελπίζουμε κάποια μέρα να εξαφανιστεί.

     β) Ο ιός του έρπητος. Υπάρχουν 2 τύποι ιού ο τύπος 1 (HSV-1) και ο τύπος 2 (HSV-2). Αν και έχουν ανακαλυφθεί και άλλοι τύποι, ο τύπος 1 ευθύνεται για τον επιχείλιο  έρπη και ο τύπος 2 για τον έρπη των γεννητικών οργάνων (αν και μερικές φορές μπορεί ο τύπος 1 να προκαλέσει έρπη γεννητικών οργάνων και ο τύπος 2 έρπη του χείλους, αλλά είναι σπάνια περίπτωση).

Ο έρπης των γεννητικών οργάνων έχει έντονα συμπτώματα με πόνο. Αρχίζει με φυσαλίδες, δημιουργεί μικρά έλκη με πόνο στην περιοχή και ακολουθούν οι φλύκταινες. Ο ιός μπορεί να εγκατασταθεί στα γάγγλια των νωτιαίων νεύρων, με αποτέλεσμα η τοπική θεραπεία να μην επαρκεί. Ο δε πόνος στα νεύρα είναι μεγάλος.  Σπάνια ο έρπητας μπορεί να προκαλέσει ηπατίτιδα, εγκεφαλίτιδα, ακόμη και θάνατο.  Οι υποτροπές είναι συχνές, αλλά τα συμπτώματα σε μια υποτροπή είναι ηπιότερα. Ο ιός δεν θεραπεύεται, αλλά θεραπεύουμε με διάφορα φάρμακα τα συμπτώματα και καθυστερούμε τις υποτροπές.

     γ) Ο ιός του HIV (AIDS). Επίκτητος ανοσολογική ανεπάρκεια. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι ποικίλα και εξαρτάται από την πτώση των λεμφοκυττάρων CD4+. Κύτταρα που έχουν σχέση με την άμυνα του οργανισμού μας, όπως άλλωστε όλο το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Ο ιός του έιτζ, ρίχνει την άμυνα του οργανισμού, που ο ασθενής να μην μπορεί να ανταπεξέλθει σε μια απλή (κατά τους άλλους υγιείς) ασθένεια. Σε γυναίκες με HIV λοίμωξη το τεστ Παπανικολάου μπορεί να δείξει ενδοεπιθηλιακές βλάβες . Μετά από μόλυνση του ιού, πρέπει να ψάχνουμε και για άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, διότι η μόλυνσή τους είναι πολύ συχνή.

      Η μετάδοση του ιού γίνεται κυρίως με την σεξουαλική επαφή. Στην κύηση η μετάδοση στο έμβρυο του ιού είναι 40% εάν δε γίνει θεραπεία και 3% εάν γίνει θεραπεία.

     Με την θεραπεία ο ιός δεν φεύγει από τον ασθενή, όπως και όλοι οι ιοί αυτού του είδους. Προσπαθούμε όμως να μειώσουμε τον αριθμό των ιών και να αυξήσουμε την άμυνα με την αύξηση των CD4+ κυττάρων.

     Το κυριότερο είναι η προφύλαξη ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΜΟΛΥΝΣΗ με την συχνή χρήση προφυλακτικών (όπως άλλωστε και με όλα τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα).

     δ) Οι ιοί της ηπατίτιδος (Β, C).

i)   Ηπατίτις Β, το αίτιο είναι ο ιός της ηπατίτιδος (HBV). Μεταδίδεται με την σεξουαλική επαφή, με την μετάγγιση αίματος από μολυσμένο ασθενή και από μολυσμένες σύριγγες. Η μετάδοση μπορεί να γίνει και στο έμβρυο από μητέρα φορέα (κάθετη μετάδοση).

    Όταν νοσήσει ένα άτομο, παραμένει φορέας και μπορεί να μεταδώσει τον ιό σε 10% των περιπτώσεων όταν έχει το αυστραλιανό αντιγόνο θετικό (HBsAg), υπάρχει δε μεγαλύτερος κίνδυνος μετάδοσης αν υπάρχει και το αντιγόνο HBeAg. Τα συμπτώματα είναι ναυτία έμετος ανορεξία, κόπωση, μπορεί και ελαφρός πυρετός (δέκατα). Σε προχωρημένη μορφή μπορεί να έχουμε πόνους στις αρθρώσεις, λεμφαδενίτιδα, εξανθήματα, σπληνομεγαλία, ίκτερος με αποχρωματισμό των κοπράνων και σκούρα ούρα (υπέρχρωση). Σπάνια μπορεί να έχουμε και θάνατο μετά από κώμα.

ii)  Ηπατίτις C, το αίτιο είναι ο ηπατοτρόπος ιός HCV, μεταδίδεται όπως και ο ιός της ηπατίτιδος Β (σεξουαλική επαφή, μετάγγιση αίματος, περιγεννητική  μετάδοση από την μητέρα στο έμβρυο κα).  Η διάγνωση μπορεί να γίνει με την ανίχνευση των αντισωμάτων εναντίων του ιού και του αντιγόνου HCV με την μέθοδο της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης PCR.

     ε)  Ο κυτταρομεγαλοϊός (CMV). Βρίσκεται στον φάρυγγα, στον κόλπο και τον τράχηλο. Μεταδίδεται κυρίως με την σεξουαλική επαφή, το πρόσφατο αίμα και το γάλα (στα νεογνά). Στον έλεγχο που κάνουμε στις γυναίκες στην εγκυμοσύνη το 60% περίπου είναι θετικές στα αντισώματα του ιού, άρα το 60% των γυναικών έχουν έλθει σε επαφή με τον ιό. Δεν έχει συμπτώματα, παρά μόνο σε άτομα με πεσμένο ανοσοποιητικό (σε άτομα με μεταμόσχευση νεφρού). Μπορεί να εμφανιστεί σαν μια γρίπη. Στην εγκυμοσύνη μπορεί να προκαλέσει βλάβη στο έμβρυο. Γίνεται προσπάθεια παρασκευής εμβολίου, χωρίς να έχουμε τίποτα σίγουρο ακόμα.

    στ) Pox  virus, που προκαλεί την μολυσματική τέρμινθο.

2) Αυτά που δεν οφείλονται σε ιούς.

     α)     Διάφορα μικρόβια (π.χ. Κλεψιέλα, Κολοβακτηρίδιο).
     β)      Βακτηρίδια (π.χ. Gardnerella vaginalis). Πολλές φορές συνυπάρχουν διάφορα.

     γ)      Μύκητες. Είναι η πιο συχνή αιτία, της κολπίτιδας.  Το 75% των γυναικών, είχαν κάποτε στην ζωή τους μια κολπίτιδα, από μύκητες.  Προδιάθεση για να αναπτυχθεί μια μυκητιασική κολπίτιδα είναι η λήψης αντιβιοτικών ευρέως φάσματος, η κύησης, ο σακχαρώδης διαβήτης, η λήψης αντισυλληπτικών, η παρατεταμένη χρήσης κορτιζόνης, η πτώσης της άμυνας του οργανισμού και το κάπνισμα. Η κολπίτιδα από μύκητες, έχει υγρά που μοιάζουν σαν πέτσες από γάλα και χαρακτηριστική οσμή (σαν ζυμάρι).

Η διάγνωση πρέπει να γίνεται στο εργαστήριο, γιατί συνυπάρχουν και άλλα αίτια που μπορεί να μπερδέψουν την διάγνωση και να μη γίνει σωστά η θεραπεία. Η θεραπεία θα καθοριστεί από τον γιατρό, μετά την μελέτη των εξετάσεων. Πρέπει να γίνει θεραπεία και στον σύντροφο. Πολλές φορές υποτροπιάζει και τότε η θεραπεία θα δοθεί για μεγαλύτερο διάστημα και στους δύο και θα τους συστήσουμε καλή υγιεινή ζωή και καθαριότητα.

     δ)      Τριχομονάδες. Η κολπίτιδα εδώ οφείλεται στο πρωτόζωο Trichomonas vaginalis. Τα υγρά εδώ είναι αφρώδη και δύσοσμα. Και εδώ η διάγνωση θα γίνει στο εργαστήριο, γιατί πολλές φορές, υπάρχουν περισσότερες από μία αιτίες. Επίσης και εδώ η θεραπεία πρέπει να γίνει και στους δύο, γιατί μεταδίδεται εύκολα με την επαφή. Ευθύνονται για το 25% των κολπίτιδων. 
      ε)       Χλαμύδια. Είναι πολύ συχνά και προκαλούν  κολπίτιδα. Μπορούν να προκαλέσουν ανιούσα φλεγμονή της πυέλου και στείρωση. Υποχωρούν εύκολα με αντιβίωση. Υπάρχουν 15 διαφορετικοί τύποι, όμως για μολύνσεις του γεννητικού συστήματος ευθύνονται οι D και K (οι τύπο L1, L2  και L3 ευθύνονται για το αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα).

     στ)       Μυκόπλασμα (ουρεόπλασμα, hominis). Ευθύνεται για αποβολές κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και πρόωρο τοκετό (αν δεν θεραπευτούν). Υποχωρούν και αυτά με αντιβίωση.
     ζ)      γονοκοκκική λοίμωξη  (βλενόρροια). Προκαλεί ουρηθρίτιδα, βαρθολινίτιδα, ενδοτραχηλίτιδα και σαλπιγγίτιδα. Στο νεογέννητο μπορεί να προκαλέσει οφθαλμία. Αν δεν γίνει θεραπεία μπορεί να προκαλέσει πυελική φλεγμονώδη νόσο. Η αντιβίωση είναι η θεραπεία εκλογής.

     η)       Σύφιλη (την προκαλεί η ωχρά σπειροχαίτη). Μετά από 10 ημέρες, έως 3 μήνες από την πρώτη επαφή θα εμφανιστεί στον κόλπο ή στον τράχηλο (σπάνια στο αιδοίο) μια  ανώδυνη εξέλκωση, το συφιλιδικό έλκος. Μπορεί να εμφανιστεί και στον πρωκτό, στην στοματική κοιλότητα ή στις θηλές των μαστών. Το πρώτο αυτό στάδιο διαρκεί 3 έως 8 εβδομάδες. Μπορεί να εξαφανιστεί και χωρίς θεραπεία. Αν όμως δεν θεραπευθεί σε αυτό το στάδιο, θα προχωρήσει στο δεύτερο στάδιο με ευρεία διασπορά των σπειροχαιτών. Τότε θα έχουμε λεμφαδενοπάθεια, εκτεταμένο εξάνθημα κυρίως στα πέλματα και στις παλάμες, καθώς και συμπτώματα γρίπης. Η διάρκεια του σταδίου αυτού είναι περίπου 6 εβδομάδες. Μετά από καιρό και αν δεν γίνει θεραπεία θα έχουμε το τρίτο στάδιο με σοβαρά συμπτώματα από ζωτικά συστήματα όπως, καρδιά και αγγεία, δημιουργία ανευρισμάτων στην αορτή, νευρικό σύστημα (νευροσύφιλη), μυοσκελετικό κα.

      θ)       Παράσιτα ( η ψείρα του εφηβαίου και το άκαρι της ψώρας).

Συμπέρασμα:  Προσοχή, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα είναι πολύ διαδεδομένα γύρω μας, σε ανθρώπους που ξέρουμε, μιλάμε και γνωρίζουμε. Πολύ πάνω από τους μισούς φίλους μας έχει ή είχε ένα σεξουαλικώς  μεταδιδόμενο νόσημα. Επειδή δεν υπάρχουν προγράμματα υγείας για το ασφαλές σεξ,  για να προφυλαχτούμε πρέπει να ξέρουμε και να τηρούμε ορισμένους κανόνες.

1)      Πάντα σεξ με προφυλακτικό.

2)      Το προφυλακτικό να χρησιμοποιείται από την αρχή της σεξουαλικής πράξεως και όχι λίγο πριν το τέλος.

3)      Πάντα καλό πλύσιμο των χεριών πριν και μετά το σεξ.

4)      Καλό πλύσιμο των χεριών στις τουαλέτες, ιδίως στις κοινόχρηστες.

5)      Συχνός καθαρισμός σε πόμολα, κινητά, τηλεκοντρόλ, αν χρησιμοποιούνται από πολλά άτομα.

Είναι γνωστό ότι τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα είναι πολύ πιο συχνά όταν πολλά άτομα μένουν μαζί με κακές υγειονομικές συνθήκες.

                 ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Είναι μια μορφή ακράτειας ούρων.

 ΑΚΡΑΤΕΙΑ ΟΥΡΩΝ

Συνήθως εμφανίζεται στις γυναίκες.

Ακράτεια ούρων είναι η ακούσια (χωρίς την θέλησή μας) απώλεια ούρων.

Αυτό συμβαίνει όταν η ενδοκυστική πίεση είναι μεγαλύτερη της μέγιστης ενδοουρηθρικής πίεσης.

Φυσιολογικα: Ο μηχανισμός της ούρησης είναι πολύπλοκος, σε γενικές γραμμές όμως και με λίγα λόγια, μπορούμε να πούμε ότι:

Όταν γεμίσει η ουροδόχος κύστις έχουμε αύξηση πίεσης ουροδόχου κύστεως βούληση για ούρηση  σύσπαση του εξωστήρα μυ με αύξηση περαιτέρω της ενδοκυστικής πίεσης ταυτόχρονα  χαλάρωση του σφιγκτήρα της ουρήθρας με μείωση της ενδοουρηθρικής πίεσης με

αποτέλεσμα ούρηση.

Η ακράτεια ούρων μπορεί να είναι:

1) Ακράτεια από προσπάθεια. 50%

      Έχουμε απώλεια ούρων, μετά από ξαφνική αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης (βήξιμο, φτέρνισμα). Συμβαίνει συχνά μαζί με την πρόπτωση της μήτρας.

2) Υπερδραστήρια κύστη. 25%

Ο εξωστήρας μυς, δρα ανεξέλεγκτα χωρίς την βούλησή μας.

Τα συμπτώματα είναι:

      α) Ξαφνική έντονη επιθυμία για ούρηση (επιτακτική ούρηση).                    

     β) Επιτακτική ακράτεια.  Όταν δεν προλαβαίνει, μόλις της έλθει η επιθυμία για ούρηση, να πάει στην τουαλέτα.

     γ) Συχνουρία (πάνω από 8 ουρήσεις την ημέρα).

     δ) Νυκτουρία (ξυπνά πάνω από 2 φορές για να ουρήσει την νύχτα).

     ε) Νυχτερινή ενούρηση (απώλεια ούρων στην διάρκεια του ύπνου).

Πολλές φορές δεν ξέρουμε την αιτία. Άλλοτε συνδέονται με βλάβες της σπονδυλικής στήλης, με νόσο του Πάρκινσον,  με σκλήρυνση κατά πλάκας ή σαν επιπλοκή προηγούμενων εγχειρήσεων για ακράτεια ούρων.

3) Ακράτεια από υπερπλήρωση.

        Όταν η πλήρωση της ουροδόχου κύστης ξεπεράσει την χωρητικότητά της και η ουρήθρα δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σε τέτοια πίεση κατά την προσπάθειά της  να κρατήσει τα ούρα .

Αίτια μπορεί να είναι:  Μετά από λήψη αντικαταθλιπτικών , σε περιφερική νευροπάθεια λόγω διαβήτη , ψυχολογικά αίτια, στένωσης της ουρήθρας, σκλήρυνση κατά πλάκας, εγκεφαλικά  κ.α.

4) Μικτή ακράτεια.

Συνδυασμός αυτών.

5) Άλλες αιτίες.

(Συρίγγια, οξεία ουρολοίμωξη κ.α).

Η θεραπεία πρέπει να καθοριστεί από ειδικό γιατρό και είναι ανάλογος του αιτίου που την προκάλεσε.

                 ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

ΜΕΓΆΛΟ ΈΜΒΡΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΙΚΊΑ ΚΥΉΣΕΩΣ - ΜΙΚΡΟ ΈΜΒΡΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΙΚΊΑ ΚΥΉΣΕΩΣ (ή Υπολειπόμενη  ενδομήτρια ανάπτυξη I.U.G.R).

Η φυσιολογική κύηση δεν πρέπει να έχει ούτε μεγαλύτερο έμβρυο για την ηλικία κυήσεως, ούτε μικρότερο έμβρυο για την ηλικία κυήσεως.

Για να χαρακτηρίσουμε ένα έμβρυο ως μεγαλύτερο ή μικρότερο για την ηλικία κύησης, πρέπει να ξέρουμε ακριβώς την πραγματική ηλικία κύησης.  Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε με το υπερηχογράφημα, όσο ενωρίτερα το κάνουμε (αρχές του πρώτου τριμήνου). Κλινικά με λιγότερη ακρίβεια, γίνεται με την μέτρηση της απόστασης από την ηβική σύμφυση, μέχρι το ύψος (πυθμένα) της μήτρας. Τα όρια είναι για τα μικρά έμβρυα η 5^η (άλλοι λένε την 10^η) εκατοστιαία θέση του μέσου όρου του βάρους των φυσιολογικών για την ηλικία κύησης εμβρύων και η 90^η θέση για τα μεγάλα έμβρυα.

1)    Μεγάλο έμβρυο για την ηλικία κύησης - LGA  (Large for Gestational Age).

Μακροσωμία λέγεται όταν το βάρος του εμβρύου είναι μεγαλύτερο από 4000 γρ. (άλλοι λένε 4500 γρ. ή πάνω από την 90^η εκατοστιαία θέση του μέσου όρου του βάρους  στην  αντίστοιχη ηλικία κύησης).

Πολλές φορές οι γονείς ή το συγγενικό περιβάλλον, καμαρώνουν όταν γεννηθεί παιδί με πολλά κιλά, «έκανα ένα παιδί 5 κιλά», λέει με χαρά ο πατέρας. Βέβαια αυτά γινόντουσαν κυρίως παλιά που δεν υπήρχε παρακολούθηση της εγκυμονούσας από γιατρό.

Ένα έμβρυο με πολλά κιλά μπορεί να σημαίνει πολλά.

• Σακχαρώδης διαβήτης ή προδιάθεση σακχαρώδους διαβήτη (διαβήτης της κυήσεως). Η γλυκόζη περνάει τον πλακούντα και προκαλεί υπεργλυκαιμία και στο έμβρυο, αυτό με την σειρά του αυξάνει τα επίπεδα ινσουλίνης του και τροφοδοτεί την μάνα του με ινσουλίνη για να καλύψει τις ανάγκες της και τις δικές του ανάγκες. Αυτός ο μεταβολισμός έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση του βάρος του εμβρύου (μακροσωμία), που πολλές φορές δεν μπορεί να τα καταφέρει και έχουμε αιφνίδιο θάνατο, κυρίως τον τελευταίο μήνα της κύησης. 
• Η παράταση της κυήσεως, λόγω συνεχιζόμενης παροχής οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών, μπορεί να προκαλέσει μακροσωμικό έμβρυο. 
• Η προχωρημένη ηλικία της μητέρας.
• Η πολυτοκία.
• Το μεγάλο ύψος της μητέρας έχει μεγαλύτερη πιθανότητα για μακροσωμία από την παχυσαρκία. 
• Η παχυσαρκία. 
• Τα άρρενα έμβρυα είναι πιο βαριά από τα θήλεα (150 γρ. περίπου).

Η διάγνωση θα γίνει κυρίως με το υπερηχογράφημα, αν και υπάρχει μεγάλη περίπτωση λάθους στην εκτίμηση (15% +/-).

Η πιθανότητα για καισαρική τομή είναι μεγάλη.

 Επίσης μεγάλη είναι και η περίπτωση δυστοκίας, τραυματισμού της γυναίκας κατά τον τοκετό και αιμορραγίας.

Η εμβρυϊκή και νεογνική θνησιμότητα και νοσηρότητα είναι αυξημένη.

Πάντως στον διαβήτη της κυήσεως αν ρυθμίζεται σωστά το σάκχαρο, το βάρος του εμβρύου θα είναι φυσιολογικό.

Πριν από την σύλληψη η διατροφή και η άσκηση παίζουν σημαντικό ρόλο στην μακροσωμία του εμβρύου, όπως και η αύξηση βάρους της μητέρας κατά την διάρκεια της κύησης.

2)    Μικρό έμβρυο για την ηλικία κύησης - SGA (Small for Gestational Age).

Τα έμβρυα με ενδομήτρια καθυστέρηση στην ανάπτυξη μπορεί να είναι:

·        α) Συμμετρικού τύπου ενδομήτριας καθυστέρηση της ανάπτυξης.

     Όπου όλες οι μετρήσεις, από το υπερηχογράφημα, είναι μικρότερες του φυσιολογικού (αμφιβρεγματική διάμετρος, περίμετρος κεφαλής, περίμετρος κοιλιάς, μήκος μηριαίου οστού) και η καθυστέρηση της ανάπτυξης παρατηρείται νωρίς (αρχές δευτέρου τριμήνου).

·        β) Ασυμμετρικού τύπου ενδομήτριας καθυστέρησης της ανάπτυξης.

Σε αυτήν την κατηγορία η κοιλιά  του εμβρύου, είναι μικρότερη από το κεφάλι του και η καθυστέρηση της ανάπτυξης γίνεται σχετικώς αργά (αρχές τρίτου τριμήνου). Το κεφάλι έχει ήδη αναπτυχθεί, ενώ η κοιλιά λόγω της εξάντλησης του γλυκογόνου του ήπατος (υποθρεψία), δεν αναπτύσσεται παράλληλα και θα έχουμε υπολειπόμενη ανάπτυξη.    

Τα έμβρυα με καθυστέρηση της ανάπτυξης, έχουν ελαττωμένο DNA και RNA, με αποτέλεσμα να έχουν ελαττωμένες πρωτεΐνες, γλυκοπρωτεΐνες και λιπαρά οξέα, από τα φυσιολογικά έμβρυα. Αυτό προκαλεί ανεπάρκεια στον πλακούντα, με συνέπεια την κακή αιμάτωση του εμβρύου και εν συνεχεία την κακή διατροφή του.

Όταν το έμβρυο δεν τρέφεται καλά και τα κύτταρά του δεν μεγαλώνουν  και δεν πολλαπλασιάζονται σωστά, έχει σαν αποτέλεσμα και η ανάπτυξη του εμβρύου να υπολείπεται  του φυσιολογικού (καθυστέρηση της ανάπτυξης του εμβρύου).

Αυτό μπορεί να συμβεί όταν:

1.     Ο πλακούς έχει έμφρακτα και δεν μπορεί να στείλει το κατάλληλο αίμα στο έμβρυο,

2.     Η κατανάλωση αλκοόλ, είναι  σε μεγάλη ποσότητα.

3.     Υπάρχει αποκόλληση του πλακούντα (αν δεν είναι πλήρης).

4.     Υπάρχει προδρομικός πλακούς. 

5.     Οι γυναίκες καπνίζουν στην διάρκεια της εγκυμοσύνης, διότι το κάπνισμα έχει βλαπτική δράση στην λειτουργία του πλακούντα.

6.     Υπάρχουν ορισμένες λοιμώξεις (μεγαλοϊός CMV που είναι και η συχνότερη αιτία, τοξόπλασμα, ερυθρά), με διαφορετικό τρόπο η κάθε μία, μπορεί να προκαλέσουν καθυστέρηση στην ανάπτυξη.

7.     Υπάρχει υπερτασική νόσος της κύησης, η οποία είναι η πιο συχνή αιτία για την καθυστερημένη ανάπτυξη της κύησης.

8.     Υπάρχουν διάφορες καρδιοπάθειες.

9.     Υπάρχουν βαριές αναιμίες, κ.α.

10.   Υπάρχει βλάβη των χρωματοσωμάτων,  όπως η τρισωμία 21, 18, 13, είναι γνωστό ότι προκαλούν καθυστέρηση στην ανάπτυξη του εμβρύου, καθώς και στα σύνδρομα Turner (XO) και Klinefelter (Κλαϊνεφέλτερ ΧΧΥ).

Επίσης διάφορα φάρμακα, όπως οι ανταγωνιστές του φυλλικού οξέως και η μεθοτρεξάτη.

Η διάγνωση, εκτός του υπερηχογραφήματος, γίνεται και με το βιοφυσικό προφίλ (Doppler, NST). Σημαντική είναι και η εκτίμηση της ποσότητας του αμνιακού υγρού.

Οι μετρήσεις πρέπει να γίνονται δυο φορές την εβδομάδα, μέχρι το έμβρυο να γίνει ώριμο για να μπορούμε να κάνουμε τον τοκετό. Αν το βιοφυσικό προφίλ είναι παθολογικό και αν το αμνιακό υγρό είναι ελαττωμένο, πρέπει να κάνουμε αμέσως τον τοκετό και το μωρό να πάει στο τμήμα προώρων.

Επειδή ο αριθμός των κυττάρων των παιδιών, μετά την γέννηση δεν αναπληρώνεται, τα παιδιά αυτά θα υστερούν σε ανάπτυξη.

Τώρα τελευταία έχει δοκιμαστεί η θεραπεία με αυξητική ορμόνη (IGF - 1).

Βέβαια, μικρά έμβρυα (μικρού βάρους έμβρυα), μπορεί να έχουμε και φυσιολογικά αν και οι δύο γονείς είναι μικρόσωμοι (κληρονομικές καταβολές), όπως και μεγάλα έμβρυα (μεγάλου βάρους έμβρυα) μπορεί να είναι φυσιολογικά αν και οι δύο γονείς είναι μεγαλόσωμοι (ψηλοί).

             ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ  

Συναισθηματική διαταραχή.

Κατά την διάρκεια της κύησης και της λοχείας, αλλάζει η ψυχική διάθεση της γυναίκας, όπως και σε κάθε περίπτωση που αλλάζουν οι ορμόνες της (εφηβεία, εμμηνόπαυση). Η αλλαγή αυτή εκδηλώνεται με νευρικότητα, εμετούς και σε μερικές περιπτώσεις είναι τόσο έντονη που μπορεί να φτάσει σε κατάθλιψη.

Κατάθλιψη, με συμπτώματα έλλειψης προσοχής και όρεξης, εύκολης κούρασης, έλλειψη αυτοεκτίμησης και σε μερικές βαριές καταστάσεις σκέψεις αυτοκτονίας. Σε αυτήν την κατάσταση προστίθεται και το άγχος για την εξέλιξη της εγκυμοσύνης, της υγείας του μωρού και του φόβου του τοκετού. Γι αυτό η εγκυμονούσα (και η λεχώνα) πρέπει να είναι χαλαρή, να τις εξηγούμε ότι ο τοκετός δεν είναι τίποτα, είναι μια φυσιολογική κατάσταση από την οποία όλοι οι άνθρωποι περάσαμε (γεννηθήκαμε από την μάνα μας) το ίδιο και η γαλουχία (θηλασμός). Όσο για τον φόβο του πόνου, σήμερα υπάρχει η επισκληρίδιος που η γυναίκα δεν πονάει στον τοκετό. Η εγκυμοσύνη πάει καλά σχεδόν πάντα, αν η γυναίκα είναι τυπική και ακολουθεί τις εντολές του γιατρού. Το περιβάλλον πρέπει να κάνει υπομονή και να είναι ήρεμο, να  μη γίνονται διαπληκτισμοί με τούς συγγενείς  (σύζυγος, άλλα παιδιά, γονείς κ.λ.π), παρ΄ όλο που η συμπεριφορά της εγκυμονούσας μπορεί να είναι απρόβλεπτη.  

Ψύχωση της κύησης και της λοχείας. Η εγκυμονούσα χρειάζεται κατανόηση, σιγουριά και ασφάλεια, σε ακραίες καταστάσεις χρειάζεται και η συμβουλή του ειδικού γιατρού, ιδίως στην ψύχωση της εγκυμοσύνης ή της λοχείας, που η συνεργασία της γυναίκας είναι αδύνατη.

Ψευδοκύηση. Σε μερικές γυναίκες με έντονη επιθυμία να τεκνοποιήσουν, εμφανίζουν μια ψυχική διαταραχή που λέγεται: «ψευδοκύηση». Σε αυτήν την περίπτωση, η ασθενής παρουσιάζει έντονα τα συμπτώματα της κύησης, χωρίς όμως να είναι έγκυος. Η περίοδος σταματά, η κοιλιά διογκώνεται (από τα πολλά αέρια στο έντερο), αισθάνεται ότι το παιδί κλωτσάει (από τις κινήσεις του εντέρου να προωθήσει τα αέρια) έχει δε ακόμα και εμετούς.

Χρήση ναρκωτικών και κύησης. Η χρήσης ναρκωτικών (και γενικά εθισμογόνων  ουσιών) στην κύηση, μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες στο έμβρυο, ακόμα και το θάνατο (κυρίως η κοκαΐνη). Η γυναίκα που θέλει να μείνει έγκυος, πρέπει να είναι καθαρή, ακόμα και από το τσιγάρο. Αν μια γυναίκα που κάνει χρήση των ουσιών αυτών μείνει έγκυος, τότε η θεραπεία πρέπει να γίνεται σε κέντρα απεξάρτησης ή σε νοσοκομεία, διότι η απότομη διακοπή των ουσιών αυτών, μπορεί να βλάψει το έμβρυο από συμπτώματα στερήσεως. Επίσης διάφορα μαιευτικά προβλήματα όπως η πρόωρος αποκόλλησης του πλακούντα, η πρόωρος ρήξη των υμένων και ο πρόωρος τοκετός είναι πολύ συχνά. Η συνεργασία μαιευτήρος - γυναικολόγου και νοσοκομείου πρέπει να είναι πολύ στενή, διότι και η γυναίκα κινδυνεύει και το έμβρυο. Τα παιδιά που η μητέρα τους έκανε χρήση κοκαΐνης  στην διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να έχουν ψυχοκινητικές διαταραχές, αλλά και αιφνίδιο θάνατο. Πολλές φορές οι εγκυμονούσες που κάνουν χρήση αυτών των ουσιών, δεν το αναφέρουν στον γιατρό τους και ο γιατρός πρέπει να το καταλάβει από την εμφάνιση, από τις δερματικές βλάβες από τις ενέσεις (θρομβοφλεβίτιδες), από τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, από την ηπατίτιδα C, και άλλα. Βέβαια πρέπει να το θέλει και η ίδια να κάνει σωστή θεραπεία, αλλιώς η παρακολούθηση δεν έχει νόημα. Οι ασθενείς αυτές πρέπει να αντιμετωπίζονται με κατανόηση και υπομονή, διότι η επικοινωνία είναι δύσκολη.

                ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Με τον ιό HPV και την δυσπλασία του τραχήλου της μήτρας, καθώς και με τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας και το σχετικό εμβόλιο, έχω αναφερθεί σε προηγούμενα άρθρα πριν μερικούς μήνες. Εδώ περιγράφω τα κονδυλώματα, στην διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Τα κονδυλώματα μπορεί να είναι είτε οξυτενή (εξωτερικά), είτε επίπεδα (εσωτερικά). Πολλές φορές συνυπάρχουν.

Τα οξυτενή κονδυλώματα φαίνονται σαν μικρά σπυράκια του δέρματος, που πολλές φορές είναι πολλά μαζί και μοιάζουν σαν μούρα. Μπορεί να γίνουν πολύ μεγάλα, αν δεν αντιμετωπιστούν εγκαίρως.

Τα επίπεδα κονδυλώματα μπορούμε να τα διαγνώσουμε μόνο με το τεστ Παπανικολάου και την κολποσκόπηση, καθώς και με βιοψία.

Οφείλονται σε ιό: "Ιός των ανθρωπίνων θηλωμάτων" (HPV) με πολλά στελέχη (πάνω από 120) και εκδηλώνεται στις γυναίκες, συνήθως στο δέρμα, στο αιδοίο, στον τράχηλο στον πρωκτό, στον λάρυγγα και στον φάρυγγα, πολύ σπάνια στην ουρήθρα και στο ορθό.

Μεταδίδεται κυρίως με την σεξουαλική επαφή, γι αυτό κατατάσσεται στα αφροδίσια νοσήματα. Έχουν κατηγορηθεί, μερικά στελέχη για την πρόκληση δυσπλασίας του τραχήλου της μήτρας και του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει και εμβόλιο για μερικά επικίνδυνα στελέχη (στέλεχος 16 και στέλεχος 18).

Η έγκαιρη διάγνωση, θα βοηθήσει για την σωστή αντιμετώπιση (Laser, Loop, παρακολούθηση), επίσης η χρήση του προφυλακτικού θα βοηθήσει να αποφύγουμε την εξάπλωση.

Η αποφυγή του καπνίσματος και η υγιεινή ζωή γενικά, θα βοηθήσουν να αποφύγουμε τις υποτροπές.

Στην εγκυμοσύνη, λόγω της μειωμένης άμυνας του οργανισμού, τα κονδυλώματα αναπτύσσονται ταχύτερα.

Ο κίνδυνος όμως για να αναπτυχθεί καρκίνος, είναι ο ίδιος με τις μη έγκυες γυναίκες. Αν αναπτυχθούν τα κονδυλώματα πολύ και φράξουν την γεννητική οδό, πρέπει ο τοκετός να γίνει με καισαρική τομή.

Επίσης το έμβρυο μπορεί να εκτεθεί στον ιό HPV (Human Papilloma Virus) και να παρουσιάσει: "Παιδική λαρυγγική θηλωμάτωση".

Πάντως στην κύηση, απλώς η ύπαρξης του ιού HPV, χωρίς έντονη δυσπλασία του τραχήλου, δεν μας ανησυχεί.

Βέβαια καλό θα ήτανε πριν την αναμενόμενη εγκυμοσύνη η γυναίκα να κάνει ένα τεστ Παπανικολάου, επί πλέον του κανονικού που κάνει.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Τις αιμορραγίες στην κύηση, τις χωρίζουμε σε αιμορραγίες πρώτου τριμήνου, αιμορραγίες δευτέρου τριμήνου και αιμορραγίες τρίτου τριμήνου.

Πρακτικά όμως, για λόγους διάγνωσης και αντιμετώπισης , τις αιμορραγίες στην κύηση (ακόμα και λίγο αίμα κατά την διάρκεια της κύησης), τις χωρίζουμε σε:

1) αιμορραγίες πριν την 20^η εβδομάδα της κύησης.

Σε αυτήν την κατηγορία πρέπει να ξεχωρίσουμε το αίμα που δεν έχει σχέση με την κύηση, όπως, πολύποδες, τραχηλίτιδες, κολπίτιδες, τραυματισμοί και καρκίνος του τραχήλου της μήτρας.

Αιτίες που σχετίζονται με την αιμορραγία κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, πριν την 20^η εβδομάδα, είναι η τροφοβλαστική νόσος, οι αυτόματες εκτρώσεις (αποβολές), που μπορεί να είναι:

• α) Απειλούμενη έκτρωση, όταν έχουμε αίμα χωρίς να γίνει αποβολή και το αίμα τότε λιγοστεύει με την μορφή καφέ υγρών, για να σταματήσει τελείως όταν σταματήσουν και τα καφέ υγρά (που σημαίνουν παλιό αίμα). Η καλύτερη αντιμετώπιση είναι η ανάπαυσις μέχρι να σταματήσει το αίμα και τα καφέ, μερικοί δίνουν και σκευάσματα προγεστερόνης, αν και τώρα τελευταία δεν τα χρησιμοποιούν, διότι πιστεύουν ότι δεν βοηθάνε.
• β) Αναπόφευκτη έκτρωση, όταν τελικά η έκτρωση δεν γίνεται να αποφευχθεί, σε αυτήν την περίπτωση έχουμε και πόνους με διαστολή του τραχήλου, η αντιμετώπιση είναι απόξεσης μήτρας.
• γ) Ατελής έκτρωση, όταν γίνει αποβολή ενός μέρους του κυήματος, το ίδιο και εδώ γίνεται απόξεσης μήτρας.
• δ) Τελεία έκτρωση, αν έχει γίνει αποβολή όλου του κυήματος και του φθαρτού (πλακούντος).
• ε) Παλίνδρομος έκτρωση, όταν το κύημα σταμάτησε να ζει και έμεινε μέσα στην μήτρα, και εδώ γίνεται απόξεσης. Σε αυτήν την κατηγορία είναι και η σηπτική έκτρωσης, δηλαδή όταν έχουμε επιμόλυνση με μικρόβια του νεκρού κυήματος. Η αντιμετώπιση είναι αντιβίωση και μετά από 12 ώρες γίνεται απόξεσης της μήτρας.

Υπάρχει και το σύνδρομο κενού σάκου, όταν το έμβρυο δεν κατάφερε να μεγαλώσει και έμεινε μόνο ο σάκος.

2) σε αιμορραγίες μετά την 20^η εβδομάδα της κύησης.

• α) Προδρομικός πλακούς (χαμηλός πλακούντας).

Είναι ο πλακούς που έχει γίνει η πρόσφυσή του (έχει φυτευτεί) στο κατώτερο τμήμα της μήτρας, το οποίο όμως δεν έχει την ελαστικότητα που έχει το ανώτερο τμήμα, με αποτέλεσμα να γίνεται εύκολα αποκόλληση του πλακούντα. Η κακή αγγείωση, τα ινομυώματα και οι συμφύσεις της μήτρας, έχουν κατηγορηθεί για τον προδρομικό πλακούντα. Γενικά όμως η ακριβής αιτιολογία είναι άγνωστος, σχετίζεται βέβαια με καθυστέρηση της εμφύτευσης του εμβρύου (της βλαστοκύστης) με αποτέλεσμα αυτό να εμφυτευτεί στο κατώτερο τμήμα της μήτρας (προδρομικά). Ανάλογα με το ύψος που έγινε η εμφύτευση, διακρίνεται σε χαμηλή πρόσφυση, παραχείλιος, επιχείλιος και επιπωματικός όταν καλύπτει όλο το τραχηλικό στόμιο και ο τοκετός μπορεί να γίνει μόνο με καισαρική τομή.

• β) Πρόωρη αποκόλληση του πλακούντα.

Φυσιολογικά, πρώτα βγαίνει το έμβρυο και μετά ο πλακούς. Αν όμως αποκολληθεί πριν από την έξοδο του εμβρύου ο πλακούς, λέγεται πρόωρη αποκόλληση του πλακούντος. Αυτή μπορεί να είναι περιφερειακή αποκόλληση, που δίνει αίμα από τον κόλπο και κεντρική αποκόλληση, που το αίμα δεν μπορεί να βγει έξω, εγκλωβίζεται στην μέση του πλακούντα και το μόνο σύμπτωμα μπορεί να είναι ο πόνος. Σαν αιτία της πρόωρης αποκόλλησης του πλακούντα, μπορούμε να πούμε ότι ευθύνονται, ένα μεγάλο χτύπημα στην κοιλιά της εγκύου, ο προδρομικός πλακούντας, τα ινομυώματα (υποβλεννογόνια κυρίως), κακής ποιότητας αγγεία στην μήτρα ή στον πλακούντα και η υπερτασική νόσος. Προδιαθεσικοί παράγοντες είναι η πολυτοκία, η μεγάλη ηλικία της εγκυμονούσας και το κάπνισμα. Η αντιμετώπιση είναι εισαγωγή στο μαιευτήριο και έτοιμο αίμα (διασταυρωμένο)  για μετάγγιση (την αντιμετώπιση αναλόγως της καταστάσεως, θα την αποφασίσει ο γιατρός της).

• γ) Ρήξη προδρομικών αγγείων.

Φυσιολογικά τα ομφαλικά αγγεία βρίσκονται μέσα στον ομφάλιο λώρο από το κέντρο του πλακούντα, μέχρι τον ομφαλό του εμβρύου. Σε μερικές ανωμαλίες του ομφαλίου λώρου, τα αγγεία δεν εκφύονται από το κέντρο του πλακούντα, αλλά από τους υμένες (υμενώδης έκφυση της ομφαλίδος), με αποτέλεσμα όταν γίνει η

ρήξη του θυλακίου (σπάσιμο των νερών) να γίνει και ρήξη των αγγείων με συνέπεια την αιμορραγία.

Η αντιμετώπιση είναι επείγουσα καισαρική τομή.     

• δ) Ρήξη μήτρας.

Συμβαίνει συνήθως όταν μετά από μια καισαρική τομή γίνεται προσπάθεια να γεννήσει η γυναίκα με φυσιολογικό τοκετό ή μετά από παρατεταμένη σύσπαση της μήτρας (υπερτονία). Όταν γίνει ρήξη της μήτρας, η γυναίκα αισθάνεται έντονο διαξιφιστικό άλγος και μετά σταματούν οι ωδίνες. Αισθάνεται τάση λιποθυμίας και αίσθημα ροής υγρών μέσα στην κοιλιά. Από τον κόλπο θα έχει αίμα. Επίσης η γυναίκα θα έχει ταχυσφυγμία και ωχρότητα. Τα συμπτώματα μερικές φορές μπορεί να είναι τόσο έντονα που μπορεί να φθάσει μέχρι καταπληξία και θάνατο ακόμα, αν δεν γίνει γρήγορα διάγνωση και χειρουργική αντιμετώπιση.  

Μερικές φορές έχουμε αιμορραγία στην εγκυμοσύνη και δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί η αιτία. Επίσης πρέπει να αποκλεισθούν και λόγοι που δεν οφείλονται στην κύηση, όπως πολύποδες, κολπίτιδες, τραχηλίτιδες κ. λ. π.

                    ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Όταν ο τοκετός γίνει πριν τις 37 εβδομάδες, λέγεται πρόωρος τοκετός.

Αμιγής πρόωρος τοκετός, λέγεται όταν αρχίσουν οι πόνοι (ωδίνες) χωρίς να έχουμε πρώτα, ρήξη υμένων (σπάσιμο νερών).

Παλιά, όταν ο πρόωρος τοκετός γινότανε πολύ νωρίς (σε μικρή εβδομάδα), λεγότανε πρώιμος τοκετός.

Η αιτιολογία του, τις περισσότερες φορές (50%) είναι άγνωστη (ιδιοπαθής), στις υπόλοιπες ευθύνονται ένα σωρό παθολογικές καταστάσεις (αποκόλληση πλακούντα, τοξιναιμία, βαριά αναιμία, φλεγμονές κ.α). Μερικές φορές πρόωρος τοκετός γίνεται  επίτηδες (επιλεκτικά) όταν το έμβρυο δεν αναπτύσσεται καλά μέσα στην μήτρα, λόγω γήρανσης του πλακούντα (small for days), σε ισοανοσοποίηση Rhesus (τα κυριότερα), προεκλαμψία, μύλη κύηση, κοιλιακή κύηση (εξωμήτριος) κ.α. Σε αυτές τις περιπτώσεις το έμβρυο θα αναπτυχθεί καλύτερα στην θερμοκοιτίδα, παρά μέσα στην μήτρα (αναλόγως της βαρύτητας και της εβδομάδας της κύησης).

Σαν πιθανές αιτιολογίες αναφέρονται: Η πτώση της στάθμης της προγεστερόνης (η προγεστερόνη ασκεί ηρεμιστική δράση στην μήτρα), η παραγωγή μιας ουσίας (φωσφολιπάσης Α2) από μερικούς παθογόνους μικροοργανισμούς (έτσι δικαιολογείται ο πρόωρος τοκετός στις διάφορες λοιμώξεις). Οι προσταγλαδίνες, οι κυτοκίνες (ιντερλευκίνη), έχουν και αυτές μερίδιο στην έναρξη του πρόωρου τοκετού. Το κολοβακτηρίδιο (E. Colli) (μπαίνει στην αμνιακή κοιλότητα με άρρηκτους υμένες και οι τοξίνες προκαλούν πρόωρο τοκετό).

Άλλες αιτίες είναι ανατομικές ανωμαλίες μήτρας (μονόκερη μήτρα, δίκερη μήτρα), ανεπάρκεια τραχηλικού στομίου κ.α. Δεν πρέπει να έχει μια γυναίκα νέα κύηση, εάν δεν περάσουν 3 μήνες από ένα πρόωρο τοκετό ή από μια τεχνητή έκτρωση (απόξεση μήτρας).

Το έμβρυο, όταν οι συνθήκες μέσα στην μήτρα είναι δυσμενείς, σε μια προσπάθεια να βγει, παράγει μια ουσία (ενεργοποιητικό παράγοντα αιμοπεταλίων) που την στέλνει μέσα στο αμνιακό υγρό και ενεργοποιεί ουσίες (κυτοκίνες) που ξεκινούν τον τοκετό.

Παράγοντες που προδιαθέτουν για πρόωρο τοκετό είναι: Τα ναρκωτικά, το κάπνισμα, ο αλκοολισμός, η παχυσαρκία, η κακή διατροφή κ.α.

Αν έχουμε συσπάσεις μήτρας ενωρίτερα από την 37 εβδομάδα, προσπαθούμε με φαρμακευτική αγωγή να σταματήσουμε ή να επιβραδύνουμε τις συσπάσεις αν είναι δυνατόν, ιδίως αν είναι μικρότερη από 34 εβδομάδες που θα πρέπει να κάνουμε και κορτιζόνη, για να αποφύγουμε την δύσπνοια του παιδιού (όσο γίνεται).

Αν οι συσπάσεις σταματήσουν, ο εργαστηριακός έλεγχος θα βοηθήσει στην περαιτέρω πρόβλεψη, όπως το υπερηχογράφημα (μήκος τραχήλου μικρότερο των 3 εκ.), το βιοφυσικό προφίλ, το Doppler και η ανίχνευση της φιμπρονεκτίνης στις εκκρίσεις του κόλπου και του τραχήλου.

Το νεογνό, μετά από πρόωρο τοκετό, πρέπει να σταλεί στο τμήμα προώρων (στα πρόωρα), για την σωστή περίθαλψη, μέχρι να το παραδώσουν υγιές στους γονείς.

Πρόωρος ρήξη υμένων, λέγεται όταν έχουμε ρήξη υμένων (χορίου και αμνίου), πριν αρχίσει ο τοκετός. Εάν η πρόωρος ρήξη των υμένων γίνει πριν τις 37 εβδομάδες, θα έχουμε και πρόωρο τοκετό.

Η αιτιολογία είναι άγνωστη στις περισσότερες φορές. Μπορεί να την προκαλέσουν  όμως οι λοιμώξεις του κατωτέρου γεννητικού συστήματος (μυκόπλασμα, κολοβακτηρίδιο κ.α.), η ανεπάρκεια του τραχήλου και η ιδιοπαθής ελαττωμένη αντοχή των υμένων.

Στις διάφορες λοιμώξεις πρέπει να προσθέσουμε και τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα (γονόκοκκος, χλαμύδια κ.α).

Η πρόωρος ρήξη των υμένων, εκτός της πρόωρης έναρξης του τοκετού, μπορεί να προκαλέσει χοριοαμνιονίτιδα, ενδομητρίτιδα, πρόπτωση της ομφαλίδος και σε παραμελημένες περιπτώσεις σηπτικό shock.

Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, η εκροή υγρού πρέπει να παρακολουθείται με εργαστηριακές εξετάσεις για να πράξουμε αναλόγως.

Σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να κάνουμε καλλιέργεια κολπικού υγρού (για να διαπιστώσουμε αν υπάρχουν μικρόβια που μπορούν να εισέλθουν στον αμνιακό σάκο), υπερηχογράφημα (για να διαπιστώσουμε αν υπάρχει ακόμα υγρό στον αμνιακό σάκο). Υπάρχουν και ορισμένοι δείκτες (ειδικά χαρτάκια) που τα βάζουμε στον κόλπο, εάν αλλάξουν χρώμα, σημαίνει ότι έχει γίνει πρόωρη ρήξη υμένων, άλλο τεστ είναι το τεστ πτέρης, που μπορεί να ξεχωρίσει το αμνιακό υγρό από άλλα υγρά.

Το αμνιακό υγρό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μας δείξει αν είναι ώριμοι οι πνεύμονες του παιδιού, μετράμε δύο ουσίες που παίρνουμε με αμνιοπαρακέντηση, την λεκιθίνη και την σφυγγομυελίνη, αν ο λόγος λεκιθίνης/σφιγγομυελίνης είναι μικρότερος του 2, έχουμε πνευμονική ανωριμότητα. Τέλος η γενική αίματος, η ΤΚΕ και η CRP θα συμπληρώσουν τον έλεγχο για την πρόληψη της λοιμώξεως.

Η εγκυμονούσα πρέπει να εισαχθεί σε μαιευτήριο με προληπτική αντιβίωση, κορτιζόνη (αν είναι μικρότερη των 35 εβδομάδων) και καθημερινή παρακολούθηση.

Όσο μικρότερη εβδομάδα γίνει η πρόωρη ρήξη υμένων, τόσο περισσότερο κινδυνεύει το έμβρυο, γι αυτό η προσπάθειά μας είναι να το καθυστερήσουμε όσο γίνεται. Εξαρτάται βέβαια και από το κέντρο που θα παραλάβει και θα περιθάλψει το πρόωρο νεογνό.

Αν τα υγρά από τον κόλπο σταματήσουν και στο υπερηχογράφημα έχουμε αρκετά υγρά στον αμνιακό σάκο (αναλόγως της εβδομάδος) και δεν έχει πυρετό, μπορούμε να περιμένουμε μέχρι τον τοκετό, διότι οι εμβρυϊκοί υμένες επουλώθηκαν, αν δε και το βιοφυσικό προφίλ του εμβρύου είναι καλό, τότε μπορεί να πάει στο σπίτι με συχνή παρακολούθηση από εκεί.

Αν η εβδομάδα είναι μεγαλύτερη από 37 εβδομάδες και το πιθανό βάρος του εμβρύου πάνω από 2500 γρ, ο τοκετός γίνεται μέσα σε 12 ώρες περίπου.

Αν οι εβδομάδες είναι 34 - 36 και το πιθανό βάρος του παιδιού πάνω από 2000 μπορούμε να κάνουμε πρόκληση τοκετού μετά από 24 ώρες, διότι υπάρχει πιθανότητα από τους πνεύμονες του παιδιού να παραχθεί μια ουσία που λέγεται επιφανειοδραστικός παράγων και να ωριμάσει σιγά, σιγά τους πνεύμονες του εμβρύου.

Χοριοαμνιονιτιδα, λέγεται, όταν έχουμε μόλυνση του αμνιακού σάκου. Η έγκαιρη διάγνωση παίζει σπουδαίο ρόλο, διότι η έγκαιρη θεραπεία θα γλιτώσουν το έμβρυο, αλλά και την μάνα από αυξημένη νοσηρότητα.

Είναι αλήθεια ότι οι αμνιακοί υμένες και το αμνιακό υγρό, καθώς και η τραχηλική βλέννη, έχουν αντιμικροβιακή δράση. Αν όμως τα μικρόβια είναι πολλά και πολύ  τοξικά ή αν τα μικρόβια εισέλθουν από κάποια ρήξη των υμένων, τότε κινδυνεύει η γυναίκα αυτή να πάθει χοριοαμνιονίτιδα.

Αν η εγκυμονούσα παρουσιάσει πυρετό, ταχυκαρδία και ευαισθησία στην μήτρα, τότε έχει πολλές πιθανότητες να έχει χοριοαμνιονίτιδα. Στο υπερηχογράφημα θα διαπιστώσουμε ταχυκαρδία και στο έμβρυο. Αμέσως πρέπει να κάνουμε καλλιέργεια κολπικού υγρού και ούρων και αρχίζουμε αντιβίωση ευρέως φάσματος (τριπλό ή διπλό σχήμα) αμέσως μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα. Ο έλεγχος συμπληρώνεται με τις αιματολογικές εξετάσεις (γενική αίματος, ΤΚΕ, CRP και αιμορραγικός έλεγχος).

Αν υπάρχει μηκώνιο (ακαθαρσίες του εμβρύου μέσα στο αμνιακό υγρό), ελαττώνει τις αντιμικροβιακές ιδιότητες του αμνιακού υγρού.

Αν η εγκυμονούσα είναι πάνω από 37 εβδομάδες ο τοκετός πρέπει να γίνει αμέσως.

Αν βρίσκεται κάτω από 36 εβδομάδες και αν τα συμπτώματα (κλινικά και εργαστηριακά) υποχωρήσουν και είναι απύρετη πάνω από 24 ώρες, μπορούμε να περιμένουμε (φυσικά αν η εγκυμονούσα βρίσκεται κοντά σε μαιευτική κλινική), αν είναι κάτω από 34 εβδομάδες, θα κάνουμε προληπτικά και κορτιζόνη, για να βοηθήσουμε την ωριμότητα των πνευμόνων του εμβρύου.

                  ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Τα οφέλη του θηλασμού είναι πολλά, τόσο για την μάνα, όσο και για το νεογνό.

 Ο θηλασμός είναι μια φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού της γυναίκας. Όταν διακόπτουμε τον θηλασμό (με φάρμακα ή όχι), πηγαίνουμε κόντρα στη φύση και όταν πάμε κόντρα στην φύση, η φύση εκδικείται.

Η διακοπή του θηλασμού πρέπει να γίνεται μόνο αν υπάρχει ιατρικός λόγος. Αν το μωρό είναι στα πρόωρα και δεν μπορεί να θηλάσει, τότε το γάλα μπορεί να καταψυχθεί στους -18 C (σε ένα καταψύκτη 4*).

Είναι γνωστό ότι ο θηλασμός την μάνα την προστατεύει από τον καρκίνο του μαστού, του ενδομητρίου και των ωοθηκών καθώς και από την οστεοπόρωση. Η γυναίκα που θηλάζει αισθάνεται όμορφα, έχει αυτοεκτίμηση και αναπτύσσει ισχυρούς δεσμούς αγάπης με το νεογνό.

Στο νεογνό ο θηλασμός είναι έτσι προγραμματισμένος από την φύση, ώστε όχι μόνο να το τρέφει με τις κατάλληλες

θρεπτικές ουσίες και βιταμίνες, καθώς και με λιπαρά οξέα πλούσια σε Ω3, αλλά και να το τροφοδοτεί με ουσίες (αντισώματα) που το προφυλάσσουν από διάφορες ασθένειες (αν τις έχει περάσει βέβαια η μάνα), εκτός του  κοκκίτου της γρίπης και μερικών άλλων. Ο θηλασμός προφυλάσσει το νεογνό από ορισμένες αλλεργίες. Επίσης ο θηλασμός τροφοδοτεί το νεογνό και με μια ουσία, που κινεί το έντερό του, για την καλύτερη πέψη του γάλακτος.

Η συχνότητα θηλασμού είναι κάθε δύο ώρες περίπου, αλλά δεν πρέπει η μάνα να είναι απόλυτη, αν το μωρό ξυπνήσει και κλάψει νωρίτερα, πρέπει να το θηλάσει νωρίτερα, ούτε και να το ξυπνήσει, αν περάσουν οι δύο ώρες για να το θηλάσει. Δηλαδή το μωρό πρέπει να θηλάσει όταν πεινάσει. Σε ένα δεκάλεπτο από κάθε μαστό, το μωρό έχει πάρει αρκετό γάλα. Αν πεινάει όμως, μπορεί να θηλάσει όσο θέλει. Προσοχή όμως, να  θηλάσει, όχι να χρησιμοποιήσει την θηλή για πιπίλα, σε αυτήν την περίπτωση, υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθούν ραγάδες στην θηλή με αίμα. Έτσι, καμία γυναίκα δεν θέλει να θηλάσει, λόγω του πόνου. Ένας τρόπος για να προλάβουμε τις ραγάδες, εκτός του να αποφεύγουμε την πιπίλα με την θηλή, είναι το μωρό να θηλάζει από όλη την θηλαία άλω και όχι μόνο από την θηλή.

Αν η μάνα δεν θηλάσει σωστά, εκτός των ραγάδων, μπορεί να προκληθεί, υπερφόρτωση των μαστών και μαστίτις, με συνέπεια να δημιουργηθούν προβλήματα μετά από χρόνια στον μαστό.

Αμέσως μετά την γέννα, η γυναίκα δεν έχει γάλα, το γάλα έρχεται την 3η - 4^η μέρα , όταν πέσουν οι ορμόνες της εγκυμοσύνης. Πρέπει όμως να βάλει το μωρό στο στήθος, για να πάρει το πρωτόγαλα (πύαρ), λένε ότι το πρωτόγαλα, είναι αρκετό για την διατροφή του μωρού αυτές τις λίγες ημέρες, έστω και αν είναι λίγο.

Μετά από την 4^η μέρα το γάλα τρέχει συνέχεια, με κίνδυνο ο μαστός να υπερφορτωθεί και να πετρώσει το γάλα, σε αυτήν την περίπτωση ο θηλασμός γίνεται εναλλάξ σε κάθε μαστό και αν το νεογνό δεν θέλει άλλο, πρέπει να αδειάζετε τον μαστό, κατά προτίμηση με μαλάξεις από την βάση του μαστού προς την θηλή. Μην κάνετε οικονομία στο γάλα. Οσο αδειάζετε τον μαστό, τόσο έρχεται γάλα.

Ο θηλασμός, μετά από 8 - 10 μέρες γίνεται αντανακλαστικό τόξο, δηλαδή μόνο όταν το μωρό έλθει σε επαφή με την θηλή, τότε τρέχει (εκκρίνεται) το γάλα. Σε αυτήν την περίπτωση ο θηλασμός (αν δεν υπερφορτώνεται ο μαστός), πρέπει να γίνεται από τον ένα μαστό την κάθε φορά. Και αυτό διότι στην αρχή του θηλασμού το γάλα είναι αραιό και όσο περνάει η ώρα το γάλα γίνεται πιο πυκνό. Σε κάθε μητέρα ο θηλασμός εξειδικεύεται και αυτή αποφασίζει τι θα κάνει και πως θα το θηλάζει, εμείς απλώς συστήνουμε και εξηγούμε ότι ο θηλασμός πρέπει να γίνεται και να διαρκεί τουλάχιστον δια 6 μήνες, αν και το καλύτερο είναι 12 μήνες και περισσότερο. Η στερεά τροφή που θα αρχίσει, δεν αποκλείει παράλληλα και τον θηλασμό.

Το νεογνό γνωρίζει την μάνα του και από την φωνή και από την μυρωδιά του μαστού (γάλακτος). Αισθάνεται δε τον θηλασμό, σαν προσφορά αγάπης από την μάνα του, όπως και την αγκαλιά και κακώς λένε να μη μάθει χέρια το παιδί, διότι με την αγκαλιά και τον θηλασμό, το παιδί αισθάνεται ασφαλές. Τα παιδιά που θηλάσανε θεωρούνται πιο ώριμα όταν μεγαλώνουν.

Δυστυχώς λίγες γυναίκες είναι πρόθυμες να θηλάσουν σωστά. Αλλες δεν έχουν την υπομονή, άλλες βαριούνται και άλλες φοβούνται ότι θα χαλάσει το στήθος  τους.

Το στήθος δεν χαλάει με τον θηλασμό, αντίθετα ο θηλασμός βοηθά τον μαστό να είναι σφριγηλός διατηρώντας τη αρχιτεκτονική των κυττάρων του. Το στήθος χαλάει με τα πολλά κιλά που θα πάρει η μάνα στην εγκυμοσύνη. Το εγκληματικό είναι να διακόψει τον θηλασμό για να καπνίσει ή να καπνίζει και να θηλάζει. Και είναι κρίμα να θέλει να θηλάσει και να μη μπορεί ή να μην επιτρέπεται.

Βέβαια χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από την μάνα και υπομονή, όμως αξίζει τον κόπο, κανένα γάλα του εμπορίου δεν είναι σαν το μητρικό.

Κατά την διάρκεια του θηλασμού η μάνα πρέπει να σιτίζεται καλά με τροφές πλούσιες σε ασβέστιο και σίδηρο, να λαμβάνει τις απαραίτητες βιταμίνες και ιχνοστοιχεία, όπως και στη εγκυμοσύνη, να λαμβάνει δε πολλά υγρά. Να κοιμάται αρκετά και να μη κουράζεται, γιατί ο θηλασμός είναι πολύ κουραστικός για την γυναίκα, με κίνδυνο να κοπεί το γάλα.

Ο θηλασμός προκαλεί αμηνόρροια ( δεν έχει περίοδο) σε 40% των γυναικών που θηλάζουν. Προσοχή χρειάζεται διότι ο θηλασμός δεν είναι μέθοδος αντισύλληψης, διότι πρώτα γίνεται η ωορρηξία (γόνιμη μέρα) και μετά έρχεται η περίοδος. Αν την γόνιμη μέρα γίνει νέα σύλληψη, τότε η (περαιτέρω) αμηνόρροια θα είναι από την καινούργια εγκυμοσύνη και όχι από την γαλουχία.

                   ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Το σύνδρομο H.E.L.L.P.  (και όχι σύνδρομο HELP), είναι τα αρχικά των λέξεων: Hemolysis, Elevated  Liver enzymes, Low Platelets.

Δηλαδή στο Σύνδρομο HELLP έχουμε στην κύηση αιμόλυση, αυξημένα ηπατικά ένζυμα και χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων.

Το σύνδρομο αυτό μπορεί να εμφανιστεί μαζί με την υπερτασική νόσο της κύησης,  (μία στις δέκα) αλλά μπορεί και ανεξάρτητα της υπερτασικής νόσου της κύησης.

Εμφανίζεται συνήθως σε πολύτοκες μεγάλης ηλικίας. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί στο 50% των ασθενών με εκλαμψία, σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια, σε ασθενείς με αναπνευστική ανεπάρκεια, σε σηπτικές καταστάσεις και σε καταστάσεις με διάχυτη ενδαγγειακή  πήξη (disseminated intravascular coagulation. ή εν συντομία DIC).

Συμπτώματα: Συνήθως εμφανίζονται μεταξύ 26 και 34 εβδομάδων της κύησης. Μπορεί να αρχίσει με πόνο στο δεξιό υποχόνδριο με ναυτία, ζάλη και εμετούς, συμπτώματα που είναι συχνά στην εγκυμοσύνη, εδώ τα συμπτώματα όμως θα είναι συνήθως πολύ έντονα με αύξηση της αρτηριακής πίεσης (πάνω από 150/90) και αύξηση του σωματικού βάρους. Στην συνέχεια σε αθεράπευτες καταστάσεις μπορεί να έχουμε αιμορραγίες και βλάβες σε πολλά όργανα.

Εργαστηριακώς: Θα έχουμε ελάττωση των αιμοπεταλίων, αύξηση της γαλακτικής δεϋδρογενάσης (LDH), της ασπαρτικής αμινοτρανσφεράσης (AST) και της χολερυθρίνης (έμμεσης).

Διάγνωση: Η μηνιαία παρακολούθηση της γυναίκας από τον γιατρό της (ή συχνότερα αν κρίνει για κάποιο λόγο ο γιατρός), με τις μηνιαίες εξετάσεις αίματος, ούρων, με την παρακολούθηση του σωματικού βάρους και της αρτηριακής πίεσης μαζί με το ιστορικό της γυναίκας, θα βοηθήσουν το γιατρό να προλάβει το σύνδρομο HELLP.

Θεραπεία: Το κυριότερο είναι ο τερματισμός της κύησης (αναλόγως της βαρύτητας του συνδρόμου HELLP), η μετάγγισης (φρέσκου) αίματος ή αιμοπεταλίων και η φαρμακευτική αντιμετώπιση της αρτηριακής πίεσης και των συμπτωμάτων.

Μια στις πέντε ασθενείς με σύνδρομο HELLP, θα εκδηλωθεί κατά την διάρκεια της λοχείας, που είναι και η χειρότερη μορφή του συνδρόμου αυτού.

 Συμπέρασμα: Συχνή παρακολούθηση από τον γυναικολόγο και τυπική στις συμβουλές αυτού, καθώς και στην λήψη φαρμάκων.

                     ΜΑΝΩΛΗΣ  ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ  ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ  ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Όπως και στην ήβη έχουμε ορμονικές αλλαγές, έτσι και στην κλιμακτήριο οι ορμόνες της γυναίκας αλλάζουν. Εκείνο που πρέπει να καταλάβει η γυναίκα είναι ότι δεν γερνά η ίδια η γυναίκα, αλλά οι αδένες της και κατ'; επέκταση οι ορμόνες της (οι γυναικολογικές). Η γυναίκα μετά την εμμηνόπαυση, εκτός από την τεκνοποίηση, δεν διαφέρει από γυναίκες μικρότερης ηλικίας. Φυσικά αφού προσέξει μερικά πράγματα που θα την βοηθήσουν να είναι υγιής.

Πριν μιλήσουμε γι αυτά τα πράγματα, θα πούμε πρώτα τι είναι κλιμακτήριος και τι εμμηνόπαυση.

Είναι γνωστό ότι οι ορμόνες συνεργάζονται μεταξύ τους (οιστρογόνα, προγεστερόνη, ανδρογόνα, προλακτίνη, κορτιζόνη, FSH. LH. TSH, Τ3, και Τ4).

 Οι (κυριότεροι) αδένες που παράγουν (εκκρίνουν) τις ορμόνες στην γυναίκα είναι:

1)      Η υπόφυσης (o πρόσθιος λοβός, εκκρίνει τις FSH, LH, TSH).

2)      Οι ωοθήκες, εκκρίνουν τα οιστρογόνα, την προγεστερόνη και λίγα ανδρογόνα.

3)      Ο θυρεοειδής, που εκκρίνει τις θυροξίνη (Τ3) και Τ4.

4)      Τα επινεφρίδια, που εκκρίνουν την κορτιζόνη (ο φλοιός) και ανδρογόνα.

Ο μηχανισμός που διατηρεί σε ισορροπία τις ορμόνες μεταξύ τους είναι ένας λεπτός μηχανισμός (φανταστείτε τον θερμοστάτη στις μονάδες κλιματισμού), ένας αντίστοιχος ορμονοστάτης (δεν υπάρχει τέτοιος όρος, όμως μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση  του μηχανισμού), δηλαδή αν έχουμε ελάττωση των ορμονών της ωοθήκης, είναι ερέθισμα στο να αυξηθούν οι ορμόνες της υπόφυσης και το αντίθετο, αν αυξηθούν οι ορμόνες της ωοθήκης, ελαττώνονται οι ορμόνες της υπόφυσης, αυτό λέγεται πυλαίο σύστημα υπόφυσης (feedback mechanism). 

Κλιμακτήριος: Λέγεται η χρονική περίοδος (το μεταβατικό στάδιο), πριν την εμμηνόπαυση, που οι ωοθήκες σιγά, σιγά, δεν υπακούν στις ορμόνες της υπόφυσης για να εκκρίνουν τις ορμόνες τους, με αποτέλεσμα η υπόφυση να εκκρίνει, όλο και περισσότερες ορμόνες (FSH, LH) για να τις αναγκάσει να δουλέψουν σωστά. Αποτέλεσμα αυτών είναι η διαταραχή της περιόδου και πολλές φορές αιμορραγίες και ανάπτυξης υπερπλασίας του ενδομητρίου (απλή ή άτυπος). Αυτός είναι ο λόγος που αν υπάρχει ανωμαλία στον κύκλο, πρέπει να επισκεφθεί τον γιατρό της, για τον έλεγχο και την σωστή αντιμετώπιση. Εμφανίζεται μετά τα 45 (αν και σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί να εμφανιστεί πολύ ενωρίτερα).

Τα συμπτώματα που μπορεί να έχει η γυναίκα, εκτός των αιμορραγιών, είναι εφιδρώσεις, εξάψεις, αϋπνία και νευρικότητα. Οι γυναίκες σε αυτήν την φάση, πανικοβάλλονται, νομίζουν ότι γέρασαν ή ότι θα έχουν πρόβλημα με το sex, το οποίο λόγω των συνθηκών μπορεί να είναι ελαττωμένο με κύρια αιτία το άγχος (εργασία, παιδιά, συνήθεια, δάνεια  κ.λ.π).

Γυναίκες επαγγελματίες της υγείας, που ξέρουν (π.χ. γιατρίνες), δεν είναι τα συμπτώματα έντονα, γιατί καταλαβαίνουν ότι η κλιμακτήριος δεν είναι γήρανση της γυναίκας (μόνο των ωοθηκών) και επηρεάζουν ελάχιστα έως καθόλου το sex.

Εμμηνόπαυση: Λέγεται η τελευταία περίοδος της γυναίκας. Σε αυτήν την περίπτωση, οι ορμόνες της υπόφυσης (FSH, LH) θα είναι πολύ αυξημένες και οι ορμόνες των ωοθηκών (οιστρογόνα, προγεστερόνη) ελαττωμένες. Αν δεν περάσει ένας χρόνος αμηνόρροιας, δεν μπορεί να μιλάμε για εμμηνόπαυση. Αυτό διότι μπορεί μετά από απουσία της περιόδου (αμηνόρροια) μερικών μηνών, να ξαναεμφανιστεί η περίοδος και να έρχεται κανονικά ή ακανόνιστα για ένα χρονικό διάστημα. Σε αυτήν την περίπτωση οι εξετάσεις αίματος μπορεί να είναι φυσιολογικές, έστω και αν πριν μερικούς μήνες ήτανε επηρεασμένες, σε σπάνιες δε περιπτώσεις έχει εμφανιστεί και κύησης. Τα συμπτώματα είναι και εδώ τα ίδια με την κλιμακτήριο (εκτός των αιμορραγιών) και διαρκούν από ένα μέχρι πέντε χρόνια, αν μείνει η γυναίκα χωρίς θεραπεία.

Εμμηνόπαυση, συνήθως έχουμε στην ηλικία των 50 μέχρι 53 ετών, με εξαιρέσεις τα 45 και 55 ετών.

Συνέπειες της εμμηνόπαυσης: Λόγω της πτώσεως των οιστρογόνων έχουμε και μακροπρόθεσμες συνέπειες, όπως οστεοπόρωση (1 έως 2,5 SD κάτω από την μέση τιμή της κορυφαίας οστικής πυκνότητας των νέων ενηλίκων είναι οστεοπενία ή χαμηλή οστική πυκνότητα, ενώ πάνω από 2,5 SD κάτω από την μέση γραμμή είναι οστεοπόρωση), αύξησης καρδιοπαθειών, ατροφία του κόλπου, με αποτέλεσμα πόνο στην επαφή και κολπίτιδα, ξηρότητα του κόλπου, δυσουρία, μερικές φορές απώλεια ούρων, ουρολοιμώξεις, οι μαστοί είναι πιο χαλαροί με μικρότερο όγκο, απώλεια ελαστικότητας του δέρματος με συνέπεια την ρυτίδωση, καθώς και μείωσης των τριχών της μασχάλης και του εφηβαίου.

Εχει και τα καλά της π.χ. ελαττώνονται τα ινομυώματα σε όγκο και αριθμό (αν υπάρχουν), ελαττώνεται η αδενομύωσης, καθώς και οι εστίες ενδομητρίωσης.

Η εμφάνιση αιμορραγίας μετά την εμμηνόπαυση πρέπει να ελεγχθεί αμέσως και χωρίς καθυστέρηση, αυτό γίνεται με απόξεση μήτρας και βιοψία. Η εμφάνιση αιμορραγίας είναι πιο συχνή σε παχύσαρκες γυναίκες, λόγω μεταβολισμού των ορμονών των επινεφριδίων στο λίπος και επίδραση στο ενδομήτριο της γυναίκας, με συνέπεια αιμορραγίας, υπερπλασίας του ενδομητρίου και πιθανό αδενοκαρκίνωμα.

Συμπέρασμα:

1)      Αιμορραγίες στην γυναίκα, ανεξαρτήτου ηλικίας, πρέπει να ελεγχθεί, κυρίως στην κλιμακτήριο και την εμμηνόπαυση.

2)      Η κλιμακτήριος δεν είναι γήρανση της γυναίκας (μόνο των ωοθηκών).

3)      Το sex δεν ελαττώνεται ή ελάχιστα (πολλές φορές λόγω της έλλειψης του άγχους μιας πιθανής εγκυμοσύνης, η γυναίκα είναι πιο θερμή).

4)      Μετά την εμμηνόπαυση η γυναίκα δεν μπορεί να τεκνοποιήσει.

Ορμονική θεραπεία υποκατάστασης - ΟΘΥ (Hormone Replacement Therapy - HRT ή Hormone Treatment - HT).

Λόγω των πολλών συμπτωμάτων και κινδύνων της εμμηνόπαυσης, κυρίως δε της οστεοπόρωσης και των καρδιοπαθειών, κάνουμε την σκέψη, γιατί να μη συνεχίζουμε να δίνουμε ορμόνες, κυρίως οιστρογόνα κατά την διάρκεια της εμμηνόπαυσης. Τα οιστρογόνα όμως χωρίς την παρουσία προγεστερόνης, μπορεί να προκαλέσουν υπερπλασία του ενδομητρίου, έχουν επίσης επίδραση και στον μαστό. Μια γυναίκα για να πάρει ορμόνες υποκατάστασης, πρέπει να το συζητήσει με τον γιατρό της, να δώσει ένα πλήρες ιστορικό, να κάνει εξετάσεις (μαστογραφία κάθε χρόνο, αγγειολογική εξέταση κ.α.) και θα αποφασίσουν μαζί αν θα αρχίσει ή όχι την θεραπεία. Πάντως είναι αλήθεια, ότι με την θεραπεία θα έχει βελτίωση των εξάψεων, εφιδρώσεων, και αϋπνίας, θα προλάβει την οστεοπόρωση και τις καρδιοπάθειες, που μετά την εμμηνόπαυση είναι πιο συχνές από τους άντρες, βελτίωση της κολπικής ατροφίας και της ατροφικής κολπίτιδας, αυξάνει το πάχος του δέρματος, είναι λιγότερο ξηρό και ελαττώνει τις ρυτίδες, ελαττώνει κατά 20% την εμφάνιση καρκίνου του παχέως εντέρου (La Vecchia 2005), ελάττωση κατά 25% της απώλειας των δοντιών, ελάττωση της χοληστερίνης (ελάττωση της  LDL και αύξηση της καλής χοληστερίνης HDL).

Δεν πρέπει να κάνουν ορμονική θεραπεία υποκατάστασης, γυναίκες με θρομβοεμβολική νόσο, με ηπατική ή νεφρική ανεπάρκεια, ή με ορμονοεξαρτώμενους καρκίνους, καθώς και γυναίκες που καπνίζουν.

Αποφεύγουμε να κάνουμε θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης σε γυναίκες που η μητέρα τους και η γιαγιά τους είχαν καρκίνο του μαστού ή των ωοθηκών.

 Στην αγορά υπάρχουν σκευάσματα από το στόμα (σκευάσματα με οιστρογόνα, σκευάσματα με οιστρογόνα και προγεστερόνη και σκευάσματα με συνθετική ορμόνη, που δεν έχει επίδραση στο ενδομήτριο και δεν προκαλεί αιμορραγία), κολπικά υπόθετα και αυτοκόλλητα επιθέματα.

                 ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Γονίδια είναι οι βασικές λειτουργικές μονάδες του DNA. Γονιδίωμα είναι όλο το γενετικό υλικό ενός κυττάρου. Φαινότυπος είναι η έκφρασης του γονιδίου. Γονότυπος είναι ο τύπος του γονιδίου.

Τα γονίδια είναι σε ζευγάρια μέσα στα χρωματοσώματα. Ένα έχουμε κληρονομήσει από τον πατέρα μας και ένα από την μάνα μας. Ένα όμως θα επικρατήσει π.χ. χρώμα οφθαλμών, ένα χρώμα θα έχουν τα μάτια του παιδιού. Τα γονίδια που επικρατούν λέγονται επικρατούντα γονίδια, τα άλλα λέγονται υπολειπόμενα γονίδια. Τα γονίδια που ελέγχουν την ίδια ιδιότητα λέγονται αλληλόμορφα. Ετερόζυγη μορφή, λέγεται όταν υπάρχουν διαφορετικά αλληλόμορφα γονίδια. Ομόζυγος μορφή λέγεται όταν τα αλληλόμορφα γονίδια είναι ίδια.

Τα κύτταρα, έχουν ορισμένο αριθμό χρωμοσωμάτων, που είναι σταθερός για κάθε είδος. Ο άνθρωπος π.χ. έχει 46 χρωμοσώματα σε κάθε του κύτταρο. Όλα τα κύτταρα του οργανισμού μας διαιρούνται συνεχώς και πολλαπλασιάζονται για να αντικαταστήσουν τα φθαρμένα. Η διαίρεση αυτή φροντίζει, τα νέα κύτταρα να έχουν τον ίδιο αριθμό χρωμοσωμάτων, πάντα και λέγεται μιτωτική διαίρεση.

Η λειτουργία αυτή επιτυγχάνεται με μηχανισμούς που διπλασιάζουν στην αρχή το DNA και μετά το διαιρούν. Αυτό γίνεται σε 4 στάδια, G1, S, G2, M. Στην φάση G1 στο κύτταρο έχουμε πολλά ένζυμα και πρωτεΐνες για να γίνει η σύνθεση του DNA. Στη φάση S γίνεται διπλασιασμός του DNA. Στην φάση G2 γίνεται επιδιόρθωση των λαθών από τον διπλασιασμό του DNA. Η ικανότητα τώρα της επιδιόρθωσης των λαθών (του DNA) βρίσκεται σε ειδικά γονίδια μέσα στο κύτταρο, που μπορούν να κληρονομηθούν.  Αν τώρα δεν γίνει η επιδιόρθωση των λαθών αυτών στο DNA, θα έχουμε διαταραχή της φυσιολογικής κυτταρικής διαίρεσης και κατ' επέκταση της φυσιολογικής λειτουργίας. Στη φάση Μ, γίνεται η σωστή κατανομή του  DNA, σε δύο όμοια κύτταρα (θυγατρικά), λάθη στην φάση Μ, μπορεί να έχουμε (ανευπλοειδίες) είτε τρισωμίες , δηλ. τρία, αντί δύο χρωματοσώματα, όπως στην τρισωμία 21, 13 18, είτε μονοσωμία, ένα αντί δύο χρωματόσωμα, όπως στο σύνδρομο Turner (X0). Το DNA επομένως του κάθε ανθρώπου διαιρείται ακριβώς το ίδιο, διατηρώντας την μοναδικότητά του. Αν αλλάξει αυτή η μοναδικότητα, (κατά την διαίρεση του κυττάρου) τότε λέγεται: Μετάλλαξη.

Την σωστή διαίρεση του κυττάρου την ελέγχουν διάφορα γονίδια μέσα στα χρωμοσώματα. Από αυτά, άλλα ελέγχουν την διαίρεση του κυττάρου στην φάση S, άλλα στην φάση G2, ώστε ο αριθμός των νέων κυττάρων, να είναι ίδιος με εκείνων των φθαρμένων, και να υπάρχει ισορροπία.

Τι θα γίνει όμως αν κάποιος παράγων (ακτινοβολία, κάπνισμα, κυτταροτοξικά φάρμακα, στεροειδείς ορμόνες) επιδράσει σε ένα από τα γονίδια που δρουν στην φάση S και προκαλέσει μετάλλαξη; Τότε τα κύτταρα θα πολλαπλασιάζονται με μεγάλο ρυθμό.

Αυτά τα γονίδια που έπαθαν μετάλλαξη και εμποδίζουν  την φυσιολογική διαίρεση του κυττάρου στην φάση S, λέγονται «ογκογονίδια» και είναι υπεύθυνα για την δημιουργία καρκίνου (λόγω του μεγάλου πολλαπλασιασμού των κυττάρων).

Τα γονίδια που προστατεύουν τα κύτταρα από τον καρκίνο (γονίδια επιδιόρθωσης του DNA), λέγονται «ογκοκατασταλτικά». Αυτά δρουν στην φάση G2, που γίνεται η επιδιόρθωση του DNA. Όταν όμως υπάρχει καταστροφή του γονιδίου αυτού, δεν θα μπορεί να γίνει η επιδιόρθωση στα λάθη που έγιναν από την φάση S, θα οδηγήσουν τότε σε μεταλλάξεις με μεγάλη πιθανότητα καρκινογένεσης πάλι, από τον αυξημένο πολλαπλασιασμό των κυττάρων.

Δηλαδή να φαντασθείτε (σαν σε ένα αυτοκίνητο) τα ογκογονίδια χαλάνε το. . . «γκαζι» το οποίο «κολλάει», με αποτέλεσμα τον συνεχή και άτακτο πολλαπλασιασμό των κυττάρων (ταχύτητα μη ελεγχόμενη), με αποτέλεσμα καρκινογένεση, ενώ το ογκοκατασταλτικό, αν χαλάσει (μετάλλαξη), χαλάει το. . . «φρένο» στον πολλαπλασιασμό των κυττάρων με αποτέλεσμα, πάλι καρκινογένεση.

Τα ογκογονίδια είναι συνήθως επικρατούντα γονίδια και με μια μετάλλαξη χάνουν τον έλεγχο του πολλαπλασιασμού.

Τα ογκοκατασταλτικά γονίδια, είναι υπολειπόμενα γονίδια, έτσι αν υπάρχει μετάλλαξη σε ετερόζυγη μορφή, δεν επηρεάζεται εύκολα η φυσιολογική λειτουργία του κυττάρου, αν όμως το ερέθισμα είναι έντονο (ακτινοβολία, κάπνισμα, τοξικά φάρμακα), επηρεάζεται και το αλληλόμορφο ογκοκατασταλτικό γονίδιο.

Τα ογκογονίδια (μερικά) είναι:

c-hst, c-sis, erb-B, myc. Συνέχεια ανακαλύπτονται και νέα, μέχρι να γίνει η πλήρης αποκωδικοποίηση του DNA.

Τα ογκοκατασταλτικά γονίδια (μερικά) είναι:

p-53, καταστρέφει τα κύτταρα εκείνα, που δεν επιδιορθώθηκε το DNA τους.

RB1, Συμβάλει στην αναστολή της φάσεως G1.

BrCa1 και BrCa2. Συμβάλουν στην επιδιόρθωση του DNA.

Συμπέρασμα. Εκτός των γονιδίων, στην εμφάνιση καρκίνου, μεγάλο ρόλο παίζει και το περιβάλλον, που δυστυχώς δεν του δίνουμε την προσοχή που χρειάζεται, νομίζοντας ότι είναι υπερβολή. Τα γονίδιά μας δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε, το περιβάλλον όμως μπορούμε (αποφυγή καπνίσματος, ακτινοβολίας, λήψης φαρμάκων χωρίς λόγο κ.α).

                 ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Όταν λέμε πρόπτωση μήτρας, εννοούμε την πρόπτωση όλων των οργάνων της πυέλου, που περιλαμβάνει και την πρόπτωση της μήτρας, δηλαδή την κάθοδο του τραχήλου μαζί με το σώμα της μήτρας μέσα στον κόλπο ή την προβολή του τραχήλου προς τα έξω (αναλόγως του βαθμού), παρασύροντας και τα χαλαρά κολπικά τοιχώματα που προβάλουν και δημιουργούν την κυστεοκήλη (όταν προβάλει η κύστης) και την ορθοκήλη (όταν προβάλει το έντερο).

Βαθμοί:

1)      Βαθμός είναι όταν έχουμε προβολή (έντονη) του τραχήλου στον κόλπο.

2)      Βαθμός είναι όταν έχουμε προβολή του τραχήλου έξω από την σχισμή του αιδοίου.

3)      Βαθμός είναι όταν έχουμε προβολή του τραχήλου και του σώματος της μήτρας έξω από την σχισμή του αιδοίου.

Αίτια:

Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα χαλάρωσης συνήθως μετά την εμμηνόπαυση ((λόγω της ατροφίας που προκαλεί στα τοιχώματα) ή μετά από πολλούς τοκετούς και απότομες αυξήσεις της πίεσης μέσα στην κοιλιά (ενδοκοιλιακή πίεση).

Τι αισθάνεται η γυναίκα που έχει πρόπτωση:

Αναλόγως του βαθμού της πρόπτωσης, μπορεί η γυναίκα να αισθάνεται ότι έχει ένα ξένο σώμα από κάτω ή ένα βάρος στον κόλπο. Συνήθως έχουν ακράτεια ούρων μετά από βήχα ή κατά την άρση (σήκωμα) βάρους. Όχι συχνά μπορεί να αναφέρει πόνο στην κοιλιά και δυσκοιλιότητα.

Κίνδυνος:

Κίνδυνος από την χρόνια τριβή του τραχήλου και του κόλπου (αναλόγως του βαθμού), μπορεί να προκαλέσει εξελκώσεις και αν παραμείνουν για πολύ καιρό μπορεί να προκαλέσει και καρκίνο.

Αντιμετώπιση:

Η αντιμετώπιση είναι κυρίως χειρουργική. Για την κυστεοκήλη γίνεται πρόσθια κολπορραφία. Για την ορθοκήλη γίνεται οπίσθια κολποπερινεορραφία (αν τα τοιχώματα της μήτρας είναι πολύ χαλαρά, μπορεί να ξαναγίνει και μετά το χειρουργείο). Για την ακράτεια ούρων γίνεται ουρηθροπλαστική. Σήμερα χρησιμοποιείται ειδικό πλέγμα που τοποθετείται χειρουργικά και κρατά τον κόλπο στην θέση του καθώς και την μήτρα και την ουρήθρα στην θέση της. Υπάρχουν και ειδικές εξετάσεις, κυρίως για τη απώλεια ούρων, όπως είναι ο ουροδυναμικός έλεγχος και άλλες, που μας λένε την θέση και την κατάσταση της ουρήθρας και αν θα πρέπει να χειρουργηθεί και τι επέμβαση να γίνει. Σε μεγάλη πτώση γίνεται ολική υστερεκτομή (κολπική ή κοιλιακή). Αν μια γυναίκα δεν θέλει να χειρουργηθεί και έχει μικρού βαθμού πρόπτωση, προτείνονται ασκήσεις των μυών του περινέου για να μη προχωρήσει η χαλάρωση και η ακράτεια ούρων. Υπάρχουν ορμονικά σκευάσματα (οιστρογόνα) που χρησιμοποιούνται μετά την εμμηνόπαυση. Παλιά χρησιμοποιούσαν μέσα στον κόλπο, κολπικούς πεσσούς για να ανατάσσουν την μήτρα (δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται λόγω της παραμονής ξένου σώματος).

Συμπέρασμα:

Δεν πρέπει σε μεγάλου βαθμού πρόπτωση να αμελεί η γυναίκα, την σωστή αντιμετώπιση που θα της συστήσει ο γιατρός της, διότι και η ποιότητα ζωής δεν είναι η σωστή (λόγω της απώλειας ούρων), αλλά κυρίως λόγω του κινδύνου της εξέλκωσης του τραχήλου και της πιθανότητας εμφάνισης καρκίνου. 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΛΛΟΣ - EMMANOUIL GALLOS

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ.

Μετά την γονιμοποίηση, όλες οι πληροφορίες του γενετικού υλικού (DNA), υπάρχουν και από τον πατέρα και από την μητέρα, σε ένα κύτταρο που λέγεται ζυγώτης.

Αυτό το κύτταρο λοιπόν θα διαιρεθεί σε 2 κύτταρα (όμοια πάντα), 4 κύτταρα, 8, 16, 32, 64, μέχρι να γίνει, μετά από 4 ημέρες, ένας σωρός από κύτταρα (σαν το μούρο) και να κατέβει στην μήτρα της γυναίκας, όπου θα μείνει ελεύθερο για άλλες 2 περίπου μέρες, μέχρι να φυτευτεί μέσα στην κοιλότητα της μήτρας (ενδομήτριο), που έχει παχύνει για να δεχθεί το έμβρυο.

Τα κύτταρα αυτά τώρα, παίρνουνε μορφή δίσκου και σιγά, σιγά, βγάζει ρίζες (λάχνες), για να μπορεί να στηριχθεί το έμβρυο μέσα στην μήτρα και να τραφεί από το αίμα της μητέρας. Στην κάθε λάχνη αναπτύσσεται και ένα αγγειακό δίκτυο, όπου θα αρχίσει σιγά - σιγά ο σχηματισμός του πλακούντος.

Αν τώρα διακοπεί η ανάπτυξη του αγγείου της λάχνης, θα έχουμε σαν συνέπεια την διακοπή διατροφής του κυήματος και την νέκρωση αυτού.

Επομένως στην τροφοβλαστική νόσο, οι λάχνες δεν περιέχουν αγγείωση, τα κύτταρα όμως αυτής συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται ατάκτως χωρίς αιμάτωση και να παίρνουν μορφή κυστιδίων (υδατιδώδης μύλη κύηση), παράγουν δε μεγάλες ποσότητες χοριακής γοναδοτροπίνης (β-hCG).

Παλιά λόγω της μορφής αυτής, σαν ρώγες από σταφύλι, ονομάστηκε και βοτρυοειδής μύλη κύηση.

Η αιτιολογία είναι άγνωστη, παρά τις πάρα πολλές ερμηνείες που έχουν προταθεί. O Lichtenberg το 2003 λέει ότι μπορεί να προκαλέσει τροφοβλαστική νόσο, η φαρμακευτική έκτρωση.

Συχνότης.

Η νόσος είναι πιο συχνή σε Λατινική Αμερική και στην Ασία.

Ταξινόμηση.

 Η τροφοβλαστική νόσος ταξινομείται:

α) Απλή υδατιδώδη μήλη κύηση > 80%.

α1) Μερική.

Η μερική υδατιδώδης μύλη κύηση, προέρχεται μετά από γονιμοποίηση ενός ωαρίου από δύο σπερματοζωάρια, με αποτέλεσμα τα χρωμοσώματα να τριπλασιαστούν με συνέπεια, την εκφύλιση του πλακούντα.

α2) Ολική.

Η ολική υδατιδώδης μύλη κύηση, προέρχεται μετά από γονιμοποίηση ωαρίου χωρίς χρωμοσώματα από σπερματοζωάριο (23Χ)

β) Διεισδυτική μύλη κύηση 17%.

Μπορεί να επεκταθεί σε γειτονικούς ιστούς (μήτρα, ωοθήκες, κόλπος) ή και σε απομακρυσμένους ιστούς (πνεύμονες, περιτόναιο).

γ) Χοριοεπιθηλίωμα (χοριοκαρκίνωμα) 3%

Εδώ οι μεταστάσεις μπορούν να φτάσουν μέχρι τον εγκέφαλο και το ήπαρ, καθώς και σε οποιοδήποτε όργανο. Συνήθως εμφανίζεται μετά από μια μύλη κύηση.

Διάγνωση της τροφοβλαστικής νόσου, γίνεται από την κλινική εικόνα (έντονα συμπτώματα κυήσεως, ναυτία εμετό και αιμορραγίες) και τον εργαστηριακό έλεγχο (β-hCG) που οι μονάδες θα είναι εξαιρετικά υψηλές και το υπερηχογράφημα, που οι κύστες φαίνονται σαν νιφάδες χιονιού.

Η θεραπεία είναι χειρουργική, δηλαδή απόξεση μήτρας (κυρίως στην απλή υδατιδώδη μύλη κύηση) και φαρμακευτική αν οι μονάδες της β-hCG δεν μηδενίζονται.

Ολική υστερεκτομή γίνεται σε ακατάσχετη αιμορραγία και μόνο αν η νόσος εντοπίζεται στην μήτρα και η ασθενής έχει παιδιά (βέβαια σε ηλικία πάνω από 40 ετών).

Αν έχουμε μετάσταση στον εγκέφαλο, επειδή υπάρχει ένας φραγμός στα φάρμακα (εγκεφαλονωτιαίος φραγμός), δεν επιτρέπει την δίοδο φαρμάκων στον εγκέφαλο. Σε αυτήν την περίπτωση γίνεται παρακέντηση στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό και έγχυση των φαρμάκων, κατ' ευθείαν σε αυτό. Πρέπει εδώ να γίνει και ακτινοβολία.

Βέβαια την θεραπεία θα την καθορίσει ο γιατρός της, αξιολογώντας τους διάφορους παράγοντες.

Η πρόγνωση στην υδατιδώδη μύλη είναι εξαιρετική (μετά την απόξεση).

Στην διεισδυτική μύλη, μετά την απόξεση και την φαρμακευτική αγωγή, η πρόγνωση είναι καλή.

Σε απομακρυσμένες μεταστάσεις, κυρίως στον εγκέφαλο, η πρόγνωση δεν είναι καλή

 Η παρακολούθηση μετά από μια απόξεση τροφοβλαστικής νόσου, πρέπει να είναι στενή για να παρακολουθήσουμε την β-hCG μέχρι να μηδενιστεί (και να παραμείνει μηδέν), το υπερηχογράφημα να μην έχει ευρήματα και η γυναίκα να μην έχει αίμα.

Επόμενη κύηση μπορεί να γίνει χωρίς προβλήματα (αφού μηδενιστεί η προηγούμενη β-hCG).

                 ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Η επιφάνεια (κυτταρική) του τραχήλου της μήτρας, λέγεται τραχηλικό επιθήλιο.

Τα κύτταρα του τραχηλικού επιθηλίου, έχουν μια συγκεκριμένη μορφή, που φαίνεται στο μικροσκόπιο κατά την εξέταση του τεστ Παπανικολάου. Πλακώδες επιθήλιο, είναι στην επιφάνεια του τραχήλου, και αδενικό επιθήλιο στην εσωτερική επιφάνεια του τραχηλικού σωλήνα.

Αν η μορφή του τραχηλικού επιθηλίου είναι διαφορετική, αναλόγως της εικόνας, έχουμε παθολογικό επιθήλιο.

Δυσπλασία του τραχήλου της μήτρας (Τραχηλική ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία), λέγεται η παθολογική κατάστασης του τραχηλικού επιθηλίου με συγκεκριμένη εικόνα στο μικροσκόπιο, δηλαδή έχουμε αύξηση του πυρήνα του επιθηλιακού κυττάρου και ελάττωση του πρωτοπλάσματος (δυσκαρυωτικά κύτταρα).

Παλιότερα λέγαμε ελαφρού βαθμού δυσπλασία, μέτριου βαθμού δυσπλασία και σοβαρού βαθμού δυσπλασία, αργότερα αντικαταστάθηκε με τον όρο CIN1, CIN2, CIN3 του τραχηλικού επιθηλίου και GCIN1, GCIN2 GCIN3 του αδενικού επιθηλίου αντιστοίχως.

Σήμερα καθιερώθηκε το σύστημα Bethesda, που με αυτό διαιρείται η βλάβη, σε χαμηλού βαθμού δυσπλασία (Low Grade - LGSIL ή LSIL) και υψηλού βαθμού δυσπλασία (High Grade - HGSILή HSIL). Η Πρώτη αντιστοιχεί στο CIN1, ενώ η δεύτερη στο  CIN2 και CIN3. Αυτό έγινε διότι η αντιμετώπιση στη πρώτη (Low Grade) ομάδα, είναι διαφορετική από την δεύτερη (High Grade).

Στην Low Grade βλάβη, η αντιμετώπιση είναι μόνο παρακολούθηση, ιδίως σε νέα άτομα που δεν καπνίζουν, διότι η περίπτωσης να υποστραφή (εξαφανιστεί) η εικόνα είναι μεγάλη. Στην High Grade βλάβη, γίνεται χειρουργική αντιμετώπισης (εξάχνωσης με Laser, κωνοειδής εκτομή του τραχήλου με Laser ή με Loop, καθώς και ολική υστερεκτομή, αναλόγως της βαρύτητας της βλάβης και της ηλικίας της γυναίκας). Η κρυοπηξία δεν προτιμάται σαν θεραπεία (είναι πολύ καλή για τις τραχηλίτιδες, όχι όμως και για τις δυσπλασίες), διότι η πιθανότητα υποτροπής της βλάβης είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τις άλλες μεθόδους π.χ. εξάχνωση με Laser, Loops κλπ.

Η διάγνωσης γίνεται μόνο από το τεστ Παπανικολάου και από την κολποσκόπηση.

Ο ιός HPV (ορισμένοι τύποι αυτού, όπως ο 16, 18, 45, 56 και άλλοι) σχετίζεται άμεσα με τις ενδοεπιθηλιακές βλάβες. Στο μικροσκόπιο τα κύτταρα του τραχηλικού επιθηλίου, παρουσιάζουν μια χαρακτηριστική κοίλανση (κοιλοκυττάρωση) του πρωτοπλάσματος, γύρω από τον πυρήνα. Μπορούμε με διάφορες μεθόδους (υβριδισμός, PCR) να βρούμε τον τύπο του ιού, όμως αυτό δεν έχει τόσο πρακτική αξία, αφού η αντιμετώπιση είναι ίδια αναλόγως της βλάβης και όχι του τύπου του ιού.

Όπως έχουμε ξανά πει, η άμυνα του οργανισμού της γυναίκας είναι το κλειδί για την θεραπεία, γι' αυτό σε νέες γυναίκες η περίπτωση να εξαφανιστούν οι βλάβες είναι περισσότερες από τις μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες, επίσης στις καπνίστριες που η άμυνα είναι ελαττωμένη, έχουν περισσότερες πιθανότητες οι βλάβες να προχωρήσουν σε καρκίνο.

Στην κολποσκόπηση μπορούμε να δούμε σε μεγένθυση την εντόπιση και την έκταση της βλάβης, τις διαφορές στην αγγείωση (μωσαϊκό, διάστιξη και άτυπα αγγεία) του τραχήλου της μήτρας, καθώς και την απόσταση των αγγείων μεταξύ τους (αφού έχουμε άτακτο πολλαπλασιασμό κυττάρων).

 Αν τώρα υπάρχει μια σοβαρή ενδοεπιθηλιακή βλάβη, χωρίς θεραπεία, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, μετά από χρόνια να εξελιχθεί σε διηθητικό καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, ιδίως στις καπνίστριες.

Επομένως η σοβαρή ενδοεπιθηλιακή βλάβη (High Grade), θεωρείται προκαρκινική κατάσταση ιδίως η CIN3 αν παραμείνει αθεράπευτη, μπορεί τα επόμενα 20 χρόνια να εξελιχθεί (το 30% αυτών των γυναικών), σε διηθητικό καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.

Υπάρχουν 120 διαφορετικοί τύποι HPV που μεταδίδονται κυρίως με την σεξουαλική επαφή, λίγοι όμως είναι επικίνδυνοι να εξελιχθούν σε καρκίνο της μήτρας.

Στις ενδοεπιθηλιακές αλλοιώσεις αδενικού τύπου (αδενοκαρκίνωμα in situ), η βλάβη αφορά το κυλινδρικό επιθήλιο, επομένως μπορεί να εκτείνεται μέχρι το έσω τραχηλικό στόμιο. Αυτός είναι ο λόγος, που για να είμαστε σίγουροι ότι αφαιρέσαμε την βλάβη, πρέπει να γίνει εκτεταμένη κωνοειδής εκτομή του τραχήλου της μήτρας (σε νέες γυναίκες) ή ολική υστερεκτομή (σε μεγαλύτερες γυναίκες).

Προφύλαξης είναι η έγκαιρη διάγνωσης με συχνά τεστ Παπανικολάου, το προφυλακτικό, η θεραπεία της τραχηλίτιδας (αν υπάρχει) και το εμβόλιο για τους δύο πιο επικίνδυνους τύπους (16 και 18, που πρέπει να γίνεται σε όλα τα κορίτσια και που σχετίζονται με το 80% των περιπτώσεων του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Το ενδομήτριο είναι η εσωτερική επιφάνεια της μήτρας, που αιμορραγεί κάθε μήνα και αντιστοιχεί στην περίοδο της γυναίκας. Αποτελείται από αδένες στερεωμένες σε ορισμένα κύτταρα που λέγονται « στρώμα».

Στην υπερπλασία του ενδομητρίου, έχουμε ανώμαλο πολλαπλασιασμό των αδένων και του στρώματος, μερικές φορές με τέτοια βαρύτητα (ατυπία), που μπορεί να φθάσει και σε καρκίνο του ενδομητρίου. Η υπερπλασία του ενδομητρίου σχετίζεται με την συνεχή επίδραση των οιστρογόνων, χωρίς την επίδραση (ή ελάχιστη) της προγεστερόνης.

Εκδηλώνεται δε με αιμορραγίες, άλλοτε σαν μητρορραγίες (αιμορραγία εκτός περιόδου), άλλοτε σαν μηνορραγίες (αιμορραγίες κατά την διάρκεια της περιόδου) και άλλοτε σαν σταγονοειδή αιμόρροια, κυρίως μετά την εμμηνόπαυση.

Η υπερπλασία του ενδομητρίου ταξινομείται, αναλόγως της ιστολογικής της εικόνας ως εξής:

1.    Απλή, χωρίς ατυπία, με κυστική διεύρυνση των αδένων του ενδομητρίου και αύξηση του αριθμού αυτών, καθώς και πάχυνση του στρώματος του ενδομητρίου.

2.    Σύνθετη, λέγεται και αδενωματώδης. Έχουμε και εδώ κυστική διεύρυνση των αδένων του ενδομητρίου και αύξηση του αριθμού αυτών, με μικρότερη όμως πάχυνση του στρώματος του ενδομητρίου. Έχουμε όμως και σπάνιες ατυπίες στους πυρήνες των αδενικών κυττάρων.

3.    Ατυπη, Εδώ έχουμε συχνές ατυπίες στους πυρήνες των αδενικών κυττάρων. Η άτυπη υπερπλασία του ενδομητρίου, θεωρείται προκαρκινωματώδης κατάστασης, με πιθανότητα εξέλιξης σε καρκίνο από 10% (κυστική με ατυπία) μέχρι 30% (αδενωματώδης με ατυπία).

Η διάγνωση είναι εύκολη, φθάνει η γυναίκα με αιμορραγίες να κάνει ένα υπερηχογράφημα και αναλόγως του πάχους του ενδομητρίου και της ηλικίας της, να κάνει απόξεση και βιοψία, που είναι και η τελική διάγνωση. Αν όμως οι αιμορραγίες συνεχίζονται, πρέπει να κάνει απόξεση άσχετα από το πάχος του ενδομητρίου, ιδίως μετά την εμμηνόπαυση.

Προδιάθεση. Είπαμε ότι η υπερπλασία του ενδομητρίου, εξαρτάται από την συνεχή παραγωγή (έκκριση) οιστρογόνων, χωρίς την παρουσία (ή ελάχιστη ) προγεστερόνης, όπως π.χ. στην έλλειψη ωορρηξίας που συμβαίνει πριν την εμμηνόπαυση κυρίως. Αυξημένα οιστρογόνα χωρίς προγεστερόνη (έλλειψη ωορρηξίας) μπορεί να έχουμε στο σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, σε παρατεταμένη λήψη οιστρογόνων χωρίς παράλληλη λήψη προγεστερόνης, στις παχύσαρκες γυναίκες με ακατάστατο κύκλο, στην εφηβεία κ.α.

Η θεραπεία εξαρτάται από την ατυπία.

Στην υπερπλασία του ενδομητρίου χωρίς ατυπία, μπορούμε να δώσουμε προγεστερόνη κυκλικά και να ελέγχουμε κατά διαστήματα με βιοψίες την υπερπλασία.

Στην άτυπη υπερπλασία του ενδομητρίου, η θεραπεία είναι η ολική υστερεκτομή (αναλόγως και της ηλικίας και το αν έχει παιδιά).

Συμπέρασμα: κάθε αιμορραγία, στην γυναίκα, πρέπει να ελέγχεται.

Ιδίως δε μετά την εμμηνόπαυση, με απόξεση και βιοψία του ενδομητρίου, που είναι η μόνη διάγνωση.

                  ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Υπερηχοτομογραφία είναι ο σωστός όρος.

Το υπερηχογράφημα είναι ήχος. Ένας ήχος που δεν τον ακούμε, διότι η συχνότητά του είναι πέρα από την συχνότητα που μπορεί να ακούσει το αυτί μας (20 - 20000 κύκλους ανά δευτερόλεπτο), ο σκύλος π.χ. μπορεί να ακούσει και πέρα από 20000 κύκλους ανά δευτερόλεπτο, δηλαδή μπορεί να ακούσει τους υπέρηχους (υπάρχουν και ειδικές σφυρίχτρες που ακούει ο σκύλος και δεν ακούει ο άνθρωπος).  

Ο ήχος ,ως γνωστόν, μεταδίδεται στον αέρα, αλλά και στα υγρά, με μεγαλύτερη ταχύτητα, καθώς και στα στερεά, με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα.

Με ειδικά μηχανήματα στέλνουμε τον ήχο (υπέρηχο) μέσα στο σώμα μας. Αν εκεί βρει σκληρό ιστό π.χ. κόκαλο, ανακλάται και δίνει στο μόνιτορ εικόνα έντονη άσπρη, αν βρει μαλακό ιστό, π.χ. υγρό δεν ανακλάται και δίνει στο μόνιτορ εικόνα μαύρη. Αναλόγως με την πυκνότητα λοιπόν, θα είναι η εικόνα στο μόνιτορ και των άλλων ιστών (ανοιχτό γκρι, σκούρο γκρι), με αποτέλεσμα να έχουμε μια εικόνα, (περίπου) των εσωτερικών μας οργάνων.

Αυτή είναι η λειτουργία των μηχανημάτων των υπερήχων, τελείως ακίνδυνη αφού δεν έχει ακτινοβολία, όπως αντιθέτως η αξονική και οι άλλες ακτινογραφίες που έχουν.

Οι υπέρηχοι στην γυναικολογία και στην μαιευτική, έχουν βοηθήσει πολύ στην διάγνωση, πολλές φορές περισσότερο από την αξονική τομογραφία, καθώς και από την μαγνητική τομογραφία (άλλη η χρησιμότητα βέβαια της κάθε μιας).

Στην γυναικολογία και την μαιευτική, έχουμε δυο οδούς εισόδου (προσπέλασης) των υπερήχων στην πύελο, την κοιλιακή και την κολπική.

Στην γυναικολογία:

Την κοιλιακή την χρησιμοποιούμε για να έχουμε μεγαλύτερη συνολική διάγνωση της πυέλου, όπως σε μεγάλα ινομυώματα και μεγάλους εξαρτηματικούς όγκους.

Με το υπερηχογράφημα μπορούμε να μετρήσουμε το ινομύωμα ή τον εξαρτηματικό όγκο, επίσης με την μέθοδο Doppler, να βοηθήσει στην διαφορική διάγνωση καλοήθους ή κακοήθους όγκου (η βιοψία πάντα δίνει την τελική διάγνωση).

Την κολπική για να έχουμε καλύτερη διακριτική ικανότητα, π.χ. για τον έλεγχο της ωορρηξίας, μικρά ινομυώματα, εξέταση και εδώ με Doppler για την διαφορική διάγνωση καλοήθους ή κακοήθους όγκου, πολύποδες, κύστες, υπερπλασίες, μέτρηση του πάχους του ενδομητρίου (η εσωτερική επιφάνεια της μήτρας που αιμορραγεί κάθε μήνα με την περίοδο της γυναίκας), αν το ενδομήτριο είναι παχύ, ιδίως σε εμμηνοπαυσιακές γυναίκες, πρέπει να γίνεται βιοψία ενδομητρίου μετά από απόξεση, για να αποκλείσουμε καρκίνο ενδομητρίου.

Το κολπικό υπερηχογράφημα προτάθηκε ως μέθοδος εξέτασης (screening) μαζί με το Doppler και τους καρκινικούς δείκτες (CA-125 κ.α.), για  την πρώιμη ανίχνευση του καρκίνου των ωοθηκών, όμως η μέθοδος αυτή είχε πτωχή προγνωστική αξία, όταν χρησιμοποιήθηκε στον γενικό πληθυσμό (το CA-125 έχει αυξημένη τιμή στις καπνίστριες, τα κυστικά ωοθυλάκια πολλές φορές λαμβάνονταν σαν κύστες, με αποτέλεσμα πολλά άσκοπα  χειρουργεία).

Στην μαιευτική:

Την κοιλιακή την χρησιμοποιούμε για προχωρημένη εγκυμοσύνη.

Την κολπική σε αρχόμενη εγκυμοσύνη για να προσδιορίσουμε την ηλικία της εγκυμοσύνης και για την διάγνωση της εξωμητρίου κυήσεως.

Γενικά στην μαιευτική οι υπέρηχοι έχουν προσφέρει πάρα πολλά με την εξέλιξη των μηχανημάτων αυτών, ώστε με τα τρισδιάστατα (3D) και τετρασδιάστατα (4D) μηχανήματα να έχουμε εικόνα περίπου σαν την φωτογραφία του εμβρύου.

Με την εξέταση υπερήχων β'; επιπέδου, ελέγχουμε τα όργανα του εμβρύου (όσα μπορούμε) για μια σωστή ανατομία του εμβρύου. Στην εξέταση αναφέρονται σε χαρτί τα όργανα που ελέγχθηκαν. Με τον υπέρηχο μπορεί να φανεί και το φύλο του εμβρύου. Αν δεν υπήρχαν οι υπέρηχοι, δεν θα μπορούσε να γίνει η αμνιοπαρακέντηση με ασφάλεια, ούτε η λήψης τροφοβλάστης.

Επίσης με τα μηχανήματα υπερήχων με DOPPLER, μπορούμε να ελέγξουμε την κυκλοφορία της μήτρας προς τον πλακούντα και από τον πλακούντα προς το έμβρυο, έτσι μετράμε την καλή τροφή (αιμάτωση) του εμβρύου, που μαζί με το NST (έλεγχος για το στρες του εμβρύου) ελέγχουμε την κατάσταση του εμβρύου μέσα στην μήτρα. Επίσης μπορούμε να μετρήσουμε τα αγγεία του ομφαλίου λώρου, καθώς και τις περιτυλίξεις του ομφαλίου λώρου στο έμβρυο.

Τέλος, στον μαστό τα υπερηχογραφήματα συμπληρώνουν την μαστογραφία, για να διαγνώσουν τους όγκους, αν είναι κυστικοί ή συμπαγείς και για να είναι εύκολη η λήψης βιοψίας.

Επίσης σε νεαρές γυναίκες, που δεν θέλουμε να κάνουμε μαστογραφία, λόγω της ακτινοβολίας που έχει η μαστογραφία.

Αν σκεφθεί κανείς ότι πριν μερικές δεκαετίες τίποτα από αυτές τις διαγνώσεις δεν μπορούσαμε να έχουμε (ούτε καν το φύλο του εμβρύου), καταλαβαίνουμε την αξία των υπερήχων, τόσο στην μαιευτική, όσο στην γυναικολογία και στην εξέταση του μαστού.

                   ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Υστεροσκόπηση είναι μία εξέταση, που ελέγχουμε (με μεγέθυνση) την κοιλότητα της μήτρας, του ενδοτραχήλου και τα σαλπιγγικά στόμια.

Γίνεται με την βοήθεια ενός οργάνου, του υστεροσκοπίου, το οποίο είναι ένας λεπτός σωλήνας με οπτικές ίνες, για να μεταφέρει φωτισμό από μια πηγή ψυχρού φωτισμού, στο άκρο της υπάρχει κάμερα για να συνδεθεί με εικόνα βίντεο και κατ'; επέκταση σε μόνιτορ και DVD. Στην επεμβατική υστεροσκόπηση, το υστεροσκόπιο είναι λίγο μεγαλύτερο και έχει ειδικές θέσεις για να περνούν διάφορα ειδικά εργαλεία (ψαλίδια, λαβίδες, Laser κ.α).

Η υστεροσκόπηση διαφέρει από την λαπαροσκόπηση, στο ότι η εισαγωγή του υστεροσκοπίου γίνεται από το τραχηλικό στόμιο και όχι από την κοιλιά.

Για να έχουμε καλή εικόνα και να ανοίγει η κοιλότητα της μήτρας, διοχετεύουμε υγρό (ορό) με πίεση.

Η υστεροσκόπηση μπορεί να είναι διαγνωστική ή επεμβατική (χειρουργική).

Ενδείξεις για διαγνωστική υστεροσκόπηση είναι: Υπογονιμότητα (προηγείται της εξωσωματικής), πολύποδες, υποβλεννογόνια ινομυώματα, καρκίνος ενδομητρίου (εντόπισης της εστίας), αιμορραγίες σε μικρή ένταση (γιατί μεγαλύτερη ένταση θα θολώσει το οπτικό πεδίο με αίμα), ανωμαλίες διάπλασης της μήτρας.

Ενδείξεις για θεραπευτική υστεροσκόπηση είναι: Πολύποδες, ενδομητρικές συμφύσεις, διθάλαμη μήτρα, υποβλεννογόνια ινομυώματα, τοπική καταστροφή του ενδομητρίου (σε αιμορραγίες της μήτρας).

Επιπλοκές: Διάτρησης της μήτρας, βλάβη εντέρου, βλάβη ουροδόχου κύστεως.

Σε υπερβολική χορήγηση υγρών για την διάταση της μήτρας, μπορεί να εμφανιστεί πνευμονικό οίδημα (αν εισαχθεί στην κυκλοφορία μεγάλη ποσότητα υγρών), ακόμα και θάνατος. Τα καινούργια μηχανήματα έχουν ειδικά όργανα μέτρησης και παρακολούθησης της πίεσης των υγρών, για να μην έχουμε αυτήν την επιπλοκή.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Η Λαπαροσκόπηση είναι μια εξέταση που με μια πολύ μικρή τομή κοντά στον αφαλό, εισάγουμε το λαπαροσκόπιο για να ελέγξουμε τα όργανα της άνω και κάτω κοιλίας.

Το λαπαροσκόπιο είναι ένας μεταλλικός σωλήνας διαμέτρου 5 έως 12 χιλιοστά με οπτικές ίνες (για να φωτίζεται από μία φωτεινή πηγή αλογόνου) και μια κάμερα στην άκρη για να συνδεθεί με ένα μόνιτορ ή και με βίντεο, ακόμα και με DVD.  

Από μικρότερες τομές, μπορούμε να εισάγουμε άλλα όργανα, όπως ψαλίδια, λαβίδες ή και Laser ακόμα. Για να έχουμε καλύτερο οπτικό πεδίο και για να μην πέφτουν τα όργανα το ένα πάνω στο άλλο, διοχετεύουμε μέσα στην κοιλιά με ειδικό μηχάνημα αέριο (διοξείδιο του άνθρακα).

Την λαπαροσκόπηση μπορούμε να την κάνουμε είτε για διάγνωση, είτε για χειρουργική επέμβαση.

Στην γυναικολογία οι ενδείξεις για λαπαροσκόπηση είναι: υπογονιμότητα, ενδομητρίωση, έκτοπη κύηση, όγκοι πυέλου και κύστεις (καλοήθεις), λύση συμφύσεων, στειροποίηση, καθώς και για τον έλεγχο της διαβατότητος των σαλπίγγων κ.α. Λαπαροσκοπική χειρουργική του εμβρύου, καθώς και του πλακούντος, πρέπει να γίνεται μόνο σε εξειδικευμένα κέντρα.

Επιπλοκές:

Μερικές επιπλοκές είναι ίδιες με όλες τις χειρουργικές επεμβάσεις, όπως αυτές από την νάρκωση.

Άλλες επιπλοκές είναι ειδικές της λαπαροσκόπησης όπως:

Από το αέριο που γεμίζει την κοιλιά, μπορεί να έχει πόνο στην ωμοπλάτη. Αυτό δεν είναι επικίνδυνο και συμβαίνει σχεδόν πάντα. Μπορεί όμως σπάνια να προκληθεί εμβολή και καρδιακή ανακοπή (αν το αέριο εισέλθει στα αγγεία) ή πνευμοθώρακα.

Κίνδυνος από τραύμα των οργάνων κατά την εισαγωγή του εργαλείου (τροκάρ) στην κοιλιακή κοιλότητα ή από τα άλλα εργαλεία. Αυτές μπορεί να είναι αιμορραγία, εγκαύματα από το Laser, κακώσεις μεγάλων αγγείων, που μπορεί να προκαλέσουν κίνδυνο ακόμα και για την ζωή της γυναίκας (σε αυτήν την περίπτωση πρέπει επειγόντως να ανοιχθεί η γυναίκα με κανονικό χειρουργείο). Τρώση του εντέρου, της ουροδόχου κύστεως και πιο σπάνια διάτρηση της μήτρας (από την ενδοτραχηλική συσκευή).

Διαφορές λαπαροσκόπησης και χειρουργείου.

Στην λαπαροσκόπηση η νοσηλεία της γυναίκας είναι συνήθως μια ημέρα, η τομές είναι μικρές και τα σημάδια μικρά, δεν υπάρχει συνήθως πρόβλημα λειτουργίας του εντέρου.

Στο χειρουργείο η νοσηλεία είναι 3 - 5 ημέρες, η τομή μεγαλύτερη (οπτικό πεδίο χειρουργού μεγαλύτερο και οι κινήσεις του χειρουργού ευκολότερες). Η τομή μεγαλύτερη και το σημάδι αυτής μεγαλύτερο (αν δεν γίνει ενδοδερμική ραφή), θα φαίνεται για μερικούς μήνες ή και χρόνια. Στην μετεγχειρητική πορεία περιμένουμε να λειτουργήσει το έντερο, χορηγώντας ορούς στην γυναίκα για ένα έως δύο εικοσιτετράωρα.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Κανονικά θα έπρεπε να λέγεται τραχηλοσκόπηση, διότι συμβάλει κυρίως στην διάγνωση της παθολογίας του τραχήλου της μήτρας.

Πολλές γυναίκες μπερδεύουν την κολποσκόπηση με το κολπικό υπερηχογράφημα (που είναι ένα υπερηχογράφημα από τον κόλπο) ή με την καλλιέργεια κολπικού υγρού (εξέταση των υγρών του κόλπου για μικρόβια ή μικροοργανισμούς).

Η εξέταση γίνεται με ειδικό όργανο το κολποσκόπιο. Αυτό είναι ένα ειδικό μικροσκόπιο με δικό του φωτισμό, που μπορούμε να δούμε σε μεγέθυνση τον κόλπο, τον τράχηλο, το αιδοίο και το περίνεο, αν έχει και κάμερα, μπορούμε να δούμε και από το μόνιτορ. Βάζοντας διάφορα υγρά, βλέπουμε το χρώμα του τραχήλου (του επιθηλίου) και βγάζουμε διάφορα συμπεράσματα και φωτογραφίες. Επίσης με πράσινο φως, μπορούμε να δούμε την αγγείωση (τα αγγεία) του τραχήλου. Μπορούμε κατά την εξέταση να πάρουμε τεστ Παπανικολάου ή και βιοψία, αν κρίνουμε ότι κάποια περιοχή έχει ατυπία ή είναι ύποπτη για HPV ή ακόμα και για καρκίνο.

Την κολποσκόπηση την κάνουμε κυρίως, αν στο τεστ Παπανικολάου βρούμε κύτταρα άτυπα ή κύτταρα που θέλουν περαιτέρω διερεύνηση, όπως π.χ. σε υποψία ιού HPV.

Δηλαδή ιεραρχικώς κάνουμε: Τεστ Παπανικολάου -> Κολποσκόπηση -> Βιοψία, όπου και θα μας δώσει την τελική διάγνωση.

Με την κολποσκόπηση μπορούμε να εντοπίσουμε την θεραπεία του τραχήλου, δηλαδή να κατευθύνουμε τα LASER σε μια θεραπεία εξάχνωσης ή κωνοειδούς εκτομής, ακόμα και για θεραπεία με LOOP.

Αν υπάρχει HPV η άλλη πάθηση, η κολποσκόπηση πρέπει να γίνεται πιο συχνά, ανάλογα με την κρίση του γιατρού.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Εν συντομία λέγεται και σαλπιγγογραφία.

Η εξέτασης αυτή γίνεται για να μελετήσουμε το εσωτερικό της μήτρας σαν κοιλότητα και το εσωτερικό των σαλπίγγων, δηλαδή την διαβατότητα, κυρίως των σαλπίγγων. Η εξέταση αυτή είναι πολύ χρήσιμη για τον έλεγχο της υπογονιμότητας. Μπορούμε όμως να διαγνώσουμε εκτός από συμφύσεις, πολύποδες στην κοιλότητα της μήτρας και υπορογόνια (κοντά στην κοιλότητα της μήτρας) ινομυώματα. Επίσης μπορούμε να διαγνώσουμε πιθανή υδροσάλπιγγα και διάφορες συγγενείς ανωμαλίες όπως δίκερη μήτρα(διπλή μήτρα), διπλό τράχηλο, καρδιόμορφη μήτρα κ.λ.π. Με την υστεροσαλπιγγογραφία μπορούμε να διαγνώσουμε και την ανεπάρκεια του τραχηλικού στομίου (χρήσιμη για την αποφυγή των αποβολών με περίδεση του τραχήλου).

Γίνεται πολύ εύκολα σε ακτινολογικό εργαστήριο, είναι σχετικά ανώδυνη (εξαρτάται από τις κινήσεις του ακτινολόγου), σήμερα υπάρχει ο ελαστικός σαλπιγγογράφος που στερεώνεται με αρνητική πίεση αέρος στον τράχηλο και δεν χρειάζεται η μεταλλική λαβίδα να τσιμπήσει και να τραβήξει τον τράχηλο προς τα κάτω. Με αργές κινήσεις μέσω του σαλπιγγογράφου γίνεται η έγχυσης της σκιαγραφικής ουσίας (ιωδιούχος υδατοδιαλυτή ουσία) και παρακολουθείται η διάβασης της σκιεράς ουσίας μέσω της μήτρας και των σαλπίγγων με ακτίνες Χ. Η έγχυση πρέπει να γίνεται αργά, διότι αν γεμίσει γρήγορα η κοιλότητα της μήτρας, μπορεί να προκαλέσει πόνο.

Δεν πρέπει να γίνεται αν η γυναίκα έχει υπερευαισθησία στο ιώδιο (ή σε άλλες σκιαγραφικές ουσίες), αν έχει κολπίτιδα, τραχηλίτιδα, ενδομητρίτιδα και φυσικά αν έχει οξεία πυελική λοίμωξη, κύηση ή πρόσφατη επέμβαση στην μήτρα.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ.

Διαβάζω στην εφημερίδα (Financial BOΧ) την Δευτέρα 22 Ιουλίου για το συνέδριο των Παιδιάτρων που γίνεται στα Χανιά. Σας το μεταφέρω ακριβώς όπως το γράφει η εφημερίδα, διότι αισθάνομαι δικαιωμένος για τα άρθρα που έχω γράψει στο παρελθόν, που αφορούν το εμβόλιο κατά του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας (HPV).

Σημαντικός ο ρόλος των εμβολίων στην υγεία.

Στην συνεισφορά των εμβολίων στην Παιδιατρική με ιδιαίτερη αναφορά στο εμβόλιο του τραχήλου της μήτρας, εστιάστηκε η πρώτη ημέρα των εργασιών του πανελληνίου παιδιατρικού συνεδρίου, που πραγματοποιείται στα Χανιά. Όπως δήλωσε ο Ανδρέας Κωνσταντόπουλος, καθηγητής Παιδιατρικής και πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας «η Παιδιατρική κάνει μεγάλα άλματα, ενώ είναι εκείνη η οποία συμβάλει κατά πολύ στην υγεία της κοινωνίας μας». Εμείς δεν στηριζόμαστε τόσο πολύ στη θεραπεία αλλά στην πρόληψη των ασθενειών, τόνισε χαρακτηριστικά.

 Ο κ. Κωνσταντόπουλος επισήμανε και τον ρόλο των εμβολίων, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στον εμβολιασμό κατά του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας στα κορίτσια από 14 έως 26 χρόνων.

 «Το εμβόλιο του τραχήλου της μήτρας είναι απόλυτα ασφαλές, ενώ μέχρι τώρα έχουν δοθεί πάνω από 40 εκατομμύρια δόσεις με αυτό το εμβόλιο, καθώς δεν έχει παρατηρηθεί καμιά παρενέργεια, ενώ η αποτελεσματικότητά του φθάνει το 94%. Συνεπώς είναι έγκλημα για τα κορίτσια που δεν κάνουν αυτό το εμβόλιο», τόνισε.

 Ο ίδιος υποστήριξε πως, «οι διφορούμενες απόψεις για το εμβόλιο αυτό από μερίδα γιατρών, οφείλονται αποκλειστικά στην άγνοια κάποιων συναδέλφων να παρακολουθήσουν τα επιστημονικά δεδομένα. Είμαι όμως σίγουρος ότι το εμβόλιο κατά του καρκίνου της μήτρας σε σύντομο χρονικό διάστημα θα το αποδεχθούν όλοι οι γιατροί».

Στο συνέδριο συμμετέχουν πάνω από 2000 παιδίατροι από την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό.

Τώ

Τώρα μπορώ να σχολιάσω και εγώ ως ειδικός και να θεωρήσω εγκληματική αμέλεια να μη γίνεται το εμβόλιο αυτό (όπως και τα άλλα) σε όλα τα κορίτσια του κόσμου, ώστε να καταπολεμηθεί ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, που μέχρι προ ολίγου ήτανε ο δεύτερος σε συχνότητα καρκίνος της γυναίκας, μετά τον μαστό. Ήδη τώρα έχει αρχίσει η συχνότητά του να αραιώνει στις αναπτυγμένες χώρες. Αυτό οφείλεται κυρίως στο τεστ Παπανικολάου και στον εμβολιασμό, που έχει αρχίσει να εφαρμόζεται και πιστεύουμε ότι έτσι θα καταπολεμηθεί τελείως, αν δηλαδή γενικευθεί το εμβόλιο σε όλα τα κορίτσια και αν το τεστ Παπανικολάου γίνεται τακτικά σε όλον τον γυναικείο πληθυσμό. Όσο για τον φόβο μερικών μητέρων, είναι αδικαιολόγητος και μου θυμίζει σε κάτι χώρες της Αφρικής που όταν τους πήγαν τα εμβόλια, δεν δέχθηκαν οι μητέρες να κάνουν στα παιδιά τους από φόβο, με αποτέλεσμα να χάνουν την ζωή τους από πολλές ασθένειες (που στις αναπτυγμένες χώρες δεν υπάρχουν καν) ένα σωρό παιδιά. Η αιτία; Ο αδικαιολόγητος αλλά και ανόητος φόβος. Πολλές φορές βέβαια φταίνε και τα ΜΜΕ που ανεύθυνα βγαίνει κάποιος, λέει ένα σωρό ανακρίβειες, επηρεάζει αρνητικά τον κόσμο και κάνει τεράστιο κακό. Αν έχει ελατωθεί ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, οφείλεται στο τεστ Παπανικολάου και στον εμβολιασμό, που έχει αρχίσει να εφαρμόζεται και πιστεύουμε ότι έτσι θα καταπολεμηθεί τελείως, αν δηλαδή γενικευθεί το εμβόλιο σε όλα τα κορίτσια και αν το τεστ Παπανικολάου γίνεται τακτικά σε όλον τον γυναικείο πληθυσμό.

 Όσο για τον φόβο μερικών μητέρων, είναι αδικαιολόγητος και μου θυμίζει σε κάτι χώρες της Αφρικής που όταν τους πήγαν τα εμβόλια, δεν δέχθηκαν οι μητέρες να κάνουν στα παιδιά τους από φόβο, με αποτέλεσμα να χάνουν την ζωή τους από πολλές ασθένειες (που στις αναπτυγμένες χώρες δεν υπάρχουν καν) ένα σωρό παιδιά. Η αιτία; Ο αδικαιολόγητος αλλά και ανόητος φόβος.

 Πολλές φορές βέβαια φταίνε και τα ΜΜΕ που ανεύθυνα βγαίνει κάποιος, λέει ένα σωρό ανακρίβειες, επηρεάζει αρνητικά τον κόσμο και κάνει τεράστιο κακό.

Συμπέρασμα: Μη πιστεύετε σε ανεύθυνα κείμενα περιοδικών και τηλεοπτικές εκπομπές. Υπεύθυνοι είναι μόνο αυτοί οι επιστήμονες, που σε κάθε συνέδριο συζητούν και με στοιχεία, μετά από επίσημες στατιστικές, ώστε να βγάλουν κάποια συμπεράσματα που θα βοηθήσουν την ανθρωπότητα. Αυτή άλλωστε είναι η δουλειά του Πανεπιστημίου.

               ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Για να έχει μια γυναίκα καλή εγκυμοσύνη, πρέπει να προσέξει ορισμένα πράγματα πριν μείνει έγκυος.

1. Πρώτα πρέπει να κάνει ορισμένες προληπτικές εξετάσεις, όπως ένα τεστ Παπανικολάου, ένα υπερηχογράφημα μήτρας και μια εξέταση μαστών. Καλό θα ήτανε να κάνει και μια γενική αίματος, μια εξέταση σιδήρου ορού και μια εξέταση σακχάρου.
2. Το βάρος της γυναίκας είναι κάτι πολύ σημαντικό. Για να έχουμε μια ακριβή μέτρηση (αναλόγως του ύψους της) , χρησιμοποιούμε τον «δείκτη μάζας σώματος» (Body Mass Index, γνωστό ως ΒΜΙ). Αυτός υπολογίζεται αν διαιρέσεις το βάρος (σε κιλά), με το τετράγωνο του ύψους της γυναίκας (σε μέτρα),  π.χ. αν το βάρος είναι 70 Κιλά και το ύψος 1.70, τότε ο ΒΜΙ είναι: 70 / 1.7 Χ 1.7 = 24.2.  Όταν ο ΒΜΙ είναι < 15 = απίσχνανση, 15-20 = αδύνατη, 21-25 = ιδανικό βάρος, 26-30 = υπέρβαρη και  >30 = σοβαρή παχυσαρκία. Το ιδανικό βάρος είναι το επιθυμητό βάρος για μια κύηση, όσο αυξάνεται, αυξάνονται και οι πιθανότητες για κύηση υψηλού κινδύνου (διαβήτης, υπέρταση, αποβολή κ.α.).
3. Διακοπή του καπνίσματος, όσο γίνεται νωρίτερα (ούτε ένα τσιγάρο), αποφυγή ακόμα και από το παθητικό κάπνισμα.
4. Η διατροφή. Όλες οι μελλοντικές μητέρες πρέπει να κάνουν μια υγιεινή διατροφή. Να αποφεύγουν το αλάτι, την πολύ ζάχαρη και καφεΐνη (ας την αντικαταστήσουν με φρέσκο φυσικό χυμό φρούτων), καθώς και το αλκοόλ. Επίσης πρέπει να αποφεύγουν και τα κεκορεσμένα λίπη. Αντιθέτως πρέπει να προτιμούν τα λαχανικά, φρούτα, δημητριακά, γαλακτοκομικά (με τη σωστή λήψη γαλακτοκομικών, θα έχει η γυναίκα και σωστό ασβέστιο στο αίμα, καθώς και ψευδάργυρο), ψωμί, άπαχα κρέατα, ψάρι, γάλα και άφθονα υγρά. Αν τώρα η γυναίκα έχει αναιμία, πρέπει να πάρει σίδηρο με φυλλικό οξύ, αν δεν έχει αναιμία, πρέπει να πάρει μόνο φυλλικό οξύ. Προσοχή στα πολυβιταμινούχα σκευάσματα (π.χ. βιταμίνη Α σε δόση μεγαλύτερη των 5000 μονάδων, μπορεί να προκαλέσει τερατογόνο δράση στο έμβρυο). Μη παίρνετε μόνες σας κανένα σκεύασμα, χωρίς την συμβουλή του γιατρού σας.
5. Η ασκηση και η εργασία. Δεν είναι απαραίτητη η άσκηση σε γυμναστήριο, απλές ασκήσεις καθημερινές, όπως το τρέξιμο, το γρήγορο βάδισμα, το κολύμπι, το ανέβασμα σκάλας, το ποδήλατο κ.α. Εξασφαλίζουν στην γυναίκα τις απαραίτητες εκείνες προϋποθέσεις, για μια ασφαλή και χωρίς προβλήματα μελλοντική κύηση. Όπως η ελάττωσης του σωματικού βάρους, η βελτίωσης της καρδιακής και πνευμονικής λειτουργίας, καθώς και η πτώσης της αρτηριακής πίεσης. Επειδή, όπως είπαμε, με την άσκηση εκκρίνονται κάτι ορμόνες, που λέγονται «ενδολφίνες» (μετά από 20 λεπτά άσκηση), θα έχουμε και ψυχική ισορροπία στην γυναίκα, καθώς και αίσθημα ευφορίας, με παράλληλη αύξηση της αυτοπεποίθησης. Στον χώρο της δουλειάς της τώρα, πρέπει η μέλλουσα μητέρα να εργάζεται σε χώρο υγιεινό, δεν πρέπει να στέκεται ορθοστασία για πολύ ώρα, δεν πρέπει να εργάζεται σε βιομηχανίες γυαλιού, καθαριστήρια, διυλιστήρια και αναλόγως της δραστηριότητας της γυναίκας στον συγκεκριμένο χώρο, να ζητείται η αλλαγή εργασίας.

Επομένως η γυναίκα που θέλει να έχει μια καλή εγκυμοσύνη και ένα γερό μωρό, πρέπει να προσέξει λίγο πριν μείνει έγκυος, αυτές τις απλές και εύκολες στην πράξη συμβουλές.

               ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Φαίνεται λίγο περίεργο, αλλά με την βοήθεια των computers η ιατρική έφθασε εδώ που είναι σήμερα.

Γενικά τα computers έχουν βοηθήσει όλες τις επιστήμες.

Αλλά ας αρχίσουμε από την αρχή. Οι πρώτοι άνθρωποι άρχισαν να μετράνε με τα δάχτυλα ή χαράζοντας γραμμές πάνω σε κόκαλα. Μετά χρησιμοποίησαν διάφορα αντικείμενα διαφορετικής αξίας (π.χ. ένα ψάρι ισούται με τέσσερα φρούτα). Στην συνέχεια ανακαλύπτουν προχωρημένα συστήματα αρίθμησης για τους λογαριασμούς και τις συναλλαγές τους, καθώς και για τη παρατήρηση των άστρων και των διαφόρων αντικειμένων. Σήμερα με την χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών, μπορούμε να κάνουμε τρομακτικά πολύπλοκους υπολογισμούς και φοβερά γρήγορα.

Η ιστορία των υπολογιστών αρχίζει, πιθανόν από την αρχαία Ελλάδα. Αυτό τουλάχιστον φαίνεται από τον μηχανισμό των Αντικυθήρων, που ανασύρθηκαν σκουριασμένα κομμάτια το 1900 από το βυθό της θάλασσας, όπου χρονολογείται το 35 π.χ. και πρόκειται για έναν τέλειο ημερολογιακό μηχανισμό, που οι επιστήμονες έκαναν 20 χρόνια για να καταλάβουν την λειτουργία του.

Το 3 μ.χ. ο Άβακας χρησιμοποίησε κινητούς αριθμητές, για να επιταχύνει τους υπολογισμούς. Αυτό το πέτυχε με ένα σύστημα που αποτελείται από χάνδρες και ράβδους, κάθε χάνδρα περασμένη στη ράβδο των μονάδων, αντιπροσωπεύει μια μονάδα, στη ράβδο των δεκάδων, μια δεκάδα κ.λ.π. Ο Άβακας χρησιμοποιείται και σήμερα στην Άπω Ανατολή.   

Το 1614 ο Τζον Νέπιερ, από την Σκωτία ανακάλυψε τους λογάριθμους.

Το 1642 ο Γάλλο; Μπλεζ Πασκάλ κατασκεύασε σε ηλικία 19 ετών μια αθροιστική μηχανή που χρησιμοποιούσε περιστροφικούς δίσκους.

Το 1830 ο Αγγλος μαθηματικός Τσάρλς Μπάμπατζ κατασκεύασε μια μηχανή που λογαριάζει αριθμητικούς πίνακες. Αν και πέθανε πριν την ολοκλήρωσή της, η μηχανή αυτή χρησιμοποιεί δύο έννοιες όμοιες με τους σημερινούς computers.

1. αποθηκεύει πληροφορίες.
2. Ακολουθεί ένα πρόγραμμα.

Για να εισάγει πληροφορίες ο Μπάμπατζ στο μηχάνημά του, χρησιμοποίησε την τεχνική του αργαλειού τουΖακάρ. Ο αργαλειός αυτός είχε μια κορδέλα από διάτρητο χαρτόνι, που γύρναγε όπως ύφαινε και ένα μηχανισμό που αν έβρισκε τρύπα στο χαρτόνι, έπεφτε η βέργα του αργαλειού. Ετσι δημιουργούσε ένα κώδικα «πέρνα - σταμάτα», αναλόγως αν πέρναγε από - τρύπα ή - όχι τρύπα - στο χαρτόνι ο μηχανισμός και καθόριζε τα μοτίβα του υφάσματος για να σχηματίσει τα διάφορα σχέδια.

Οι περισσότερες γνώσεις μας γύρω από την μηχανή του Μπάμπατζ, προέρχονται από τα συγγράμματα της κόρης του Λόρδου Μπάιρον, Ογκούστα Αντα Μπάιρον, κόμισσας του Λόβλεϊς, όπου θεωρείται η πρώτη γυναίκα προγραμματίστρια υπολογιστών.

Το 1890 χρησιμοποιήθηκαν για την καταγραφή του πληθυσμού, διάτρητα δελτία. Αυτά μαζί με την ηλεκτρονική λυχνία, έδωσαν την ιδέα για την κατασκευή του ηλεκτρονικού υπολογιστή, στα μέσα της δεκαετίας του 1940, από μια μικρή τότε εταιρεία, γνωστή ως ΙΒΜ.

Ο πρώτος ηλεκτρονικός υπολογιστής ζύγιζε τόνους, γέμιζε ένα δωμάτιο ολόκληρο, η δε μνήμη του ήτανε ελάχιστη και η θερμοκρασία ήταν τόσο υψηλή, που δεν μπορούσε να λειτουργήσει για πολλή ώρα χωρίς να χαλάσει.

Στην αρχή οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές χρησιμοποιήθηκαν από τις ένοπλες δυνάμεις, με πολλές δυσκολίες, π.χ. για να υπολογίσουν το βεληνεκές ενός βλήματος κανονιού, ήθελαν πολύ ώρα, λόγω της μικρής μνήμης και του προγραμματισμού κάθε ΒΙΤ χωριστά, έτσι τα δεδομένα άλλαζαν (π.χ. οι καιρικές συνθήκες) και άντε πάλι από την αρχή.

Την κατάσταση έσωσε η ανακάλυψη των transistors, ο όγκος μειώθηκε αισθητά, η μνήμη έφθασε στα ύψη και η θερμοκρασία λειτουργίας ελαχιστοποιήθηκε. Σήμερα με την κατασκευή των τσίπς, που περιέχουν χιλιάδες transistors, γεννήθηκε η - μικρομινιατούρα θαύμα - σε μέγεθος μικρότερο της φακής « ο εγκέφαλος των ηλεκτρονικών υπολογιστών».

Αν θελήσουμε να κατασκευάσουμε ένα σημερινό υπολογιστή με λυχνίες, δεν θα έφθανε μια μεγάλη πλατεία με ένα κτίριο πολυώροφο, που η θερμοκρασία του θα μπορούσε σε λίγα λεπτά να το λιώσει. Έτσι σήμερα πιστεύουμε ότι η ανακάλυψη του προηγούμενου αιώνα, δεν ήτανε η διάσπαση του ατόμου, αλλά η ανακάλυψη των transistors από τους Ιάπωνες.

Στην αρχή πολλοί είχαν αντιρρήσεις για τα computers, (νόμιζαν ότι ήτανε παιχνίδι), όπως άλλωστε και σε κάθε εξέλιξη της επιστήμης.

Το 1876 όταν ο Α Μπελ, ανακάλυψε το τηλέφωνο, ο πρόεδρος Ruthererford B Hayes είπε: «καταπληκτική εφεύρεση! Αλλά ποιος θα ήθελε να την χρησιμοποιήσει»;

Σχεδόν σε όλους τους τομείς και σε όλες τις επιστήμες, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές έχουν πλέον εδραιωθεί για τα καλά.

Δεν θα μπορούσαν λοιπόν να αφήσουν ανεπηρέαστη και την ιατρική επιστήμη. Ίσως να φανούμε υπερβολικοί αν πούμε ότι στο χώρο της υγείας η βοήθεια που μας παρέχουν, είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη.

Σκεφθείτε τα τόσα ιατρικά μηχανήματα, από το ηλεκτρικό μαχαίρι, μέχρι την αξονική τομογραφία, τα μηχανήματα Laser και την μαγνητική τομογραφία, που μπορεί να μελετήσει ο γιατρός, ένα τμήμα του σώματος σαν να το έχει κόψει φέτες, μπορεί να το περιστρέψει και να το κάνει ΖΟΟΜ για να το δει από κοντά. Μέχρι τώρα το μόνο που τα μηχανήματα αυτά δεν μπορούσαν να αποκαλύψουν ήταν η βιοχημεία του τμήματος που μελετούσαν.

Τώρα ο τομογράφος εκπομπής ποζιτρονίου, το έκανε και αυτό πραγματικότητα.

Έτσι μπορεί να διαγνώσει την επιληψία, την χορεία Huntingtons και διάφορα σύνδρομα. Βοηθάει να μελετάμε τον εγκέφαλο σαν φυσικό όργανο, όταν ακούμε, θυμόμαστε, σκεπτόμαστε, μαθαίνουμε, κινούμαστε. Με κατάλληλα όργανα δε, που λέγονται γωνιόμετρα, μελετάμε την κινητική δραστηριότητα του εγκεφάλου. Βέβαια τα μηχανήματα αυτά είναι ακόμα σε αρχικά στάδια, όμως η εξέλιξή τους υπόσχεται πολλά.

Σκεφθείτε ακόμα την ρομποτική ιατρική, που θα μπορούσε ένας χειρούργος να χειρουργήσει από απόσταση χιλιομέτρων (αν υπάρχει ο κατάλληλος εξοπλισμός). Η τηλεϊατρική για την παρακολούθηση από απόσταση ενός ασθενούς. Το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, που ψάχνει μόνο του τα νεοπλασματικά κύτταρα και να τα εντοπίζει. Το ίδιο και τα ηλεκτρονικά διασκόπια.

Στους υπερηχογράφους, που έφτασαν να βγάζουν σχεδόν φωτογραφία του εμβρύου. Εχουμε φτάσει στην ευχάριστο θέση να μπορούμε να διαγνώσουμε, περίπου το 80% των παθήσεων του εμβρύου. Στην αρθροπλαστική, ειδικά μηχανήματα αντιγράφουν με ακρίβεια την άρθρωση, ώστε το μόσχευμα να ταιριάζει απόλυτα. Την αποκωδικοποίηση του DNA, δεν θα μπορούσε να τη φαντασθεί κάποιος, αν δεν υπήρχαν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Και γενικά μηχανήματα για την διάγνωση και για την θεραπεία των ασθενών, θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες.

Ο κόσμος που αποκαλύπτει ο υπολογιστής είναι απέραντος, αγγίζει τα όρια της φαντασίας. Μπορεί τυφλοί να δουν το φως τους, με κατάλληλα μηχανήματα (αν η πάθησή τους το επιτρέπει), άτομα βαρήκοα, να μπορούν να ακούν και να χειρίζονται μηχανήματα με οπτικά σήματα και πολλά άλλα.

Αλλά η πιο ελπιδοφόρα ιατρική εφαρμογή μπορεί να είναι η προληπτική ιατρική. Χρησιμοποιώντας δεδομένα της κρυσταλλογραφίας με ακτίνες Χ, ειδικοί προγραμματιστές μπορούν να δημιουργήσουν μοντέλα στον υπολογιστή, που περιγράφουν τις δομές των ιών. Αυτές οι εικόνες μπορούν κάποια μέρα να οδηγήσουν στην προστασία του ανθρώπου, από πάρα πολλές ασθένειες.

Ας ελπίσουμε ότι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θα βοηθήσουν στην θεραπεία του καρκίνου, του AIDS και των άλλων ανίατων ασθενειών.

                     ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Παλαιότερα την υπερτασική νόσο την έλεγαν «τοξιναιμία» (κύηση υψηλού κινδύνου).

Η αιτία της νόσου παραμένει άγνωστος, παρά τις πολλές θεωρίες, γι' αυτό λέγεται και νόσος των θεωριών.

Μπορούμε να την ταξινομήσουμε ως εξής:

1. Υπέρταση που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην διάρκεια της κύησης.
2. Προεκλαμψία. Εκτός της αρτηριακής πίεσης, έχουμε και αυξημένο λεύκωμα στα ούρα και πολλές φορές έχουμε και οίδημα.
3. Εκλαμψία. Εδώ έχουμε σπασμούς και οίδημα καθώς και όλα τα συμπτώματα της προεκλαμψίας.

Χρειάζεται προσοχή στην παρακολούθηση με συχνή μέτρηση της αρτηριακής πίεσης καθώς και του βάρους της εγκυμονούσας, να μην ξεπερνά το όριο που της έδωσε ο γιατρός της. Η κεφαλαλγία, οι διαταραχές στην όραση, καθώς και ο έντονος πόνος στην κοιλιά, σημαίνει επιδείνωση της νόσου. Οι εργαστηριακές εξετάσεις που θα δώσει ο γιατρός, θα βγάλουν την διάγνωση και θα αποκλείσουν κάτι άλλο.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η δίαιτα πρέπει να είναι αυστηρά χωρίς αλάτι και να έχουν περισσότερα λευκώματα και ακόρεστα λιπαρά οξέα. Επίσης και η χορήγησης μαγνησίου και ασβεστίου βοηθά, όπως και η χορήγηση ασπιρίνης (μια παιδική την ημέρα). Η ξεκούραση και ο ύπνος επιβάλλονται, με την σύσταση να ξαπλώνει στην αριστερή πλευρά (για να μη πιέζεται η κάτω κοίλη φλέβα και να έχουμε καλή αιμάτωση).

Επειδή η προεκλαμψία και η εκλαμψία είναι σοβαρή κατάσταση, φροντίζουμε να βγάλουμε το έμβρυο όσο νωρίτερα γίνεται (ανάλογα της βαρύτητας), χωρίς να ξεπερνάμε ποτέ τις 40 εβδομάδες.

Ο τοκετός είναι η καλύτερη θεραπεία και τα συμπτώματα υποχωρούν, σχεδόν αμέσως.

Υπάρχει και η εκλαμψία της λοχείας, αλλά ευτυχώς είναι πολύ σπάνια (και πολύ επικίνδυνη), αντιμετωπίζεται δε μόνο με φάρμακα (αφού ο τοκετός έχει ήδη γίνει).

Η υπερτασική νόσος μαζί με την προδιάθεση διαβήτου, την μεγάλη ηλικία της γυναίκας, το αυξημένο βάρος κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, τον αριθμό των εμβρύων και τα παθολογικά και χειρουργικά προβλήματα κατά την κύηση, αποτελούν τις «κυήσεις υψηλού κινδύνου».

Συμπέρασμα: Προσοχή στο βάρος σας, στην δίαιτά σας, στην παρακολούθηση από τον γιατρό σας και να είστε τυπικοί στις συμβουλές του.

               ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Σακχαρώδης διαβήτης λέγεται η αύξησης του σακχάρου (γλυκόζης) στο αίμα.

Τα σάκχαρα (υδατάνθρακες) μεταβολίζονται με την βοήθεια μιας ορμόνης που παράγεται στο πάγκρεας και λέγεται «ινσουλίνη».

Υπάρχουν δύο κατηγορίες, ο τύπος 1 που ο σακχαρώδης διαβήτης οφείλεται στην  ανεπάρκεια του παγκρέατος να παράγει ινσουλίνη σε ικανοποιητικά επίπεδα και ο  σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 που οφείλεται στην αντίσταση της ινσουλίνης στον μεταβολισμό των σακχάρων και στις δύο περιπτώσεις θα έχουμε αύξηση του σακχάρου στο αίμα.

Το 2-5% (αναλόγως του πληθυσμού) των γυναικών που κυοφορούν και δεν έχουν σακχαρώδη διαβήτη, θα παρουσιάσουν σακχαρώδη διαβήτη, στην διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ο διαβήτης αυτός, που μοιάζει με τον διαβήτη τύπου 2, εξαφανίζεται συνήθως μετά τον τοκετό.

Το 50% των γυναικών αυτών θα αναπτύξουν σακχαρώδη διαβήτη, μετά 20 χρόνια περίπου.

Η κύησης από μόνη της, επιφέρει μια διαταραχή στον μεταβολισμό των σακχάρων (υδατανθράκων), των πρωτεϊνών και των λιπών.

Στον σακχαρώδη διαβήτη δεν υπάρχει μόνο διαταραχή στον μεταβολισμό των σακχάρων (υδατανθράκων), αλλά και παθολογικός μεταβολισμός των πρωτεϊνών και των λιπών.

Αν λοιπόν υπάρχει μια γονιδιακή προδιάθεση σε μια εγκυμονούσα, τότε μπορεί να ενεργοποιηθεί σακχαρώδης διαβήτης. Οι μεταβολικές αυτές διαταραχές, προκαλούν μικροαγγειακές αλλοιώσεις στον πλακούντα, με αποτέλεσμα την κακή αιμάτωση  του εμβρύου, που δεν τρέφεται και δεν οξυγονώνεται σωστά. Επομένως θα περίμενε κανείς, τα έμβρυα των διαβητικών εγκύων, να είναι μικρά (ατροφικά). Αντίθετα όμως τα έμβρυα αυτά είναι πολύ μεγάλα. Αυτό γίνεται διότι το έμβρυο, παράγει μεγάλες ποσότητες ινσουλίνης, για να καλύψει τις ανάγκες της μητέρας του και τις δικές του (δανείζει ινσουλίνη στην μητέρα του), με αποτέλεσμα να κάνει συχνές υπογλυκαιμίες και να διαταράσσεται ο μεταβολισμός του με συνέπεια την αύξηση του βάρους του. Και με τον ένα μηχανισμό και με τον άλλον, το έμβρυο κινδυνεύει με θάνατο, χωρίς να ξεπερνά συνήθως την 38 εβδομάδα. Αλλά και η μητέρα κινδυνεύει με υπέρταση (20% των διαβητικών), με τοξιναιμία, προεκλαμψία, πυελονεφρίτιδα και εκλαμψία που μπορεί να της στερήσουν ακόμα και την ζωή της.

Τώρα μπορεί να καταλάβει κανείς, γιατί είναι πολύ σημαντικό να γίνει νωρίς η διάγνωση και βεβαίως, η θεραπεία (αντιμετώπισης).

Αν ο διαβήτης αντιμετωπισθεί σωστά και το σάκχαρο δεν ξεπεράσει τα όρια, τότε δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, ούτε για το έμβρυο, ούτε για την μητέρα.

Αυτός είναι ο λόγος που κάνουμε την καμπύλη σακχάρου σε όλες τις εγκυμονούσες. Αυτή πρέπει να γίνεται περίπου την 28^η εβδομάδα, ή νωρίτερα αν κρίνει ο γιατρός που παρακολουθεί την εγκυμονούσα, ότι έχει περισσότερα κιλά από το κανονικό, ή ότι έχει ιστορικό στην οικογένεια με σακχαρώδη διαβήτη, ή ότι έχει σάκχαρο στα ούρα.

Η καμπύλη σακχάρου πρέπει να είναι των 75 γρ (παλιά κάναμε των 100 γρ) και όχι μικρότερη, οι λήψεις δε, να γίνονται ανά 1 ώρα και για δύο  συνεχόμενες ώρες.

 Διαλέγουμε των 75 γρ, διότι αν κάνουμε μικρότερη ή αν κάνουμε εξέταση αίματος σακχάρου νηστική, ενδέχεται να είναι φυσιολογική  η απάντηση, διότι στον λανθάνοντα διαβήτη υπάρχει ινσουλίνη για να κάψει την γλυκόζη όταν είναι λίγη στο αίμα. Αν όμως η γλυκόζη είναι πολύ στο αίμα (μετά από γεύμα πλούσιο σε γλυκά) ενδέχεται να μην καταφέρει να την κάψει, με αποτέλεσμα να έχουμε αύξηση σακχάρου στο αίμα με τις γνωστές συνέπειες.

Αν η καμπύλη σακχάρου είναι παθολογική, η παρακολούθηση πρέπει να γίνεται παράλληλα από γυναικολόγο και από διαβητολόγο, που θα ρυθμίσει το σάκχαρο σωστά, με την κατάλληλη δίαιτα, άσκηση ή την χορήγηση ινσουλίνης με καθημερινή παρακολούθηση του σακχάρου (4 φορές την ημέρα μετά τα γεύματα).

Το βιοφυσικό  προφίλ είναι μια εξέταση που μας λέει ότι, οι κινήσεις του εμβρύου, οι χτύποι της καρδιάς του, το εκτιμώμενο βάρος του, η αιμάτωση του πλακούντα είναι κανονικά για την ηλικία κυήσεως, καθώς και το αμνιακό υγρό είναι σε φυσιολογικά πλαίσια, άρα το έμβρυο δεν υποφέρει. Αυτό γίνεται αν το σάκχαρο ρυθμίζεται σωστά, οπότε η κύηση αυτή δεν διαφέρει καθόλου από τις άλλες φυσιολογικές κυήσεις.

Συνήθως ο τοκετός γίνεται την 38 εβδομάδα, αν και μπορούμε να περιμένουμε μέχρι την 40 εβδομάδα, εφ' όσον η ρύθμισης του σακχάρου είναι καλή, το βάρος του παιδιού εκτιμάται κάτω από 4 κιλά και αν το βιοφυσικό  προφίλ είναι φυσιολογικό, οπότε και ο τοκετός μπορεί να γίνει φυσιολογικός.

Όταν γεννηθεί το παιδί, πρέπει να γίνει παρακολούθηση ένα 24ωρο για τυχόν υπογλυκαιμία.

Γενικά κάθε παιδί που γεννιέται και ξεπερνά τα 4200 γρ, παρακολουθείται από το τμήμα προώρων.  

Τέλος αν η γυναίκα που είναι παχύσαρκη, ή αν υπάρχει ιστορικό σακχαρώδη διαβήτη στην οικογένεια, ή αν έχει πολλές αποβολές, πρέπει πριν μείνει έγκυος ή στην αρχή της εγκυμοσύνης, να κάνει μια εξέταση σακχάρου νηστική και μία φαγωμένη, μετά από μία ώρα. Αν οι τιμές είναι μεγαλύτερες από 95mg/dL νηστική και μεγαλύτερη από140mg /dL φαγωμένη, πρέπει να κάνει την κανονική καμπύλη σακχάρου (των 75 γρ) και να επισκεφθεί διαβητολόγο για την σωστή αντιμετώπιση.

Αν υπάρχει σακχαρώδης διαβήτης στην αρχή της κύησης και δεν ρυθμιστεί σωστά, υπάρχει κίνδυνος συγγενών ανωμαλιών για το έμβρυο (κυρίως καρδιοπάθειες). 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η έγκαιρη διάγνωση της προδιάθεσης σακχαρώδη διαβήτη (διαβήτη της κυήσεως) και η σωστή ρύθμιση του σακχάρου θα οδηγήσουν την εγκυμονούσα στο να αποκτήσει ένα (ή περισσότερα) γερό (ά) παιδί (ά) και μια φυσιολογική (κατά τα άλλα) πορεία της εγκυμοσύνης και ενός φυσιολογικού τοκετού.

                      ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Για να προφυλαχθούμε από κάποιο κίνδυνο, πρέπει πρώτα να τον γνωρίζουμε (η άγνοια σκοτώνει).

 Βέβαια σαν νέος ιός πάντα υπάρχει ο κίνδυνος πανδημίας. Δεν χρειάζεται πανικός όμως, μόνο ετοιμότητα. Αν π.χ. έχουμε συμπτώματα γρίπης, πρέπει να επισκεφθούμε αμέσως τον γιατρό μας (υπάρχει και ειδική τηλεφωνική γραμμή επικοινωνίας (210-5212.054 και 210-5222.339) όπου μπορούν να απευθύνονται οι πολίτες σε περίπτωση ύποπτου κρούσματος). Πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ορισμένα πράγματα.

Ο ιός της γρίπης Α (Η1Ν1), δεν μεταδίδεται με την κατανάλωση χοιρινού κρέατος. Όμως το χοιρινό κρέας πρέπει να ψήνεται καλά, για να καταστραφεί ο ιός αν υπάρχει.

Ο ιός της γρίπης Α (Η1Ν1) μεταδίδεται από τον χοίρο στον άνθρωπο και δύσκολα από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Ο ιός της γρίπης Α (Η1Ν1) μεταδίδεται με σταγονίδια. Δηλαδή με τον βήχα και το φτάρνισμα. Αυτό σημαίνει ότι για να προφυλαχθούμε πρέπει να αποφεύγουμε να πιάνουμε με τα χέρια μας τα μάτια μας, την μύτη μας, το στόμα μας και όπου υπάρχει βλεννογόνος, μέχρι να πλύνουμε τα χέρια μας (ιδίως μετά από χειραψίες), διότι ο ιός δεν περνάει από το δέρμα, αλλά μόνο από τους βλεννογόνους.

 Μόλις μπούμε στο σπίτι μας, πλένουμε καλά και με σαπούνι τα χέρια μας. Αποφεύγουμε να περπατάμε με τα παπούτσια μας στα δωμάτια και ιδίως να ανεβαίνουμε με αυτά στα σεντόνια που θα κοιμηθούμε ή που θα περάσουμε πολύ ώρα πάνω σε αυτά. Είναι κάτι που μπορούμε να το κάνουμε πολύ εύκολα, δεν μας στοιχίζει τίποτα και μας προφυλάγει από πολλές λοιμώξεις.

Στην καθαριότητα του σπιτιού, καλό θα ήτανε να καθαρίζουμε με υγρό καθαρισμού και το πόμολο της εξώπορτας ή όποιο άλλο πόμολο χρησιμοποιείται από πολλά άτομα. Καθαρισμός πρέπει να γίνεται και στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή, αν χρησιμοποιείται και αυτό από πολλά άτομα ή από άτομα που δεν έχουν πλύνει τα χέρια τους προηγουμένως, το ίδιο ισχύει και για το κινητό τηλέφωνο και για το τηλεκοντρόλ.

Αν σε ένα χώρο, κάποιο άτομο φταρνιστεί, απομακρυνθείτε μέχρι τα σταγονίδια να φτάσουν (λόγω βαρύτητας) στο έδαφος. Σε ύποπτες περιπτώσεις πρέπει να φοράμε μάσκα προσώπου (χειρουργική). Τα διάφορα φάρμακα πρέπει να δίδονται από ειδικούς και όχι ανεξέλεγκτα.

Εμβόλιο μπορούν να κάνουν άτομα υψηλού κινδίνου.

Συμπέρασμα: Όχι πανικός.

                       Καλό πλύσιμο των χεριών με σαπούνι.

                       Όχι με τα παπούτσια στα δωμάτια.

                       Καλή καθαριότητα του σπιτιού, στα πόμολα και σε συσκευές που χρησιμοποιούνται από διαφόρους που δεν έχουν πλύνει τα χέρια τους.

                       Επίσκεψη στον γιατρό με τα πρώτα συμπτώματα γρίπης.

                       Μακριά από άτομα που βήχουν και φταρνίζονται.

                       Και σε ύποπτα άτομα χρησιμοποίηση μάσκας προσώπου.

Αυτά ισχύουν βέβαια για όλες τις ασθένειες που μεταδίδονται με σταγονίδια.

Η γρίπη από τον ιό Α (Η1Ν1) στο Μεξικό έχει θνησιμότητα  6-7% των θυμάτων της, ενώ η γρίπη των πτηνών έχει θνησιμότητα 40-60% των θυμάτων της.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Είναι γνωστό ότι στην κύηση συνήθως έχουμε πολλούς εμετούς. Γενικώς με την εγκυμοσύνη όλο το γαστρεντερολογικό σύστημα, όπως και όλα τα συστήματα επηρεάζονται.

Μπορεί η εγκυμονούσα να έχει ξινίλες, δυσπεψία, άλγος στη κοιλιά (επιγάστριο), διάρροια, σιελόρροια και άλλα. Εκείνο που είναι όμως πολύ συχνό είναι η εμφάνιση εμετών. Αυτό προκαλεί μια ταλαιπωρία στην εγκυμονούσα που δεν την αφήνει να απολαύσει την χαρά του αναμενόμενου παιδιού της. Δεν ξέρουμε ακριβώς την αιτία των εμετών στην κύηση. Αλλοι λένε ότι είναι ορμονολογικά τα αίτια, άλλοι ότι έχει σχέση με τον φόβο της γυναίκας για τον τοκετό και την όλη κατάσταση της εγκυμοσύνης, ιδίως αν καταπιέζεται από το συγγενικό ή άλλο περιβάλλον. Πάντως φαίνεται ότι και η σωστή διατροφή παίζει σημαντικό ρόλο. Γι' αυτό η εγκυμονούσα πρέπει να τρέφεται σωστά, με μικρά και συχνά γεύματα, χωρίς να αφήνει το στομάχι αδειανό για πολλές ώρες και να καλύπτει όλο το φάσμα των τροφών (λευκώματα, σάκχαρα, λίπη), χωρίς να κάνει υπερκατανάλωση κανενός, ούτε να στερείται και κανένα. Οι εμετοί αυτοί, συνήθως σταματούν μετά τον 3ο ή 4ο μήνα της κυήσεως. Μερικές φορές (0.5% - 1%) οι εμετοί είναι τόσοι πολλοί (υπερέμεση της κυήσεως) που η εγκυμονούσα δεν μπορεί να τραφεί καθόλου, χάνει πολλά υγρά, με αποτέλεσμα την αφυδάτωση, χάνει ηλεκτρολύτες, που είναι πολύτιμοι για την σωστή λειτουργία του οργανισμού της, απώλεια βάρους και σε παραμελημένες καταστάσεις, μπορεί να καταλήξει σε κώμα. Ακόμα και στο έμβρυο μπορεί να προκαλέσει κάποια διαταραχή στο μεταβολισμό του γιατί αντί για να κάψει τα σάκχαρα, καίει κετόνες. Πρέπει επομένως να μη φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση. Αν δεν βοηθήσει η σωστή διατροφή και τα μικρά γεύματα, ούτε η φαρμακευτική αγωγή, τότε πρέπει να γίνει εισαγωγή στο μαιευτήριο με ορούς, για την σωστή ρύθμιση των υγρών και των ηλεκτρολυτών καθώς και των διαφόρων φαρμάκων (πολυβιταμίνες και αντιεμετικά). Μετά από 2 συνήθως ημέρες οι εμετοί σταματούν (επειδή το στομάχι έχει ξεκουραστεί) και αρχίζουμε σιγά - σιγά την σίτιση από το στόμα, με πολύ καλά αποτελέσματα. Οι εμετοί συνήθως δεν ξαναεμφανίζονται, αλλιώς θα πρέπει να επαναλάβουμε την ίδια αγωγή. Πάντως και η ψυχική κατάσταση της εγκυμονούσης, παίζει μεγάλο ρόλο, γι΄αυτό πρέπει να εξηγούμε στην εγκυμονούσα, ότι η εγκυμοσύνη και ο τοκετός, είναι μια φυσιολογική κατάσταση, που πρέπει με χαρά να την αντιμετωπίσει και όχι με άγχος. Για τον φόβο του πόνου πρέπει να της εξηγήσουμε ότι υπάρχει η επισκληρίδιος αναισθησία που θα την βοηθήσει να μη πονέσει καθόλου.

Συμπέρασμα: 1. Να υποδέχεστε την εγκυμοσύνη με χαρά και όχι με φόβο. 2. Να τρώτε σωστά, όπως σας έχει συστήσει ο γιατρός σας. 3. Αν η κατάσταση ξεφεύγει, πρέπει να γίνει εισαγωγή στο μαιευτήριο, όσο γίνεται ενωρίτερα.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Πολλές μελέτες έχουν γίνει για να συνδυάσουν το αντισυλληπτικό χάπι με τους διάφορους γυναικολογικούς καρκίνους. Πολλές από αυτές τις μελέτες είναι  αντιφατικές.

 Είναι όμως γνωστό και από όλους παραδεκτό ότι η κύησης και ο θηλασμός προστατεύουν τον οργανισμό της γυναίκας από τον καρκίνο των ωοθηκών, του ενδομητρίου και του μαστού.

Αν επομένως οι γυναίκες γεννούσαν ένα παιδί το χρόνο (μη βιαστείτε να φωνάξετε, υποθετικά λέμε, αν και αυτή είναι η φύση της) και το θήλαζαν κανονικά τότε δεν θα πάθαιναν σχεδόν ποτέ καρκίνο των ωοθηκών, του ενδομητρίου και του μαστού, έστω και αν είχανε κληρονομική προδιάθεση (ευαισθησία).

Επειδή αυτό στις μέρες μας είναι δύσκολο, έως ακατόρθωτο και το αντισυλληπτικό χάπι ευρέως διαδεδομένο, ας δούμε τις πιθανές συνέπειες για κάθε καρκίνο χωριστά.

1)      Για καρκίνο ωοθηκών: Φαίνεται ότι η συχνή χρήση με το αντισυλληπτικό χάπι προστατεύει την γυναίκα από τον καρκίνο των ωοθηκών, ίσως επειδή καταστέλλει την ωοθυλακιορρηξία (όπως η εγκυμοσύνη και ο θηλασμός). Αυτή δε η προστασία είναι ανάλογος με την διάρκεια χρήσης τους (Ιατράκης 2002, Modugno et al 2004). Ο κίνδυνος μπορεί να ελαττωθεί μέχρι και 60% για χρήση με το αντισυλληπτικό χάπι μέχρι 12 χρόνια.

2)      Για καρκίνο μήτρας: Στο ενδομήτριο έχει επίσης ευεργετική δράση, όπως και στις ωοθήκες, με τον ίδιο μηχανισμό.

3)      Για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας: Εδώ η δράσης του δεν είναι ευνοϊκή. Διάφορες μελέτες λένε ότι αυξάνουν την πιθανότητα για καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Αλλοι λένε ότι η αύξηση αυτή δεν οφείλεται στην ορμόνη από το αντισυλληπτικό χάπι, αλλά στο ότι επειδή παίρνουν το  αντισυλληπτικό χάπι, δεν χρησιμοποιούν προφυλακτικό, με αυξημένο τον κίνδυνο της HPV λοίμωξης, που ως γνωστόν σχετίζεται με τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας (το εμβόλιο χρησιμοποιείται τα τελευταία χρόνια και καλύπτει το 80% του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας). Φαίνεται όμως πως βοηθάει και στην δράση του HPV ιού (κάνει συνέργια με τον ιό).

4)      Για τον καρκίνο του μαστού: Εδώ οι μελέτες είναι αντιφατικές. Φαίνεται όμως πως υπάρχει μια μικρή αύξηση του καρκίνου του μαστού, όπως άλλωστε και σε κάθε αύξηση των οιστρογόνων, που γίνεται σε καταστάσεις όπως, η παχυσαρκία, η χαμηλή γεννητικότητα, η πρώιμη εμμηναρχή και η καθυστερημένη εμμηνόπαυση. Πάντως καλό είναι να μη ξεπερνά τα 4 χρόνια η λήψης με το αντισυλληπτικό χάπι, ιδίως άτομα που έχουν συγγενικά πρόσωπα με καρκίνο του μαστού στο ιστορικό τους.

Αν το αντισυλληπτικό χάπι λαμβάνεται για θεραπεία, πρέπει να συνεχίζεται όσο χρόνο χρειάζεται. Αν λαμβάνεται για αντισυλληπτικό χρειάζεται προσοχή στον χρόνο λήψεως. Βέβαια προκειμένου να έχουμε μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, με τις γνωστές συνέπειες, θα πάρουν το αντισυλληπτικό χάπι, για λίγο δεν είναι επικίνδυνο, εκείνο που πρέπει να αποφεύγεται, έστω και για λίγο, είναι το λεγόμενο, χάπι της επόμενης ημέρας, διότι έχει μεγάλη ποσότητα ορμόνης για να δράση σε μικρό χρονικό διάστημα.

Πάντως καλύτερη μέθοδος αντισύλληψης είναι το ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΟ που πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε γυναίκα (αλλά και σε άντρα), ότι μόνο αυτό προφυλάσσει από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, που πολλά από αυτά ευθύνονται για ορισμένους καρκίνους, όχι μόνο στην γυναίκα αλλά και στον άντρα. Τέλος το αντισυλληπτικό χάπι δεν πρέπει να λαμβάνεται αν υπάρχει ηπατική ανεπάρκεια (διότι μεταβολίζεται στο ήπαρ), υπέρταση και σακχαρώδη διαβήτη (αν δεν ρυθμίζεται σωστά ο διαβήτης), επίσης δεν πρέπει η γυναίκα που λαμβάνει το αντισυλληπτικό χάπι να καπνίζει.

Συμπέρασμα:  Μη χρησιμοποιείτε το αντισυλληπτικό χάπι πάνω από 4 χρόνια.

Μη χρησιμοποιείτε το χάπι για πολύ, αν έχετε στην οικογένεια άτομα με καρκίνο του μαστού.

Μη χρησιμοποιείτε το αντισυλληπτικό χάπι αν καπνίζετε (όχι μόνο για τον καρκίνο, αλλά και για τις θρομβώσεις), τσιγάρο και χάπι δεν συμβιβάζονται.

Μη χρησιμοποιείτε το χάπι της επόμενης ημέρας.

Μη χρησιμοποιείτε το αντισυλληπτικό χάπι αν έχετε κάποια από τις αντενδείξεις (ηπατική ανεπάρκεια, υπέρταση ή μη ρυθμιζόμενος σακχαρώδης διαβήτης).

Πρέπει να προτιμάτε την χρήση προφυλακτικού για να αποφύγετε τις επικίνδυνες λοιμώξεις που μπορεί να οδηγήσουν σε καρκίνο.

ΜΑΝΩΛΗΣ Ι. ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ.

Μοριακή Ιατρική

Από την στιγμή που το σπερματοζωάριο ενωθεί με το ωάριο (σύλληψη) γίνεται, ας μου επιτραπεί η έκφραση, ένας μοριακός διάλογος, μια συνεχής επικοινωνία, μεταξύ εμβρυϊκών και μητρικών κυττάρων.

Ας θυμηθούμε όμως, ότι τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου και όλων των ζωντανών οργανισμών, είναι γραμμένα στο DNA του. Αυτό βρίσκεται σε κάθε κύτταρο του οργανισμού μας, σε σχηματισμούς που ονομάζονται, ΧΡΩΜΟΣΏΜΑΤA. Τα χρωμοσώματα αποτελούνται από συνδυασμό νουκλεϊνικών οξέων και πρωτεϊνών. Το DNA είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο μόριο, που αποτελείται από δύο αλυσίδες σε μορφή έλικας, που συνδέονται μεταξύ τους με ζεύγη οργανικών βάσεων. Οι οργανικές βάσεις που συνδέουν τις δύο έλικες είναι η αδενίνη, η θυμίνη, η γουανίνη και η κυτοσίνη. Το DNA του κάθε ανθρώπου είναι μοναδικό. Περιέχει πληροφορίες, τις μισές από τον πατέρα μας και τις μισές από την μητέρα μας. Ανάλογα με την σειρά που ενώνονται μεταξύ τους οι ουσίες στο μόριο του DNA, καθορίζουν και την μοναδικότητά του.

Τα κύτταρα, έχουν ορισμένο αριθμό χρωμοσωμάτων, που είναι σταθερός για κάθε είδος. Ο άνθρωπος π.χ. έχει 46 χρωμοσώματα σε κάθε του κύτταρο. Όλα τα κύτταρα του οργανισμού μας διαιρούνται συνεχώς και πολλαπλασιάζονται για να αντικαταστήσουν τα φθαρμένα. Η διαίρεση αυτή φροντίζει, τα νέα κύτταρα να έχουν τον ίδιο αριθμό χρωμοσωμάτων, πάντα και λέγεται μιτωτική διαίρεση.

Αυτό επιτυγχάνεται με μηχανισμούς που διπλασιάζουν στην αρχή το DNA και μετά το διαιρούν. Αυτό γίνεται σε 4 στάδια, όπου σε ένα από αυτά γίνεται επιδιόρθωση του νέου DNA για να αποτρέψει πιθανά λάθη κατά την διαίρεση. Το DNA επομένως του κάθε ανθρώπου διαιρείται ακριβώς το ίδιο διατηρώντας την μοναδικότητά του. Αν αλλάξει αυτή η μοναδικότητα, (κατά την διαίρεση του κυττάρου) τότε λέγεται ΜΕΤAΛΛΑΞΗ.

Τις πληροφορίες στο DNA τις έχουμε ανά ζεύγη (ένα από τον πατέρα μας και ένα από την μητέρα μας) σε τμήματα των χρωμοσωμάτων που λέγονται γονίδια. Το κάθε γονίδιο είναι υπεύθυνο για μια λειτουργία. Από το χρώμα μας, μέχρι την έκκριση των διαφόρων ορμονών μας και την συμπεριφορά μας. Αυτό γίνεται με την παραγωγή της κατάλληλης πρωτεΐνης από το γονίδιο. Αν και είναι ζευγάρι τα γονίδια μία πληροφορία θα φανεί π.χ. χρώμα οφθαλμών, αυτό το γονίδιο λέγεται επικρατέστερο γονίδιο. Αν επομένως γίνει μια μετάλλαξη σε ένα γονίδιο και χαλάσει μια πληροφορία, ή αν κληρονομήσαμε ένα γονίδιο μιας ασθένειας, έχουμε το άλλο (αν είναι υγιές) και η λειτουργία του οργανισμού δεν επηρεάζεται π.χ. στο στίγμα της μεσογειακής αναιμίας. Η διαίρεση των κυττάρων και η συχνότητα αυτής, ρυθμίζεται και αυτή από γονίδιο, όπως από γονίδιο ρυθμίζεται και η αναστολή της διαίρεσης, ώστε η συχνότητα να είναι σταθερή. Αν συμβεί επομένως μια μετάλλαξη σε αυτό το γονίδιο, τότε θα έχουμε άτακτο και συνεχή διαίρεση των κυττάρων, που γίνεται στον καρκίνο (δεν υπάρχει φρένο στον πολλαπλασιασμό των κυττάρων). Για να γίνει τώρα, μια μετάλλαξη, πρέπει να επιδράσει ένας βλαπτικός παράγων (τοξικές ουσίες, ακτινοβολία, κάπνισμα). Εχουμε και γονίδιο που μας προστατεύει από τον καρκίνο (αυτό που καταστρέφεται κυρίως με το κάπνισμα), αλλά παίζει σημαντικό ρόλο και το κατάλληλο περιβάλλον στην υγεία μας και όχι μόνο τα γονίδια.

Οσο αφορά τους ιούς τώρα, αυτοί δεν έχουν δικό τους κύτταρο (γι αυτό και δεν υπάρχουν ειδικά φάρμακα γι αυτούς), εισέρχονται στα δικά μας κύτταρα και ενώνουν το DNA τους με το δικό μας, προκαλώντας διάφορες παθήσεις.

Η μοριακή ιατρική με διάφορες τεχνικές, μεταφέρει με την βοήθεια ιών,  DNA δικό τους (εξωγενές) που εμποδίζει την παραγωγή παθολογικών πρωτεϊνών ή που παράγει φυσιολογικές πρωτεΐνες. Με αυτές τις τεχνικές μπορούν να μεταφέρουν φυσιολογικά ογκοκατασταλτικά γονίδια για την θεραπεία διαφόρων καρκίνων. Η γενετική τροποποίηση των λεμφοκυττάρων αυξάνει την άμυνα του οργανισμού. Γονιδιακή θεραπεία μπορεί να γίνει και στην εξωσωματική γονιμοποίηση πριν την εμφύτευση.

Πολλές από αυτές τις μεθόδους, είναι ακόμη σε πειραματικό στάδιο, όμως η επιστήμη προχωρεί ολοταχώς.

 Οι Kulasingam & Myers το 2003 λένε ότι αποτελεσματικά εμβόλια εναντίον του τραχήλου της μήτρας που συνδέεται με τον ιό HPV μπορεί να είναι διαθέσιμα την επόμενη δεκαετία.

Ήδη υπάρχουν εμβόλια για 4 στελέχη ιών του HPV που ευθύνονται για το 80% του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και ελπίζουμε σύντομα να κυκλοφορήσουν εμβόλια και για τα άλλα στελέχη.

Όπως έχουμε ξανά πει, μετά από μερικά χρόνια οι χειρούργοι, δεν θα χειρουργούν ανθρώπους, αλλά χρωματοσώματα. 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Πολλές γυναίκες νομίζουν ότι πριν έρθει η ώρα τους για να γεννήσουν, αν τους κάνεις μια πρόκληση τοκετού, θα τελειώσουν με την εγκυμοσύνη τους, όποτε αυτές θέλουν, ομαλά και χωρίς καισαρική τομή.

Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι, είπαμε όσο μιμούμεθα την φύση, τόσο θα έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πρέπει να ακολουθήσουμε κάποιους κανόνες, ώστε να έχει πολλές πιθανότητες η πρόκληση τοκετού να αποδώσει. Αυτό εξαρτάται κυρίως από την ωρίμανση του τραχήλου. Αν ο τράχηλος δεν είναι ώριμος, ότι φάρμακα και να δώσεις για την πρόκληση του τοκετού, δεν πρόκειται να αποδώσει και η γυναίκα θα οδηγηθεί τότε σε καισαρική τομή από την ...;. βιασύνη της.

Πρόκληση τοκετού είναι, η προσπάθεια τερματισμού μιας εγκυμοσύνης, με την τεχνητή έναρξη ωδίνων και τη διαστολή του τραχηλικού στομίου της μήτρας.

Η πρόκληση του τοκετού έχει ορισμένες ενδείξεις, κυρίως δε την παράταση της κύησης. Μερικές από άλλες ενδείξεις είναι η πρόωρη ρήξη των υμένων (σπάσιμο των νερών) αν δεν έχουμε και έναρξη ωδίνων, σακχαρώδης διαβήτης της μητέρας, υπέρταση της μητέρας, χαμηλή βαθμολογία στο βιοφυσικό προφίλ, ενδομήτρια καθυστέρηση της ανάπτυξης του εμβρύου και κάθε είδους ανεπάρκεια της μητέρας (νεφρική, καρδιακή, αναπνευστική).

Για να ξεκινήσουμε την πρόκληση του τοκετού, πρέπει πρώτα να προβλέψουμε την πιθανή επιτυχία αυτής, αλλιώς αν αποτύχει, θα οδηγηθούμε σε καισαρική τομή. Η πρόβλεψη κυρίως γίνεται για την κατάσταση του τραχήλου της μήτρας. Αυτό γίνεται με την βαθμολογία του τραχήλου της μήτρας, κατά Bishop score. Η βαθμολογία αυτή γίνεται με βάση 4 χαρακτηριστικά του τραχήλου της μήτρας, την διαστολή, την εξάλειψη, την θέση και την σύσταση. Κάθε χαρακτηριστικό βαθμολογείται με 0, 1, 2, 3 και όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η βαθμολογία, τόσο ευνοϊκότερες είναι οι συνθήκες για την έναρξη και την εξέλιξη του τοκετού. Αν η βαθμολογία είναι μεγαλύτερη από 5 ή 6, τότε μπορεί να ξεκινήσουμε την πρόκληση του τοκετού. Ενας άλλος παράγων είναι και το ύψος του εμβρύου ( η προβάλλουσα μοίρα).

Αν λοιπόν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, τότε βάζουμε έναν ορό για να ενυδατώνεται η γυναίκα (επειδή δεν πρέπει να φάει για να μη φορτώνεται το στομάχι) και για να χορηγούμε με ευκολία τα φάρμακα για την πρόκληση του τοκετού (ωρίμανση του τραχήλου της μήτρας, έναρξη και διατήρηση ωδίνων). Μετά γίνεται η δακτυλική αποκόλληση των αμνιακών υμένων και η ρήξης αυτών (σπάσιμο των νερών), που βοηθάει στην έναρξη του τοκετού με την αύξηση κάποιων ουσιών (προσταγλανδινών) που παράγει στο αίμα της γυναίκας.

Μια άλλη μέθοδος που περιγράφεται (στα βιβλία), είναι ο μηχανικός (ή ηλεκτρικός) ερεθισμός των θηλών του μαστού.

Η πρόκληση τοκετού πολλές φορές δημιουργεί ένα stress στην γυναίκα, μεγαλύτερο από την αυτόματη έναρξη του τοκετού (δεν μπορεί να κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ της πρόκλησης, από το άγχος της). Άλλες φορές μπορεί να προκαλέσει αδράνεια της μήτρας, με αποτέλεσμα παρατεταμένο τοκετό.

Η αλόγιστος χρήσης φαρμάκων (στην προσπάθεια να επιταχύνουν τον τοκετό), μπορεί να προκαλέσει τετανικές συσπάσεις της μήτρας και πρόωρη αποκόλληση του πλακούντα ή ακόμα και ρήξη της μήτρας. Επίσης η αλόγιστος χρήσης φαρμάκων, μπορεί να προκαλέσει αλλοιώσεις παλμών του εμβρύου με την εμφάνιση αργότερα σπασμών του νεογνού.

Συμπέρασμα: Πρέπει να αφήνουμε, όσο μπορούμε, να ξεκινήσει μόνος του ένας τοκετός, αν αυτό δεν είναι δυνατόν (σε μια παράταση τοκετού) ή αν υπάρχει λόγος που πρέπει να ξεκινήσουμε μια πρόκληση, αυτή να γίνεται χωρίς βιασύνη και να μιμούμεθα, όσο μπορούμε την φύση περιμένοντας να δράσουν τα φάρμακα στην χαμηλότερη δυνατή δόση, να προβλέψουμε με το Bishop score την πιθανή επιτυχία της πρόκλησης πριν αρχίσουμε, να παρακολουθούμε συνέχεια τους παλμούς του εμβρύου και τις ωδίνες, με ειδικά μηχανήματα (καρδιοτοκογράφοι, που υπάρχουν σε κάθε σύγχρονο και οργανωμένο μαιευτήριο) και να είμαστε έτοιμοι για μια καισαρική τομή, αν δεν πετύχει η πρόκληση.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ  -  MANOLIS GALLOS

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Πολλές γυναίκες νομίζουν ότι οι πρώτες αιματολογικές εξετάσεις που κάνουν στην αρχή της εγκυμοσύνης, ή πριν την εγκυμοσύνη, είναι ο προγεννητικός έλεγχος.

Αυτές οι εξετάσεις στην πλειοψηφία τους είναι για να μας δείξουν την κατάσταση της μητέρας, που πρέπει να είναι καλά για να φέρει σε πέρας μια εγκυμοσύνη ή αν θα πρέπει η μητέρα να κάνει ειδικές εξετάσεις στην εγκυμοσύνη (αν έχει στίγμα μεσογειακής αναιμίας π.χ).

Ο προγεννητικός έλεγχος αφορά το έμβρυο και οι εξετάσεις είναι ειδικές για να μας δείξουν την κατάσταση του εμβρύου.

Οι υπέρηχοι βοήθησαν πάρα πολύ στον προγεννητικό έλεγχο και οι διάφορες βιοχημικές εξετάσεις.

Ο προγεννητικός έλεγχος περιλαμβάνει τις διάφορες χρωματοσωμιακές ανωμαλίες (με έλεγχο του DNA), διάφορες καρδιοπάθειες (με υπερηχογραφικό έλεγχο, κυρίως στο β'; επιπέδου), έλεγχο οργάνων και ανάπτυξης του εμβρύου (υπερηχογράφημα β΄ επιπέδου).

Για τον χρωματοσωμιακό έλεγχο, πρέπει να πάρουμε κύτταρα του εμβρύου, για να εξετάσουμε τα χρωμοσώματά του και για έλεγχο συγγενών διαταραχών του μεταβολισμού.

 Υπάρχουν δύο μέθοδοι κυρίως για την λήψη εμβρυϊκού ιστού.

1)      Η αμνιοπαρακέντηση. Παίρνουμε κύτταρα του εμβρύου που κυκλοφορούν ελεύθερα μέσα στο αμνιακό υγρό. Κάτω από υπερηχογραφικό έλεγχο, εντοπίζεται η θέση του εμβρύου, του πλακούντα και του αμνιακού υγρού. Κατόπιν καθαρίζεται η περιοχή με αντισηπτικό, γίνεται με μια μικρή βελόνα τοπική αναισθησία, μετά με μια μεγαλύτερη βελόνα γίνεται παρακέντηση του αμνιακού σάκου και λήψης του αμνιακού υγρού. Η μέθοδος αυτή έχει 1% κίνδυνο για αποβολή, αλλά εξαρτάται κυρίως από την εμπειρία του γιατρού που κάνει την λήψη, αν οι κινήσεις είναι λίγες και δεν ταλαιπωρηθεί ο αμνιακός σάκος, οι πιθανότητες αποβολής, είναι λιγότερες 0,5%. Βέβαια επειδή η αμνιοπαρακέντηση, γίνεται σε γυναίκες υψηλού κινδύνου, υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος αποβολής. Κυρίως αν υπάρχει ολιγοάμνιο, αυξημένες συστολές μυομητρίου, διαταραχές πηκτικότητας και προηγούμενη κολπική αιμόρροια. Η αμνιοπαρακέντηση γίνεται περίπου την 17 εβδομάδα της κυήσεως και η απάντηση θέλει περίπου δέκα ημέρες, επομένως δεν προτιμάται σαν μέθοδος προγεννητικού ελέγχου, εκτός ορισμένων ειδικών καταστάσεων. Σε γυναίκες με Rh (-) πρέπει να γίνεται ένεσης με αντί Rh σφαιρίνη (όπως ακριβώς μετά τον τοκετό). Μετά την λήψη δίνουμε φάρμακα για 3-4 ημέρες (αντιβίωση, σπασμόλυση και ορμόνες), για να προστατέψουμε το έμβρυο από μολύνσεις, και συστολές της μήτρας. Επίσης συνιστούμε 2 - 3 ημέρες ξεκούραση.

2)      Η λήψης τροφοβλάστης (CVS). Γίνεται ενωρίτερα από την αμνιοπαρακέντηση, από την 9 - 10 εβδομάδα της κυήσεως, επομένως προτιμάται σαν μέθοδος. Εχει μεγαλύτερο ποσοστό αποβολών στην βιβλιογραφία 3%, αλλά και εδώ παίζει ρόλο η εμπειρία του γιατρού που κάνει την λήψη, διότι με καλή τεχνική το ποσοστό στην καθημερινή πράξη, είναι πολύ λιγότερο. Μπορεί να γίνει είτε από την κοιλιά, είτε από τον κόλπο. Προτιμάμε από την κοιλιά γιατί έχει λιγότερο κίνδυνο αποβολής, εκτός αν υπάρχει κάποιο εμπόδιο που δεν επιτρέπει την κοιλιακή λήψη (ινομύωμα, εμπρόσθια θέση του πλακούντα, οπίσθια θέση της μήτρας) και τότε γίνεται κολπικά η λήψης. Η κοιλιακή λήψης είναι η ίδια, όπως στην αμνιοκέντηση με υπερηχογραφικό έλεγχο, η μόνη διαφορά είναι ότι εδώ δεν παίρνουμε αμνιακό υγρό, αλλά χοριακές λάχνες από την τροφοβλάστη (πλακούντας) και ελέγχουμε τα κύτταρα για χρωματοσωμιακές ανωμαλίες κυρίως. Και εδώ σε Rh αρνητικές γυναίκες, εφαρμόζουμε την ίδια μέθοδο. Επίσης συστήνουμε την ίδια φαρμακευτική αγωγή και ανάπαυση.

Πρέπει να εξηγούμε στην γυναίκα ότι δεν χρειάζεται να πηγαίνει με φόβο και ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από την φλεβοκέντηση που κάνει κάθε μήνα για να της πάρουν αίμα, μόνο που γίνεται στην κοιλιά. Αυτό, διότι όταν τους πεις για παρακέντηση ή τροφοβλάστη (CVS), κυκλοφορεί τέτοιος φόβος, λες και θα κάνουν εγχείρηση.

Τις εξετάσεις αυτές, δεν τις κάνουμε ρουτίνα σε όλες τις εγκυμονούσες, παρά μόνο όταν η ηλικία της εγκυμονούσας είναι 35 ετών και άνω ή αν υπάρχει ειδικός λόγος, όπως να υπάρχει στην οικογένεια άλλο παιδί με χρωματοσωμιακή ανωμαλία ή στις οικογένειες των γονέων. Επίσης αν υπάρχει στο ιστορικό των γονέων παιδί με κληρονομικές μεταβολικές παθήσεις.

Υπάρχουν και άλλες μέθοδοι, που δεν εφαρμόζονται συχνά και είναι για ειδικές καταστάσεις, όπως η λήψης εμβρυϊκού αίματος, όταν π.χ. οι γονείς έχουν και οι δύο στίγμα κάποιας αναιμίας (μεσογειακής, δρεπανοκυτταρικής).

Η εμβρυοσκόπηση, που σήμερα μετά την πρόοδο των υπερήχων και των διαγνωστικών λεπτομερειών, δεν χρησιμοποιείται λόγω αυξημένου κινδύνου.

Σε εγκυμονούσες μικρότερης ηλικίας των 35 ετών, κάνουμε διάφορες βιοχημικές και υπερηχογραφικές εξετάσεις, που όμως μόνο υποψίες για χρωματοσωμιακές ανωμαλίες μπορούν να μας δώσουν.

Αυτές είναι: η αυχενική διαφάνεια και η εμφάνιση του ρινικού οστού, που γίνεται με τον υπερηχογράφο, το ΡΑΡΡ-Α, που είναι εξέταση αίματος, το Α - τεστ, που είναι και αυτό εξέταση αίματος και υπερηχογράφημα. Αυτές οι εξετάσεις μας δίνουν έναν αριθμό, που μας λέει τι πιθανότητες έχει το έμβρυο αυτό να έχει χρωματοσωμιακή ανωμαλία. Αν ο αριθμός αυτός δείξει αυξημένες πιθανότητες, τότε σε αυτές τις εγκυμονούσες, κάνουμε αμνιοπαρακέντηση ή τροφοβλάστη (CVS), για έλεγχο χρωματοσωμάτων κυρίως.

Τελευταίως γίνεται και η προεμφυτευτική διάγνωση, αυτή γίνεται στην εξωσωματική γονιμοποίηση, με βιοψία του εμβρύου πριν την εμφύτευσή του στην μήτρα, οπότε αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα ή αν πρέπει να ξέρουμε ενωρίτερα το φύλο του εμβρύου, αν υπάρχει κάποια κληρονομική νόσος κάποιου γονέα, που κληρονομείται μόνο σε ορισμένο φύλο, δεν προχωρούν την εξωσωματική γονιμοποίηση, στο στάδιο της εμφύτευσης.

Άλλη εξέταση που θα μπορούσε να γίνει είναι η συλλογή εμβρυϊκών κυττάρων από το αίμα της μητέρας, για χρωματοσωμιακό έλεγχο, αλλά το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η ταυτόχρονη συλλογή εμβρυϊκών και μητρικών κυττάρων, με μεγάλη πιθανότητα λαθασμένης διάγνωσης. 

Το αναλυτικό υπερηχογράφημα (β- επιπέδου), κάνει κυριολεκτικά ανατομία του εμβρύου, για έλεγχο καρδιάς, νεφρών, εγκεφάλου, οφθαλμών, κ.λ.π.

Με τις απεικονιστικές αυτές μεθόδους, είμαστε σε θέση σήμερα, να διαγνώσουμε πάνω από το 80% των παθήσεων, που θα μπορούσε να έχει ένα έμβρυο.

 Είναι τεράστιος αριθμός, αν σκεφθείτε ότι πριν μερικές δεκαετίες δεν μπορούσαμε να διαγνώσουμε σχεδόν τίποτα.

Υπάρχουν και εξετάσεις για την καλή πορεία του εμβρύου, όπως είναι το βιοφυσικό προφίλ, DOPPLER, NST κ.λ.π.

Σήμερα μπορεί ένα άτομο να μάθει πολύ ενωρίς, αν είναι φορέας μιας κληρονομικής νόσου, (κυστική ίνωση, κώφωση, διανοητική στέρηση κλπ) κάνοντας μια απλή εξέταση. Παρ' όλο όμως, που η επιστήμη έχει προχωρήσει, η εγκληματική αδιαφορία του κράτους, για να πληρώνονται οι εξετάσεις αυτές από τα ασφαλιστικά ταμεία και να μπορούν να τις κάνουν όλοι, δεν υπάρχει καμιά τέτοια πρόθεση. Με αποτέλεσμα οι εξετάσεις αυτές, να γίνονται προϊόντα ...;.Super market, (η μία εξέταση «τόσο», για 3 εξετάσεις «τόσο», για περισσότερες εξετάσεις, «τόσο», δηλαδή με το κομμάτι). Επομένως ο προγεννητικός έλεγχος σήμερα, έχει κοπεί σε πακέτα (μικρό, μεσαίο, μεγάλο). Ένα ζευγάρι, λοιπόν, αναλόγως με τα λεφτά που διαθέτει, θα είναι σε θέση να ξέρει πόσες (ή ποια) παθήσεις μπορεί να έχει το παιδί του. Αν κάνει όλο το πακέτο των εξετάσεων (πλήρη προγεννητικό ή διευρυμένο πακέτο), για τα γονίδια, για να μάθει αν έχει στίγμα σε κάποιο, στοιχίζει πάνω από 200 ευρώ. Εμείς σαν γυναικολόγοι, συστήνουμε να γίνεται εξέταση, έστω, για την κυστική ίνωση, που είναι η πιο συχνή. Αν γεννηθεί παιδί με κυστική ίνωση, πρέπει να αρχίσει την θεραπεία, από πολύ μικρό. Στα μαιευτήρια σήμερα, ελέγχονται τα παιδιά, για κυστική ίνωση, όπως και στις γυναίκες που κάνουν αμνιοκέντηση (ή τροφοβλαστη, CVS).

Συμπέρασμα: Σε εγκυμονούσες 35 ετών και άνω κάνουμε αμνιοπαρακέντηση ή τροφοβλάστη (CVS), σε εγκυμονούσες κάτω των 35 ετών κάνουμε τις βιοχημικές και υπερηχογραφικές εξετάσεις και μόνο αν κάποια από αυτές δείξει αυξημένες πιθανότητες, τότε κάνουμε και σε αυτές αμνιοπαρακέντηαση ή τροφοβλάστη (CVS).

Όλα αυτά, για ένα υγιές μωρό.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Το αν μπορεί να γίνει φυσιολογικός τοκετός, δεν το συζητάμε, είναι αυτονόητο ότι το προτιμάμε από την καισαρική τομή.

Η καισαρική τομή είναι σωτήρια, αν υπάρχει ένδειξη για να γίνει και όχι γιατί η εγκυμονούσα θέλει να τελειώνει γρήγορα με την διαδικασία του τοκετού ή για να μην αισθανθεί τον πόνο του τοκετού. Η καισαρική τομή δεν γίνεται για να μην αισθάνεται τους πόνους του τοκετού η γυναίκα. Για να μην αισθάνεται τους πόνους του τοκετού, μπορεί να κάνει επισκληρίδιο είτε σε φυσιολογικό τοκετό, είτε σε καισαρική τομή. Ο φυσιολογικός τοκετός είναι η φυσιολογική εξέλιξη της εγκυμοσύνης (το λέει και η λέξη). Μόλις τερματιστεί η εγκυμοσύνη, με μία σειρά χημικών αντιδράσεων, αρχίζει η διαδικασία του τοκετού. Πρώτα χαλαρώνει και μαλακώνει ο τράχηλος της μήτρας, για να μπορεί να γίνει εύκολα η διαστολή και να βγει από την μήτρα το έμβρυο. Μετά αρχίζουν οι συστολές της μήτρας (ωδίνες) για να προκαλέσουν την διαστολή του τραχήλου της μήτρας.

Ο φυσιολογικός τοκετός διαιρείται σε τρία στάδια.

          1) Στάδιο της διαστολής. Κρατάει πολλές ώρες, κυρίως στις πρωτότοκες. Σε αυτό το στάδιο περιμένουμε να ανοίξει ο τράχηλος, για να χωρέσει να περάσει το παιδί και να βγει από την μήτρα. Επομένως αρχίζει από την στιγμή που αρχίζει ο τοκετός, μέχρι την στιγμή που τελειώνει η διαστολή. Από την άκρη της μήτρας, κοντά στην σάλπιγγα, ξεκινάει η συστολή σαν κύμα και καταλήγει στον τράχηλο. Ο τράχηλος τώρα, με την πίεση της κεφαλής του εμβρύου και επειδή δεν έχει τις ίδιες μυϊκές ίνες με την υπόλοιπη μήτρα, δεν συστέλλεται αλλά ανοίγει παθητικά (διαστολή τραχήλου).

           2) Στάδιο της εξώθησης. Σε αυτό το στάδιο, που αρχίζει από την στιγμή που τελειώνει η διαστολή, το παιδί εξέρχεται από την μήτρα και από την λεκάνη (πυελικό σωλήνα) της γυναίκας, στον έξω κόσμο. Διαρκεί πολύ λιγότερο από το πρώτο στάδιο. Οι συστολές (ωδίνες), είναι πιο δυνατές αλλά βοηθούν και οι κοιλιακοί μύες της γυναίκας, με το να πιέζει δυνατά προς τα κάτω.

 3) Στάδιο της υστεροτοκίας. Αρχίζει από την στιγμή που θα βγει το παιδί, μέχρι την στιγμή που θα βγει ο πλακούντας. Αυτό το στάδιο είναι το μικρότερο όλων των άλλων σταδίων. Εδώ τελειώνει ο φυσιολογικός τοκετός.

Τι γίνεται όμως αν, για κάποιο λόγο, δεν εξελίσσεται ο φυσιολογικός τοκετός και σταματήσει σε κάποιο από τα δύο πρώτα στάδια; Τότε η καισαρική τομή είναι σωτήρια. Διότι αν δεν υπήρχε, θα είχαμε φοβερές συνέπειες, τόσο στο παιδί όσο και στην γυναίκα. Πρώτα πρέπει να πούμε τι είναι και πως γίνεται η καισαρική τομή, για να καταλάβετε τις διαφορές από τον φυσιολογικό τοκετό. Καισαρική τομή είναι η επέμβαση που ανοίγουμε χειρουργικά τα κοιλιακά τοιχώματα, τα τοιχώματα της μήτρας και γίνεται έξοδος του παιδιού (τοκετός) από αυτήν την χειρουργική τομή. Επομένως είναι λάθος να λέμε ότι "έβγαλα ένα ινομύωμα ή μια κύστη με καισαρική τομή". Στο όρο καισαρική τομή, δεν φτάνει να ανοίξουμε κοιλιακά τοιχώματα και τοιχώματα μήτρας, αλλά πρέπει να βγει και παιδί, διότι είναι και αυτή ένας τοκετός.

Για να αποφασίσουμε αν θα κάνουμε τοκετό με καισαρική τομή, εκτός του αν σταματήσει η εξέλιξη του φυσιολογικού τοκετού, όπως είπαμε προηγουμένως, υπάρχουν ορισμένες ενδείξεις. Αυτές είναι:

Ανώμαλο σχήμα του εμβρύου. Δηλαδή αν το έμβρυο είναι  π.χ. σε εγκάρσια ή λοξή θέση.

Προδρομικός πλακούντας. Δηλαδή αν ο πλακούντας είναι χαμηλά, τότε εμποδίζει την έξοδο του εμβρύου και μπορεί λόγω της θέσεώς του να αιμορραγήσει.

Προηγούμενη καισαρική τομή. Σε αυτήν την περίπτωση το κύμα της συστολής της μήτρας κατά την διάρκεια τοκετού, μόλις φτάσει στην τομή της προηγούμενης καισαρικής τομής, κάνει σπασμό με κίνδυνο να επηρεασθεί το έμβρυο ή να γίνει ρήξης της μήτρας.

Προηγούμενη αφαίρεσης ινομυωμάτων (αν έχει ανοιχτεί το ενδομήτριο).

Πρωτοτόκος μεγάλης ηλικίας.

Πολύδυμη κύησης (αν δεν είναι με το κεφάλι κάτω το πρώτο έμβρυο).

Πρόπτωση ομφαλίδας. Αν πέσει ο ομφάλιος λώρος και πιεστεί, μεταξύ της κεφαλής του εμβρύου και της λεκάνης της μάνας, τότε δεν μπορεί να πάει αίμα στο έμβρυο από τον πλακούντα, με ολέθριες συνέπειες για το έμβρυο.

Αλλοίωση παλμών. Σημαίνει ότι το έμβρυο κάπου δυσανασχετεί με την κυκλοφορία του αίματός του ή έχει πολύ κουραστεί και ζορίζεται, τότε πρέπει να βγει το γρηγορότερο δυνατό.

Δυσαναλογία εμβρύου, λεκάνης μητέρας. Δηλαδή αν δεν χωράει να περάσει από την λεκάνη της μητέρας.

Πρόωρη αποκόλληση πλακούντα. Αυτή προκαλεί αιμορραγία και σοβαρό κίνδυνο για το έμβρυο, αλλά και για την μητέρα. Πρέπει τάχιστα να τελειώσει ο τοκετός.

Ερπητας γεννητικών οργάνων (εν ενεργεία). Για να μην περάσει το έμβρυο από τον πυελικό σωλήνα και μολυνθεί.

Υπερτασική νόσος της κύησης. Σε αυτήν την περίπτωση φοβόμαστε κυρίως την επιληψία (σπασμοί της γυναίκας, με αλλοιώσεις σε διάφορα όργανα) και το σύνδρομο HELLP (Διαταραχές της πήξεως του αίματος με συνέπεια μη ελεγχόμενη αιμορραγία).

Σακχαρώδης διαβήτης που δεν ρυθμίζεται σωστά. Τότε το έμβρυο πρέπει να βγει τάχιστα, διότι κινδυνεύει μέσα στην κοιλιά της μάνας.

Αυτές είναι οι κυριότερες αιτίες καισαρικής τομής. Πολλές φορές την απόφαση πρέπει να την πάρουμε αμέσως χωρίς καθυστέρηση π.χ. σε αλλοίωση παλμών, το έμβρυο πρέπει να βγει σε λιγότερο από πέντε λεπτά. Από την άλλη η καισαρική δεν γίνεται επειδή η γυναίκα, μετά από συζήτηση με . . . . . την φίλη της, που της μετέφερε τις εμπειρίες της με την καισαρική τομή, κυρίως ότι τελείωσε γρήγορα τον τοκετό της και της προτρέπει να ζητήσει και αυτή καισαρική τομή. Η καισαρική τομή είναι χειρουργείο όπου, όπως όλα τα χειρουργεία, είναι σωτήρια, αν υπάρχουν οι σωστές ενδείξεις. Ένας άλλος λόγος που γίνονται πολλές καισαρικές τομές σήμερα, είναι όταν ασφαλιστικές εταιρίες, σε κάποιο παιδί, που έχει οτιδήποτε, στρέφονται εναντίον των γιατρών με το ερώτημα "γιατί δεν έγινε καισαρική τομή", αν όμως είχε γίνει καισαρική τομή, δεν μπορούν να πουν τίποτα, άσχετα αν το πρόβλημα θα υπήρχε και με την καισαρική τομή, έτσι οι συνάδελφοι για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, με τον φόβο αυτό, προτιμούν την καισαρική τομή. Με αυτόν τον τρόπο, έχουμε αυξημένο ποσοστό καισαρικών τομών, όχι μόνο στην χώρα μας αλλά σε όλον τον δυτικό κόσμο.

Συμπέρασμα: Αν μια γυναίκα μπορεί να γεννήσει με φυσιολογικό τοκετό, είναι καλύτερα και πρέπει να προτιμάται και μόνο αν υπάρχει ένδειξη καισαρικής τομής, πρέπει να γίνεται καισαρική τομή.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Παλιά δεν ξέρανε ότι τα φάρμακα που παίρνει η μάνα σε κατάσταση εγκυμοσύνης, μπορεί να προκαλέσουν βλάβη στο έμβρυο. Σιγά, σιγά, παρατήρησαν ότι γυναίκες που έπαιρναν θαλιδομίδη και λίθιο (ένα αντιμανιοκαταθλιπτικό), κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, γεννούσαν παιδιά χωρίς χέρια, χωρίς πόδια και με καρδιολογικές διαταραχές. Μετά από αυτό παρατήρησαν την δράση κάθε φαρμάκου στην διάρκεια της εγκυμοσύνης, πρώτα σε ζώα και μετά σε ανθρώπους. Σήμερα κάθε φάρμακο, γράφει μέσα αν είναι ασφαλές στην κύηση. Γενικά πρέπει να αποφεύγονται όλα τα φάρμακα στην περίοδο της κύησης (ιδίως κατά το πρώτο 3μηνο της κύησης). Όμως αν είναι ανάγκη για την μητέρα να πάρει κάποιο φάρμακο, διαλέγουμε ένα με τις λιγότερες ή καθόλου παρενέργειες για την εβδομάδα κυήσεως. Έτσι τα φάρμακα ελέγχονται στην διάρκεια της εγκυμοσύνης, με την κατάλληλη ερώτηση στον γυναικολόγο που την παρακολουθεί. Το πρόβλημα όμως, παραμένει στις εξαρτησιογόνες ουσίες, που σπάνια οι εγκυμονούσες σταματούν την χρήση αυτών. Αυτά είναι: 1) Ναρκωτικά. Ηρωίνη, μεθαδόνη, κοκαΐνη, μπορεί να προκαλέσει, αποβολή, εμβρυϊκό θάνατο, πρόωρη ρήξη υμένων, πρόωρο τοκετό και καθυστερημένη ανάπτυξη εμβρύου. Η κοκαΐνη ειδικά, μπορεί να προκαλέσει υπέρταση στην γυναίκα, ισχαιμία στην καρδιά, εγκεφαλικό επεισόδιο, ακόμη και αιφνίδιο θάνατο. Στο έμβρυο μπορεί να προκαλέσει τερατογόνο δράση, μικροκεφαλία, ανωμαλίες ουροποιητικού, νευρολογικές και κινητικές διαταραχές. Η συνεχόμενη χρήση των ουσιών αυτών είναι επικίνδυνη, αλλά και η απότομη διακοπή, μετά από μεγάλη χρήση κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, είναι και αυτή επικίνδυνη, διότι μπορεί να προκαλέσει σύνδρομο στέρησης στην μάνα αλλά και στο έμβρυο, με κίνδυνο ακόμα και τον θάνατο και της μάνας και του εμβρύου. Η αντιμετώπιση απεξάρτησης, πρέπει να γίνεται μέσα σε νοσοκομεία και όχι στο σπίτι. 2) Οινόπνευμα. Είναι τερατογόνος ουσία, διότι περνάει τον πλακούντα και έχει δράση στο έμβρυο, κυρίως στον εγκέφαλό του με πνευματική καθυστέρηση, αλλά και ανωμαλίες του προσώπου, των αρθρώσεων και της καρδιάς. Ιδίως στο πρώτο 3μηνο της εγκυμοσύνης, αλλά και μετά μπορεί να προκαλέσει εμβρυϊκό αλκοολικό σύνδρομο. Έχει παρατηρηθεί θάνατος και στην μητέρα και στο νεογνό, μετά από υπερβολική χρήση οινοπνεύματος. Βέβαια ένα ποτήρι αλκοόλ την ημέρα δεν βλάπτει, αλλά μόνο η συνεχιζόμενη χρήση. 3) Κάπνισμα. Κίνδυνος αποβολών, αιφνίδιος θάνατος νεογνού, πρόωρος τοκετός, μικρά έμβρυα (υπολειπόμενη ανάπτυξη) και πρόωρη αποκόλληση του πλακούντα, λόγω κακής αιμάτωσης και μικρού πλακούντα. Αντίθετα με το αλκοόλ, που ένα ποτήρι δεν βλάπτει, στο τσιγάρο και ένα την ημέρα είναι επικίνδυνο, διότι εμποδίζει την σωστή αιμάτωση του πλακούντα, κυρίως από το μονοξείδιο του άνθρακα που περιέχει, αλλά και από ένα σωρό άλλες ουσίες (νικοτίνη, πίσσα κ.α.). Υπολόγισαν (Duroseau & Blakemore το 2002) ότι αν όλες οι γυναίκες σταματήσουν να καπνίζουν, θα έχουμε ελάττωση των εμβρυϊκών και νεογνικών θανάτων κατά 10%. 4) Ακτινοβολία. Ανάλογα από την ένταση της ακτινοβολίας (rads) και την εβδομάδα κυήσεως. Στην αρχή της εγκυμοσύνης, η ακτινοβολία μπορεί να προκαλέσει ενδομήτριο θάνατο. Σε μεγαλύτερες εβδομάδες, κυρίως στην οργανογένεση (7 έως 15 εβδομάδες), μπορεί να προκαλέσει ανωμαλίες διάπλασης του εμβρύου και πνευματική καθυστέρηση (10 - 150 rads). Όταν η ακτινοβολία δράσει σε μεγαλύτερη ηλικία κύησης, μπορεί να προκαλέσει μικροκεφαλία, οφθαλμικές ανωμαλίες, διανοητική καθυστέρηση και καθυστέρηση ανάπτυξης του εμβρύου, καθώς και κίνδυνος λευχαιμίας, αργότερα. 5) Τέλος η υπερβολική χρήση καφεΐνης, ηρεμιστικών και άλλων σκευασμάτων, πρέπει να αποφεύγεται στην διάρκεια της εγκυμοσύνης. Είναι αμαρτία, σήμερα που η επιστήμη έχει προχωρήσει τόσο, με τον προγεννητικό έλεγχο, την προγεννητική εμφύτευση, για τον έλεγχο διαφόρων ανωμαλιών, τα βλαστοκύτταρα, τα αντιπατρικά και άλλων μεθόδων, να χάνονται παιδιά, αλλά και μητέρες, από την χρήση των εξαρτησιογόνων ουσιών. Συμπέρασμα: Διακοπή όλων των ουσιών, πριν την εγκυμοσύνη και για όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού. Έχει βρεθεί ουσία μαριχουάνας (δ-4 τετραυδροκαναμπινόλη) πολλές εβδομάδες μετά την διακοπή αυτής, σε ούρα γυναίκας. Επίσης έχει βρεθεί νικοτίνη στο αμνιακό υγρό της γυναίκας που δεν κάπνιζε, δηλαδή από το παθητικό κάπνισμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η γυναίκα αυτή πρέπει να καπνίζει, αλλά να απομακρυνθεί από το περιβάλλον των καπνιζόντων. Κάθε γυναίκα σε κατάσταση εγκυμοσύνης, που πρέπει να πάρει ένα φάρμακο, έστω και αν της το έδωσε γιατρός, πρέπει να ρωτήσει τον γυναικολόγο της, πριν το πάρει. Μη χρησιμοποιείτε φάρμακα χωρίς λόγω κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης σας. ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Επαναλαμβανόμενες αποβολές, λέμε όταν υπάρχουν τρεις ή περισσότερες συνεχόμενες αποβολές, χωρίς να έχει μεσολαβήσει τοκετός.

Μπορεί βέβαια να έχουμε επαναλαμβανόμενες αποβολές και να γίνονται πολύ νωρίς, έτσι ώστε να νομίζουμε ότι η γυναίκα δεν μένει έγκυος. Σε αυτήν την περίπτωση η γυναίκα θα τρέχει για εξωσωματική, αλλά δυστυχώς, αν μείνει έγκυος, θα έχει την ίδια ακριβώς έκβαση (την αποβολή).

Πολλές είναι οι αιτίες των επαναλαμβανόμενων αποβολών. Μπορούμε να τις χωρίσουμε σε:

1)      Ανατομικές ανωμαλίες. Δίκερη μήτρα, μονόκερη μήτρα, υποπλαστική μήτρα. Τα υποβλεννογόνια ινομυώματα. Οι ενδομητρικές συμφύσεις. Το ελαττωμένο πάχος του ενδομητρίου και η ανεπάρκεια του έσω τραχηλικού στομίου.

Η διάγνωση είναι εύκολη, με υπερηχογράφημα, υστεροσαλπιγγογραφία και κλινική εξέταση. Η θεραπεία συνήθως είναι χειρουργική, αλλά θα συζητηθεί με τον γυναικολόγο της.  

2)      Διαταραχές πηκτικότητας. Μικροί θρόμβοι στα αγγεία του πλακούντα και ελαττωματική διείσδυσης του εμβρύου στην μήτρα, είναι ο μηχανισμός που προκαλείται η αποβολή.

Η διάγνωση θα γίνει από την παθολογοανατομική μελέτη του κυήματος (της αποβολής) και από τις αιματολογικές εξετάσεις, που θα καθορίσουν και την θεραπεία (σε μελλοντική κύηση).

3)      Ανοσολογικά αίτια. Το ίδιο και εδώ η παθολογοανατομική μελέτη του κυήματος και οι αιματολογικές εξετάσεις θα βγάλουν την διάγνωση και θα καθορίσουν την θεραπεία για μελλοντική κύηση. Πολλές φορές η θεραπεία είναι κοινή, διότι και στα ανοσολογικά αίτια έχουμε και διαταραχές πηκτικότητος. Επίσης μπορεί να χορηγηθεί και κορτιζόνη.  Ενας άλλος μηχανισμός είναι η έλλειψη αντιπατρικών αντισωμάτων. Σε αυτή την περίπτωση η γυναίκα δεν έχει τα αντισώματα αυτά, που προστατεύουν το κύημα και το αποβάλει ο οργανισμός της σαν ξένο σώμα. Η θεραπεία εδώ είναι το λεγόμενο "εμβόλιο". Παίρνουμε λευκά αιμοσφαίρια από τον σύζυγο και τα εμβολιάζουμε στην γυναίκα. Ο ερυθηματώδης λύκος, είναι αιτία για αποβολές από ανοσολογικά αίτια.

4)      Γενετικά αίτια. Οι χρωμοσωματικές ανωμαλίες, που ευθύνονται για τις αποβολές, μπορούν να αποκτηθούν κληρονομικά από τους γονείς, αλλά μπορεί να αφορούν μόνο το κύημα. Είναι το 70% των αποβολών.

     Διάγνωση: Υπάρχουν ειδικές εξετάσεις αίματος (καρυότυπος), που μπορούμε να ελέγξουμε τα χρωμοσώματα του ζεύγους.  Αν βρεθούν να έχουν οι γονείς, σοβαρό χρωμοσωματικό πρόβλημα, τότε το ζευγάρι αυτό δεν πρέπει να κάνει παιδιά.

5)      Ενδοκρινολογικά αίτια. Υποθυρεοειδισμός, υπερθυρεοειδισμός, σακχαρώδης διαβήτης (όταν είναι αρρύθμιστος), υπερπρολακτιναιμία, ανεπάρκεια ωχρού σωματίου και προγεστερόνης.

Η διάγνωση είναι εργαστηριακή.  Πρέπει πρώτα να θεραπευτεί η ορμονική πάθηση, για να θεραπευτούν και οι αποβολές.

6)      Διάφορες λοιμώξεις. Τοξόπλασμα, μυκόπλασμα, χλαμύδια και ότι άλλο μπορεί να προκαλέσει ενδομητρίτιδα και φλεγμονή των σαλπίγγων.

Η διάγνωση είναι και εδώ εργαστηριακή. Θεραπεία γίνεται πρώτα των λοιμώξεων.

7)      Αλλα αίτια. Ακτινοβολία, κάπνισμα, stress, μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ και καφεΐνης, καθώς και η πολύ έντονη άσκηση. Επίσης βαριές καρδιοπάθειες και πνευμονοπάθειες μπορεί να ευθύνονται για αυξημένο ποσοστό αποβολών.

Τέλος υπάρχει και ένα 40% επαναλαμβανόμενων αποβολών, που δεν ξέρουμε την αιτία τους. Επομένως σε αυτήν την περίπτωση δεν μπορούμε να βοηθήσουμε.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Η φλεγμονή  του κόλπου, λέγεται κολπίτιδα. Σπάνια είναι μόνο κολπίτιδα, συνήθως είναι αιδοιοκολπίτιδα (φλεγμονή και του αιδοίου) ή συνοδεύεται με τραχηλίτιδα (φλεγμονή του τραχήλου). Πολλές φορές δεν έχει συμπτώματα και η διάγνωση γίνεται τυχαία, κυρίως με το τεστ Παπανικολάου ή την γυναικολογική εξέταση.

Όταν δώσει συμπτώματα, είναι μια συνεχής έκκρισης υγρών από τον κόλπο, με τσούξιμο και φαγούρα. Τα υγρά του κόλπου τότε έχουν περίεργο χρώμα, υφή και οσμή, αναλόγως του αιτίου που την προκάλεσε, μερικές φορές έχει και λίγο αίμα από τον κόλπο. Ο κόλπος της γυναίκας έχει φυσιολογικά μικρόβια (φυσιολογική χλωρίδα), που εμποδίζουν τα παθογόνα μικρόβια να εισέλθουν. Επίσης η φυσιολογική χλωρίδα τρέφεται από τις γυναικείες ορμόνες. Όταν όμως με μια χρόνια αντιβίωση ή με συχνή χρήση αντισηπτικών, καταστραφεί η φυσιολογική χλωρίδα, τότε εύκολα αναπτύσσονται παθογόνοι μικροοργανισμοί. Το ίδιο γίνεται και με την πτώση των γυναικείων ορμονών ή της άμυνας του οργανισμού.

Τα αίτια μιας κολπίτιδας μπορεί να είναι διάφορα.      

      1)     Ιοί. Όπως ο ιός του HPV και ο ιός του έρπητος.

2)     Διάφορα μικρόβια (π.χ. Κλεψιέλα, Κολοβακτηρίδιο).

3)     Βακτηρίδια (π.χ. Gardnerella vaginalis). Πολλές φορές συνηπάρχουν διάφορα.

4)     Μύκητες. Είναι η πιο συχνή αιτία, της κολπίτιδας.  Το 75% των γυναικών, είχαν κάποτε στην ζωή τους μια κολπίτιδα, από μύκητες.  Προδιάθεση για να αναπτυχθεί μια μυκητιασική κολπίτιδα είναι η λήψης αντιβιοτικών ευρέως φάσματος, η κύησης, ο σακχαρώδης διαβήτης, η λήψης αντισυλληπτικών, η παρατεταμένη χρήσης κορτιζόνης, η πτώσης της άμυνας του οργανισμού και το κάπνισμα. Η κολπίτιδα από μύκητες, έχει υγρά που μοιάζουν σαν πέτσες από γάλα και χαρακτηριστική οσμή (σαν ζυμάρι). Η διάγνωση πρέπει να γίνεται στο εργαστήριο, γιατί συνυπάρχουν και άλλα αίτια που μπορεί να μπερδέψει την κατάσταση και να μη γίνει σωστά η θεραπεία. Η θεραπεία θα καθοριστεί από τον γιατρό, μετά την μελέτη των εξετάσεων. Πρέπει να γίνει θεραπεία και στον σύντροφο. Πολλές φορές υποτροπιάζει και τότε η θεραπεία θα δοθεί για μεγαλύτερο διάστημα και στους δύο και θα τους συστήσουμε καλή υγιεινή ζωή και καθαριότητα.

5)      Τριχομονάδες. Η κολπίτιδα εδώ οφείλεται στο πρωτόζωο Trichomonas vaginalis. Τα υγρά εδώ είναι αφρώδη και δύσοσμα. Και εδώ η διάγνωση θα γίνει στο εργαστήριο, γιατί πολλές φορές, υπάρχουν περισσότερες από μία αιτίες. Επίσης και εδώ η θεραπεία πρέπει να γίνει και στους δύο, γιατί μεταδίδεται εύκολα με την επαφή.

6)       Χλαμύδια. Μπορούν να προκαλέσουν ανιούσα φλεγμονή της πυέλου. Υποχωρούν εύκολα με αντιβίωση.

7)      Μυκόπλασμα (ουρεόπλασμα, hominis). Ευθύνεται για αποβολές κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης.

8    Ατροφική κολπίτις. Παρατηρείται στις γυναίκες, που δεν έχουν γυναικείες ορμόνες (στην εμμηνόπαυση ή πριν την σφηβεία).

9)      Αλλες αιτίες είναι από τραυματισμούς (ξένα σώματα), από χημικά υγρά (υγρά καθαρισμού, αντισηπτικά, αρωματικά σαπούνια), αλλεργικοί παράγοντες, όπως από σερβιέτες καθημερινής χρήσεως, το προφυλακτικό ή από πολύ συχνές σεξουαλικές επαφές.

Υπάρχουν και άλλες αιτίες που όμως δεν είναι συχνές στην χώρα μας (Hemophilus ducrey, Calymmatobacterium granulomatis, Συχνές είναι στην Αφρική και στην Ασία.

Συμπέρασμα: Μη χρησιμοποιείτε συχνά (καθημερινά) αντισηπτικά και υγρά καθαρισμού, μπορεί να καταστρέψετε την φυσιολογική σας χλωρίδα. Τα υγρά αυτά τα χρησιμοποιείτε μόνο κατά την θεραπεία που σας έδωσε ο γιατρός σας και μόνο.

Μη χρησιμοποιείτε ορμόνες μόνοι σας (χάπι επόμενης ημέρας, τακτικά). Τις ορμόνες πρέπει να σας τις δώσει ο γιατρός σας, όταν χρειάζεται και μόνο.

Και το κυριότερο, ποτέ σεξ χωρίς ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΟ, αν σας ενοχλεί μία μάρκα προφυλακτικού, δοκιμάστε άλλη και να προσέξετε την ημερομηνία λήξεως.

Είναι σημαντικό το προφυλακτικό να τοποθετείται από την αρχή της πράξεως, διότι έτσι σας προστατεύει από τις μολύνσεις.

Χρησιμοποιήστε προφυλακτικό, ακόμη και αν παίρνετε αντισυλληπτικά, για τον ίδιο λόγο.

Αν διαπιστώσετε υγρά, τσούξιμο, φαγούρα ή περίεργα συμπτώματα από τον κόλπο, επισκεφθείτε αμέσως τον γιατρό σας.

Μην αμελείτε να κάνετε τεστ Παπανικολάου κάθε χρόνο ή όποτε σας συνέστησε ο γιατρός σας. Διότι πολλές φορές τα συμπτώματα μιας κολπίτιδας ή τραχηλίτιδας, είναι ασαφή και μόνο με το τεστ Παπανικολάου γίνεται η διάγνωση. Αλωστε, το τεστ Παπανικολάου, είναι ο μόνος τρόπος για να γίνει η διάγνωση για τις ιώσεις (HPV) και μετά συστήνεται η κολποσκόπηση ή η βιοψία.

 Ενημερωθείτε για το εμβόλιο κατά του HPV. Αν και καλύπτει μόνο 4 στελέχη του HPV προφυλάσσει κατά 80% του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και με το τεστ Παπανικολάου και το προφυλακτικό, μπορούν οι γυναίκες να προφυλαχθούν κατά 100%.

 MΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ 

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ.

Η πρώτη εξωσωματική γονιμοποίηση, με αποτέλεσμα την κύηση, έγινε πριν 30 περίπου χρόνια. Από τότε η μέθοδος έχει βελτιωθεί κατά πολύ.

Πρώτα εξωσωματική γονιμοποίηση γινότανε, όταν υπήρχε πρόβλημα στις σάλπιγγες, σήμερα γίνεται και για άλλους λόγους, όπως είναι ανδρική υπογονιμότητα, αν επανειλημμένες σπερματεγχύσεις δεν είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αλλες αιτίες είναι η ενδομητρίωση, το πρόβλημα της τραχηλικής βλέννας και η μετά από ένα χρόνο αποτυχίας κυήσεως ενώ η ωορρηξία γίνεται κανονικά.

Υπάρχουν και άλλες μορφές εξωσωματικής γονιμοποίησης, όπως όταν γίνεται με δανεικό ωάριο, σε περίπτωση που δεν υπάρχουν ωοθήκες (είτε από κάποιο χειρουργείο, είτε από πρόωρη γήρανση) και όταν δεν υπάρχει μήτρα ( σε σύνδρομο Τurner ή σε χειρουργική αφαίρεση μήτρας με διατήρηση των ωοθηκών) με μεταφορά των γονιμοποιημένων ωαρίων της σε μια άλλη γυναίκα με φυσιολογική μήτρα, που θα δεχθεί να κυοφορήσει το ξένο παιδί.

Σήμερα μπορούμε να διατηρήσουμε τα ωάρια και τα έμβρυα, με την μέθοδο της κατάψυξης και φύλαξης αυτών. Υπάρχουν ειδικά μηχανήματα που καταψύχουν σε     -196  βαθμούς Κελσίου όπου η ταχύτητα κατάψυξης ελέγχεται με υπολογιστή και με ειδικό πρόγραμμα.

Υπάρχει και η μέθοδος GIFT, που τοποθετούν με κατάλληλο εργαλείο και με υπερηχογραφικό έλεγχο, το ωάριο στην σάλπιγγα.

Παλιά αν ένας άνδρας είχε έλλειψη σπερματοζωαρίων, διότι είχε απόφραξη επιδιδυμίδων, λέγαμε ότι δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Σήμερα με την βοήθεια της επιστήμης, μπορεί με κατάλληλες μεθόδους να πάρουνε τα σπερματοζωάρια, που είναι κρυμμένα στον όρχι ή να φτιάξουνε σπερματοζωάρια από κύτταρα του όρχι, στο εργαστήριο και να κάνουν την εξωσωματική γονιμοποίηση.

Επίσης μία μέθοδος είναι και η μικρογονιμοποίηση, όπου με κατάλληλη μέθοδο εισάγουν τον πυρήνα του σπερματοζωαρίου, μέσα στο ωάριο, δηλαδή δεν αφήνουν να γίνει μόνη της η εισαγωγή του σπερματοζωαρίου μέσα στο ωάριο (την γονιμοποίηση), αλλά την κάνουν τεχνητά.

 Η εξωσωματική γονιμοποίηση γίνεται σε τέσσερα στάδια.

1) Στην πρόκληση ωορρηξίας με διάφορα φάρμακα, για να έχουμε αρκετά ωάρια. Με συχνά υπερηχογραφήματα και αιματολογικές εξετάσεις (μέτρηση οιστραδιόλης), προσδιορίζουμε την ωρίμανση των ωοθυλακίων.  

2) Στην λήψη των ωαρίων. Με λαπαροσκόπηση ή ενδοκολπικά με την χρήση ειδικής κεφαλής υπερηχογράφου.

3) Η γονιμοποίηση των ωαρίων. Πρώτα γίνεται η προετοιμασία του σπέρματος, σε κατάλληλη θερμοκρασία για να γίνει η ρευστοποίησή του (περίπου 30 λεπτά) μετά γίνεται η κατάλληλη επεξεργασία με διαφόρους μεθόδους, για να είναι γόνιμο. Η γονιμοποίηση γίνεται σε ειδικούς δίσκους με τα κατάλληλα καλλιεργητικά υλικά, κατάλληλο ΡΗ 7,4 και κατάλληλη οσμωτική πίεση.

4) Εμβρυομεταφορά. Με ειδικό καθετήρα εισάγονται τα έμβρυα, διαμέσου του τραχήλου, μέσα στην μήτρα. Αυτό γίνεται σε 48 ώρες περίπου, μετά την γονιμοποίηση των ωαρίων. Και βάζουμε συνήθως 2 έως 3 έμβρυα.

Μετά από 10 περίπου μέρες, κάνουμε την πρώτη εξέταση για να διαπιστώσουμε, αν έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Συνήθως γίνονται περισσότερες της μία κυήσεις και αν αυτό είναι μέχρι 2 έχει καλώς, αν γίνουν 3, 4 και άνω δημιουργείται πρόβλημα, διότι τα έμβρυα δεν θα μπορούν να επιζήσουν ή αν επιζήσουν μπορεί να έχουν διάφορα προβλήματα. Επίσης κατά την μείωση των εμβρύων, υπάρχει κίνδυνος αποβολής και των άλλων εμβρύων.

Ένας άλλος κίνδυνος είναι η πιθανότητα εξωμήτριου κυήσεως, συνήθως στην μέθοδο GIFT, αν υπάρχει ενδομητρίωση στην σάλπιγγα.

Γενικά σήμερα η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι πολύ διαδεδομένη και έχει βοηθήσει πολλά ζευγάρια να αποκτήσουν παιδιά.

Βέβαια ενώ η γονιμοποίηση με εξωσωματική γονιμοποίηση είναι περίπου 80% , η εμφύτευση είναι περίπου 25%, η γέννηση παιδιού είναι περίπου 20%.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Κάνουν όλες οι γυναίκες τεστ Παπανικολάου; Όχι! Γιατί;

Όλες οι γυναίκες έχουν ακούσει για το τεστ Παπανικολάου, πολλές δεν ξέρουν σε ποια ηλικία πρέπει να αρχίσουν, άλλες φοβούνται. Πολλές γυναίκες λένε την φράση: "Δεν θέλω να κάνω τεστ Παπανικολάου, διότι φοβάμαι τι θα δείξει, δεν θέλω να ξέρω αν έχω κάτι".

Οι απαντήσεις είναι:

       Όλες οι γυναίκες πρέπει να κάνουν τεστ Παπανικολάου, ανεξαρτήτως ηλικίας. Από την στιγμή που μια γυναίκα έρθει σε επαφή, πρέπει κάθε χρόνο να κάνει τεστ   Παπανικολάου (εκτός αν ο γιατρός, για κάποια αιτία, κρίνει πιο συχνά).

      Οι μικρές άλλωστε, έχουν μεγαλύτερη ανάγκη να κάνουν τεστ Παπανικολάου, από τις μεγάλες και αυτό οφείλεται στις συχνές μολύνσεις από τους διάφορους συντρόφους.

      Το τεστ Παπανικολάου γίνεται πολύ απλά, με την γυναικολογική εξέταση, χωρίς πόνο (περισσότερο από την γυναικολογική εξέταση). Το τεστ Παπανικολάου εξετάζει κύτταρα, που έχουν πέσει μόνα τους και δεν χρησιμοποιείται βίαια εξαγωγή αυτών. Είναι πολύ σημαντικό, η λήψης του τεστ Παπανικολάου να γίνεται με προσοχή, ώστε να περιέχει κύτταρα τραχήλου, κόλπου, ενδοτραχήλου, γιατί αν δεν γίνει σωστά και ξεφύγει κάτι, θα πρέπει να περιμένει η γυναίκα τον άλλο χρόνο να φανεί σωστά και αν υπάρχει κάτι, δεν θα θεραπευτεί αμέσως. Σήμερα υπάρχει και η κυτταρολογία υγρής φάσης. Η μέθοδος της λήψης είναι ίδια, η διαφορά είναι ότι, το υλικό της λήψης, αντί να το βάλεις σε πλακίδια (όπως στο τεστ Παπανικολάου), το βάζεις σε μπουκαλάκια με υγρό, έτσι τα κύτταρα ξεπλένονται και βρίσκονται σε μεγάλη περιεκτικότητα. Και εδώ ο τρόπος λήψης πρέπει να γίνεται με την ίδια προσοχή.

       Το τεστ Παπανικολάου είναι προληπτική εξέταση, δεν λέει μόνο αν υπάρχει κάτι κακό, αλλά μπορεί να δείξει ένα σωρό καταστάσεις, που αν δεν αντιμετωπισθούν, να γίνουν κάτι κακό. Μη ξεχνάτε ότι, τα τελευταία χρόνια, που εξετάζονται οι γυναίκες με τεστ Παπανικολάου, η θνησιμότητα από τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, έχει μειωθεί κατά 70%. Αν λοιπόν εξετάζεστε περιοδικά, δεν προλαβαίνει να γίνει κάτι κακό και αν δείξει κάτι (μολύνσεις, δυσπλασίες), το θεραπεύετε και προλαμβάνετε την εξέλιξή του σε κάτι κακό.

Το τεστ Παπανικολάου γίνεται στην μέση του κύκλου (11 έως 16 ημέρα του κύκλου είναι ο άριστος χρόνος) και κατόπιν 2 ημερών αποχή από κάθε επαφή με τον κόλπο.

Συμπέρασμα: Πρέπει όλες οι γυναίκες να κάνουν τεστ Παπανικολάου κάθε χρόνο και μαζί με το εμβόλιο για τις HPV μολύνσεις και την χρήση του προφυλακτικού, να φθάσουμε κάποτε να μειώσουμε τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας στο 100%.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Ινομυώματα είναι καλοήθεις όγκοι της μήτρας.

Τα ινομυώματα είναι πιο πυκνός ιστός από τον ιστό της μήτρας (μυομήτριο), δέχονται δε επίδραση από τις γεννητικές ορμόνες, με αποτέλεσμα να μεγαλώνουν σε όγκο.

Μπορεί να βρίσκονται στο εξωτερικό τοίχωμα της μήτρας (υπορογόνια), μέσα στο τοίχωμα της μήτρας (ενδοτοιχωματικά) ή μέσα στην κοιλότητα της μήτρας (υποβλεννογόνια).

Μετά την εμμηνόπαυση, συνήθως υποχωρούν, γιατί δεν υπάρχουν ορμόνες, ενώ στην κύηση που οι ορμόνες είναι άφθονες, συνήθως μεγαλώνουν με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο κίνδυνος αποβολής (αναλόγως την εντόπισή τους και το μέγεθος).

Υπάρχουν μερικά ινομυώματα που δεν μεγαλώνουν κατά την διάρκεια της κύησης.

Τα συμπτώματα είναι κυρίως αιμορραγίες, είτε με την περίοδο (μηνορραγίες), είτε ασχέτως περιόδου (μητρορραγίες). Μπορεί να υπάρχει και άλγος στην κοιλιά ή στην οσφύ (μέση)  ή  και στα δύο.

Η διάγνωση θα γίνει μετά από υπερηχογράφημα ή άλλες απεικονιστικές μεθόδους (αξονική, μαγνητική).

Τα ινομυώματα αναλόγως του μεγέθους και της αιμορραγία που προκαλούν, δεν τα πειράζουμε, διότι μετά την εμμηνόπαυση όπως είπαμε, μπορεί να υποχωρήσουν ή να μη μεγαλώσουν. Αν όμως αιμορραγούν ή μεγαλώσουν, τότε χρειάζονται αντιμετώπιση, που είναι είτε φαρμακευτική, είτε χειρουργική.

Προσοχή. Για να πούμε ότι ένα ινομύωμα θα το παρακολουθήσουμε ή θα το αντιμετωπίσουμε φαρμακευτικά, πρέπει πρώτα να κάνουμε απόξεση μήτρας και ιστολογική, για να βεβαιωθούμε ότι δεν είναι καρκίνος του ενδομητρίου η αιμορραγία και είναι μόνο από το ινομύωμα. Αυτό ισχύει για κάθε αιμορραγία, ιδίως μετά την εμμηνόπαυση.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Κάθε αιμορραγία, είτε κατά την διάρκεια της περιόδου, είτε όχι, πρέπει να ελεγχθεί από τον γιατρό σας.

                  ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Παλιά την λέγανε και εσωτερική ενδομητρίωση, γιατί μέσα στο τοίχωμα της μήτρας (μυομήτριο), βρίσκονται εστίες ενδομητρίου. Υπενθυμίζουμε ότι ενδομήτριο, φυσιολογικά βρίσκεται μόνο στην κοιλότητα της μήτρας. Όπως είπαμε (στο προηγούμενο κεφάλαιο της ενδομητρίωσης) το ενδομήτριο δέχεται την επίδραση των γεννητικών ορμονών και δημιουργεί τον φυσιολογικό κύκλο (της περιόδου) της γυναίκας. Με αυτόν τον τρόπο, μέσα στο τοίχωμα της μήτρας το αίμα δεν μπορεί να βγει και η μήτρα διογκώνεται κάθε φορά που θα έχει περίοδο η γυναίκα, αυτά δε τα συμπτώματα μοιάζουν πολύ, με τα συμπτώματα των ινομυωμάτων.

Η πάθηση αυτή, συνήθως υποχωρεί μετά την εμμηνόπαυση, επειδή δεν υπάρχουν ορμόνες να την τροφοδοτούν. Αντιθέτως κατά την κύηση, που οι ορμόνες είναι περισσότερες, συνήθως αυξάνεται.

Η διάγνωση είναι δύσκολη, γιατί πρέπει να τα ξεχωρίσεις από τα ινομυώματα.

Παλιά δυσκολευόντουσαν να την ξεχωρίσουν από την κύηση, σήμερα όμως με την βοήθεια των εργαστηριακών εξετάσεων, εύκολα μπορούμε να διαγνώσουμε την κύηση.

Η αδενομύωση μπορεί να μοιάζει με τα ινομυώματα, αλλά η διόγκωση δεν έχει κάψα να τα περιβάλλει, όπως τα ινομυώματα. Την διάγνωση θα την βγάλει ο γιατρός, από το ιστορικό, το υπερηχογράφημα και άλλες εξετάσεις που πιθανόν να ζητήσει, αναλόγως του μεγέθους και της αιμορραγίας που προκαλούν.

Η θεραπεία θα κριθεί από τον γιατρό, αν θα πρέπει να είναι, παρακολούθηση, φαρμακευτική αγωγή ή χειρουργική.

Σαν συμπέρασμα μπορούμε να πούμε και εδώ ότι, αν δείτε αιμορραγία, πόνο στην κοιλιά ή στην οσφύ, μαζί με πόνο στην περίοδο, θα πρέπει να επισκεφθείτε τον γιατρό σας.

ΜΑΝΩΛΗΣ Ι. ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Το ενδομήτριο είναι ο χιτώνας που καλύπτει την εσωτερική κοιλότητα της μήτρας.

Το ενδομήτριο είναι μοναδικό, υπάρχει δε φυσιολογικά, μόνο στην εσωτερική κοιλότητα της μήτρας. Αποτελείται κυρίως από αδένες και κύτταρα που είναι το στρώμα. Υπό την επίδραση των γυναικολογικών ορμονών, κάθε μήνα το ενδομήτριο παχαίνει συνέχεια, μέχρι το τέλος του κύκλου, όπου πέφτει μαζί με αίμα, που αποτελούν την περίοδο της γυναίκας και λεπταίνει πάλι, για να ξαναρχίσει να παχαίνει με την επίδραση των ορμονών ώστε να συνεχίζεται έτσι ο κύκλος της περιόδου της γυναίκας.

Ενδομητρίωση τώρα, είναι όταν ένα τέτοιο ενδομήτριο βρίσκεται σε άλλο όργανο, εκτός της κοιλότητας της μήτρας. Αυτό το όργανο θα αναγκάζεται να αιμορραγεί κάθε φορά που θα έχει περίοδο η γυναίκα. Τα συμπτώματα επομένως, θα εξαρτώνται από ποιο όργανο είναι αυτό που θα έχει ενδομητρίωση, δηλαδή ποιο θα έχει έκτοπο  ενδομήτριο.

Τα όργανα που παθαίνουν συνήθως ενδομητρίωση είναι οι ωοθήκες, οι σάλπιγγες, το περιτόναιο (μέσα στην κοιλιά), ο τράχηλος της μήτρας κ.α. Αλλά και απομακρυσμένα όργανα όπως, η ουροδόχος κύστης, το έντερο, η σκωληκοειδής απόφυση, οι ουρητήρες ο βλεννογόνος της μύτης, οι πνεύμονες κ.α. Ενδομητρίωση μπορεί επίσης να αναπτυχθεί και σε ουλές από παλιές καισαρικές, σε εγχειρήσεις από ινομυώματα, αν έχει ανοιχθεί η μητρική κοιλότητα και στον ομφαλό μετά από λαπαροσκοπήσεις. Μπορεί να συνυπάρχουν εστίες ενδομητρίωσης, σε διάφορα όργανα ταυτόχρονα. Υπάρχουν διάφορα στάδια ενδομητρίωσης, αλλά δεν έχει νόημα να τα περιγράψουμε τώρα.

Τα συμπτώματα, όπως είπαμε λοιπόν, είναι ανάλογα της εντόπισης του έκτοπου ενδομητρίου. Αν για παράδειγμα το έκτοπο ενδομήτριο είναι στον βλεννογόνο της μύτης, τότε κάθε φορά που θα έχει περίοδο, αυτή η γυναίκα, θα έχει και αίμα από την μύτη (ρινορραγία), αν το έκτοπο ενδομήτριο είναι στην ουροδόχο κύστη, θα ουρεί αίμα όταν θα έχει περίοδο. Το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα της ενδομητρίωσης, είναι το άλγος, πριν και κατά την περίοδο, επίσης και κατά την επαφή. Επειδή δε η εντόπιση στις σάλπιγγες, δημιουργούν και συμφύσεις, συνήθως οι γυναίκες αυτές παρουσιάζουν, σε μεγάλο ποσοστό και στείρωση.

Αν η εντόπιση είναι στις ωοθήκες, τότε το αίμα δεν μπορεί να βγει, με αποτέλεσμα να αθροίζεται, κάθε φορά που η γυναίκα έχει περίοδο και να δημιουργείται κύστης, που περιέχει παλιό αίμα που έχει χρώμα καφέ και λέγεται, σοκολατοειδής κύστης. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις η ενδομητρίωση δεν έχει κανένα σύμπτωμα και το βρίσκουμε τυχαία σε κάποιο χειρουργείο, για άλλο λόγο.

Γιατί όμως να μεταναστεύει το ενδομήτριο, που φυσιολογικά βρίσκεται μόνο στην εσωτερική κοιλότητα της μήτρας;

Αν η περίοδος της γυναίκας δεν μπορεί να βγει εύκολα, τότε παλινδρομεί προς τις σάλπιγγες και από κει στις ωοθήκες και στην πύελο (κοιλιά). Τότε το ενδομήτριο μπορεί να παραμείνει και να υφίσταται τις επιδράσεις των ορμονών, με αποτέλεσμα να αιμορραγεί κάθε μήνα, μαζί με την περίοδο της γυναίκας.

Αν λοιπόν σε ένα κοριτσάκι που δεν έχει ακόμα περίοδο, αλλά έχει πόνο κάθε μήνα, χωρίς να έχει αίμα, πρέπει να επισκεφθεί ένα γιατρό, γιατί μπορεί να υπάρχει ατρησία παρθενικού υμένα και το αίμα της περιόδου να μένει μέσα στην κοιλιά, με φόβο ανάπτυξης ενδομητρίωσης.

Γιατί όμως δεν εμφανίζεται σε όλες τις γυναίκες ενδομητρίωση, αν και λίγο - πολύ όλες έχουν μια μικρή παλινδρόμηση αίματος σε κάθε περίοδο; Η φύση έχει προβλέψει και στα υγρά του περιτοναίου, όπως και στο αίμα υπάρχουν κάτι κύτταρα φονιάδες (ΝΚ), που καταστρέφουν το αίμα της περιόδου και το έκτοπο ενδομήτριο, με αποτέλεσμα να μη γίνονται εύκολα εστίες ενδομητρίωσης. Σε μερικές γυναίκες δεν υπάρχουν αυτά τα κύτταρα ΝΚ, με αποτέλεσμα εύκολα να γίνονται εστίες ενδομητρίωσης.

Γιατί όμως να μην υπάρχουν σε αυτές τις γυναίκες τα κύτταρα ΝΚ; Φαίνεται ότι είναι θέμα γονιδίων, γυναίκες που η μητέρα τους, η αδελφή τους ή η γιαγιά τους, είχαν ενδομητρίωση, έχουν 7πλάσιες πιθανότητες να έχουν και αυτές ενδομητρίωση.

Η διάγνωση και η θεραπεία (αναλόγως του σταδίου), θα την κανονίσει ο γιατρός της, αν θα είναι χειρουργική, φαρμακευτική ή απλή παρακολούθηση.

Ένα υπερηχογράφημα είναι η πρώτη εξέταση που θα χρειαστεί. Αν χρειαστεί αξονική, μαγνητική ή αιματολογικές εξετάσεις, είναι στην κρίση του γιατρού.

Συμπέρασμα: Αν υπάρχει υπερβολικός πόνος με την περίοδο.

                        Αν υπάρχει πόνος με την επαφή.

                        Αν υπάρχει στείρωση.

                        Αν η περίοδος είναι πολύ συχνή (20 - 22 μέρες) και μεγάλης διάρκειας (πάνω από 7 μέρες).

                        Ή αν υπάρχει οποιοδήποτε περίεργο σύμπτωμα κατά την διάρκεια της περιόδου της γυναίκας.

Πρέπει αμέσως αυτή η γυναίκα να επισκεφθεί τον γιατρό της.

                  ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Για να καταλάβουμε την εξωμήτριο κύηση, πρέπει πρώτα να θυμηθούμε τον μηχανισμό της φυσιολογικής κύησης.

Η γονιμοποίηση του ωαρίου, από το σπερματοζωάριο, γίνεται στην σάλπιγγα της γυναίκας και όχι στην μήτρα.

Για να φτάσουν τα σπερματοζωάρια στην σάλπιγγα, τα έχει έλξη η τραχηλική βλέννα (τα υγρά της γυναίκας στον τράχηλο).

Τα ωάρια βρίσκονται, στις ωοθήκες της γυναίκας μέσα σε κάτι θήκες, που λέγοντα ωοθυλάκια.

Υπάρχουν 400000 ωοθυλάκια στην γυναίκα και μόνο ένα ωριμάζει και σπάει (ωορρηξία) κάθε 28-30 ημέρες(σε ένα φυσιολογικό κύκλο), από την εφηβεία, μέχρι την εμμηνόπαυση.

Το ωάριο στην γυναίκα, απελευθερώνεται, μόνο κατά την ωορρηξία, πέφτει στην σάλπιγγα και ζει, μια ή δύο μέρες (η ωορρηξία γίνεται την 14 ημέρα, πριν την περίοδο της γυναίκας).

Όταν τα 70 000 000 περίπου, σπερματοζωάρια (σε ένα φυσιολογικό σπέρμα), φθάσουν το ωάριο, το περιβάλουν χιλιάδες και προσπαθούν να μπουν όλα, ένα μόνο θα τα καταφέρει και μετά σκληραίνει η μεμβράνη του ωαρίου και δεν επιτρέπει την είσοδο σε άλλο. Αυτή είναι η γονιμοποίηση του ωαρίου σε ένα νέο κύτταρο, το έμβρυο (ζυγώτης).

Αυτό το κύτταρο λοιπόν θα διαιρεθεί σε 2 κύτταρα (όμοια πάντα), 4 κύτταρα, 8, 16, 32, 64, μέχρι να γίνει, μετά από 4 ημέρες, ένας σωρός από κύτταρα (σαν το μούρο) και να κατέβει στην μήτρα της γυναίκας, όπου θα μείνει ελεύθερο για άλλες 2 περίπου μέρες, μέχρι να φυτευτεί μέσα στην κοιλότητα της μήτρας (ενδομήτριο), που έχει παχύνει για να δεχθεί το έμβρυο.

Αν τώρα καθυστερήσει το έμβρυο να περάσει την σάλπιγγα, για να κατέβει στην μήτρα, δεν θα χωράει να περάσει τον ισθμό της σάλπιγγας, γιατί συνεχώς αυξάνεται και θα μείνει μέσα στην σάλπιγγα. Αυτός είναι λίγο - πολύ ο μηχανισμός της εξωμητρίου κυήσεως.

Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό και πότε;

Όπως καταλαβαίνεται, αν στενέψει η σάλπιγγα, είναι η κυρία αιτία των εξωμητρίων κυήσεων. Αυτό συμβαίνει κυρίως, μετά από φλεγμονές, που σιγά - σιγά κάνουν συμφύσεις, με αποτέλεσμα την βαθμιαία στένωση αυτής.

Η συχνότητα της εξωμητρίου κυήσεως, έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Αυτό είναι αποτέλεσμα των ελευθέρων σεξουαλικών πράξεων, με διάφορους συντρόφους, χωρίς προφυλακτικό, που αυξάνει την συχνότητα φλεγμονών. Aλλες αιτίες είναι, οι πλαστικές σαλπίγγων, επεμβάσεις που μπορούν να κάνουν συμφύσεις, γύρω από την σάλπιγγα, η ηλικία, οι αμβλώσεις και τέλος ανωμαλίες του εμβρύου.

Εξωμήτριος κύησης, δεν γίνεται μόνο στην σάλπιγγα.

Με αποτέλεσμα να έχουμε:

1)   Σαλπιγγική κύηση. Που ανάλογα σε ποιο τμήμα της σάλπιγγας, έχει εγκατασταθεί, θα δώσει και διαφορετικά συμπτώματα. Το κυριότερο σύμπτωμα αυτής είναι η ρήξης και η εσωτερική αιμορραγία, διότι η σάλπιγγα, δεν μπορεί να μεγαλώσει όπως η μήτρα, με αποτέλεσμα, ανάλογα σε ποιο μέρος της σάλπιγγας έγινε η εγκατάσταση, κάποτε να σπάσει.

2)   Ωοθηκική κύηση. Όταν η γονιμοποίηση γίνει στην ωοθήκη και το έμβρυο (ζυγώτης), δεν κατέβει στην σάλπιγγα.

3)   Κοιλιακή κύηση. Όταν το έμβρυο (ζυγώτης), ξεφύγει από την σάλπιγγα, όχι προς την μήτρα, αλλά πέσει μέσα στην κοιλιά. Τότε προσκολλάται στα έντερα (επίπλουν) και στο περιτόναιο, όπου απορροφά τις θρεπτικές ουσίες και κάνει πλακούντα. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Αν και λίγες περιπτώσεις αναφέρονται, που το έμβρυο έφτασε σε μήνα βιώσιμο και το επήρανε με χειρουργείο, το πρόβλημα είναι με τον πλακούντα, διότι αν τον ξεκολλήσεις, θα έχεις τρομερή αιμορραγία, έτσι πολλοί συνιστούν να τον δέσεις και να τον αφήσεις μέσα να απορροφηθεί, είναι μικρότερος ο κίνδυνος.

4)   Η τραχηλική κύησης. Ευτυχώς αυτή είναι πολύ σπάνια. Σε αυτή την περίπτωση το έμβρυο, πέρασε κανονικά από την σάλπιγγα, την μήτρα, αλλά δεν εγκαταστάθηκε σε αυτήν και πέρασε στον τράχηλο όπου και έμεινε. Ο τράχηλος όμως, δεν έχει την ελαστικότητα της μήτρας, ούτε τα κατάλληλα ένζυμα, για να το προστατεύει, όπως η μήτρα, με αποτέλεσμα να σπάσει και να παρακαλέσει μεγάλη αιμορραγία.   

Συνύπαρξη ενδομήτριας και εξωμήτριας κύησης, είναι φοβερά σπάνια περίπτωση και εμφανίζονται κυρίως μετά από εξωσωματικές.

Συμπέρασμα: Από την αρχή της κυήσεως, πρέπει να επισκεφτείτε τον γιατρό σας. Αυτός θα αρχίσει την παρακολούθηση και θα αποκλείσει την εξωμήτριο κύηση, με διάφορες εξετάσεις αλλά κυρίως με ένα κολπικό υπερηχογράφημα, μετά την 5^η εβδομάδα της κυήσεως, έως την 7^η εβδομάδα της κυήσεως, αν φανεί έμβρυο μέσα στην μήτρα, αποκλείει την εξωμήτριο κύηση.  

Επίσης, πολύ σημαντικό, πάντα να προστατεύεστε, από μικρή ηλικία, από τις λοιμώξεις. Πάντα προφυλακτικό, διότι οι λοιμώξεις, σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων, κυρίως χλαμυδίων, μπορούν να γίνουν αιτία στο μέλλον για μια εξωμήτριο κύηση.

Το 2003 ανέφεραν σαν αιτία, που μπορεί να βοηθήσει, στην εμφάνιση της εξωμητρίου κυήσεως,  το κάπνισμα  (Βunyavejchevin).

ΜΑΝ

                      MANΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ 

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Το άρθρο αυτό, όπως και όλα τα άλλα, δεν έχουν σαν σκοπό να διδάξουν πώς να βγάλει διάγνωση μια γυναίκα και πολύ περισσότερο να κάνει μόνη της την θεραπεία, αλλά να τονίσουμε πότε πρέπει, ανάλογα με τα συμπτώματά  της,  να επισκεφτεί τον γιατρό της, που θα βγάλει την διάγνωση και θα της καθορίσει και την θεραπεία. 

Από την ηλικία που ξεκινά η πρώτη περίοδος της γυναίκας (περίπου 12 ετών), κάθε μήνα περίπου (26-30 ημέρες), έχει μια φυσιολογική ροή αίματος που αντιστοιχεί στην περίοδό της (έμμηνος ρύσις). Αυτή η περιοδικότητα του αίματος, είναι αποτέλεσμα πολλών χημικών (ορμονικών) αντιδράσεων, που εξασκούν μια δράση στην μήτρα (ενδομήτριο) της γυναίκας.

Ο μηχανισμός αυτός, που ρυθμίζει την περίοδο της γυναίκας, είναι ένας λεπτός μηχανισμός, που ξεκινά από τον εγκέφαλο, περνάει στην υπόφυση (ένας αδένας που θεωρείται ως ο στρατηγός των αδένων, που αν διογκωθεί, η γυναίκα θα έχει πονοκεφάλους με την περίοδο), από κει στις ωοθήκες, που παράγουν τις γυναικείες ορμόνες  και τελικά στην μήτρα. Ο μηχανισμός αυτός είναι απαραίτητος για την τεκνοποίηση. Βέβαια ο μηχανισμός αυτός, δέχεται στον δρόμο του διάφορες επιδράσεις, όπως π.χ. το άγχος, από τον εγκέφαλο, την επίδραση άλλων αδένων στην υπόφυση (διαταραχές θυρεοειδούς κ.α.) με αποτέλεσμα, υπερβολική ή ελαττωμένη έκκριση ορμονών, που επιδρούν με την  σειρά τους στις ωοθήκες αναγκάζοντας και αυτές να έχουν υπερβολική ή ελαττωμένη έκκριση των γυναικείων ορμονών,  κ.λ.π. Αν τώρα οι ωοθήκες, δεν απαντούν στις εντολές που δίνει η υπόφυση, αναγκάζεται η υπόφυσης να παράγει μεγάλες ποσότητες ορμονών για να τις αναγκάσει να δουλέψουν, με αποτέλεσμα ένα φαύλο κύκλο, που θα προκαλέσει διαταραχές στην περίοδο, είτε με αιμορραγία, είτε με έλλειψη αυτής (αμηνόρροια).

1)      Αμηνόρροια. Τα αίτια μπορεί να είναι πολλά, αναλόγως το πότε εμφανίστηκε η αμηνόρροια. Βέβαια, το πρώτο που αποκλείεις είναι η πιθανή εγκυμοσύνη.

      α) Αν δεν έλθει καθόλου:  Αν περάσει η ηλικία των14  - 15 ετών και δεν εμφανιστούν συμπτώματα περιόδου, πρέπει να ζητήσει την γνώμη του ειδικού γιατρού.

      β) Αν ξεκινήσει κανονικά η περίοδος σε μια γυναίκα και μετά σε οποιαδήποτε ηλικία σταματήσει, πρέπει να επισκεφθεί τον γιατρό της.

2) Αιμορραγίες. Και εδώ τα αίτια μπορεί να είναι πάρα πολλά. Ανάλογα με την ηλικία εμφανίσεως.

     α) Αν εμφανιστούν στην ηλικία της εφηβείας (αποκλείεις πρώτα τους πιθανούς τραυματισμούς)

     β) Αν εμφανιστούν στην ηλικία της γενετήσιας ζωής (αποκλείεις πρώτα μια πιθανή εγκυμοσύνη που πάει να αποβάλει ή που έχει αποβάλει).

     γ) Αν εμφανιστούν στην ηλικία της κλιμακτηρίου (που είναι και οι πιο συχνές, γιατί οι ορμόνες αρχίζουν να μη συνεργάζονται μεταξύ τους, με αποτέλεσμα υπερπλασία του ενδομητρίου) και

     δ) Αν εμφανιστούν μετά την εμμηνόπαυση (πρέπει η διάγνωση να γίνει, κυρίως με ιστολογική εξέταση) .

Τα αίτια μπορεί να είναι διαφορετικά, αλλά σε όλες τις περιπτώσεις και ανεξαρτήτως ηλικίας, οι γυναίκες μόλις δούνε αίμα από τον κόλπο, διαφορετικό από την περίοδο, πρέπει να επισκεφθούν τον γιατρό τους (αυτό ισχύει και για αίμα από οποιαδήποτε κοιλότητα του σώματος).

Ενδεικτικά αναφέρω ότι αιμορραγία από τον κόλπο, μπορεί να οφείλεται σε ένα ινομύωμα, σε ένα πολύποδα, σε μια υπερπλασία του ενδομητρίου, σε ενδομητρίωση, σε καρκίνο του ενδομητρίου ή σε απλή ορμονική διαταραχή.

Καταλαβαίνετε λοιπόν, ότι η διάγνωση και κυρίως η θεραπεία θα είναι διαφορετική για κάθε αιμορραγία, για κάθε γυναίκα αναλόγως την ηλικία της, για το αν θα έχει παιδιά ή όχι, για το αν θα έχει άλλα συμπτώματα (π.χ. πόνου) ή όχι, κ.λ.π. Αυτό λοιπόν θα το κρίνει ο γιατρός της γυναίκας, αφού το συζητήσει μαζί της.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μην αμελήσετε, αν παρατηρήσετε αιμορραγία ή διαταραχή της περιόδου, να επικοινωνήσετε με τον γιατρό σας.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Όλοι  ξέρουμε ότι η παιδεία μας πάσχει. Επίσης όλοι ακούσαμε ότι η κυβέρνηση σκοπεύει να κάνει αλλαγές για να βελτιώσει την παιδεία. Δεν ξέρω τι εννοούν βελτίωση και με πιο τρόπο θα την βελτιώσουν. Αν είναι όμως, να αλλάξουν απλώς το σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων και να έλθει μετά η επόμενη κυβέρνηση, να το αλλάξει πάλι, τότε δεν κάνει τίποτα.

Πρέπει σε ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως είναι η παιδεία, να γίνεται συνεννόηση όλων των κομμάτων, για να μη κάνει η μια κυβέρνηση το ένα και η άλλη το άλλο. Δεν πρέπει να πειραματίζονται με το άγχος και την προσπάθεια των παιδιών μας. Δεν μπορεί να προετοιμάζονται χρόνια για ένα σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων και να έρχεται η άλλη κυβέρνηση και να το αλλάζει.

Εκείνο που δεν μπορώ όμως να καταλάβω, είναι πώς μέχρι σήμερα, κανείς υπουργός, κανείς σύμβουλος, κανείς εκπαιδευτικός, δεν σκέφτηκε ποτέ να προτείνει και να εφαρμόσει, μια σωστή παιδεία. Δεν ξέρω ποιος καθορίζει την ύλη που θα διδάσκεται στα σχολεία. Αλλά όταν απουσιάζουν βασικές γνώσεις από αυτήν, πώς θα είναι σωστή παιδεία. Όταν απουσιάζουν μαθήματα όπως, υγιεινής, κυκλοφοριακής αγωγής, συμπεριφοράς κ.α. Στην υγιεινή να συμπεριλαμβάνονται μαθήματα για χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών, όπως το τσιγάρο, τα ναρκωτικά, ο αλκοολισμός κ.λ.π. Ας μειώσουνε μία ώρα μαθηματικά, μία φυσική κ.α. Όχι ότι δεν χρειάζονται και αυτά, αλλά ας αφαιρέσουν τις λεπτομέρειες, διότι μετά από χρόνια, ποιος θα θυμάται τις λεπτομέρειες των μαθηματικών (αν δεν γίνει μαθηματικός). Το να ξέρει όμως, πράγματα για την υγεία του, δεν τα ξεχνάει ποτέ, το ίδιο και το πώς να κυκλοφορεί και να συμπεριφέρεται. Είναι περιττό νομίζετε, να υπάρχει ένα μάθημα, πώς θα μεγαλώσει ένα ζευγάρι, ένα παιδί; Δεν είναι ανάγκη να υπάρχει σχολή γονέων, αν διδάσκεται σαν μάθημα στο σχολείο. Γιατί να μη δίνουν τα παιδιά τα σήματα της τροχαίας στο σχολείο; Αν αρχίσει τώρα μια σωστή παιδεία, αυτή θα αποδώσει μετά από 30 χρόνια, όταν το σημερινό παιδί, θα αποκτήσει δικά του παιδιά και θα τους δώσει μια σωστή κατεύθυνση, μέχρι να πάνε στο σχολείο. Και αυτό, γιατί η πρώτη επαφή του παιδιού, με την οικογένεια, παίζει μεγάλο ρόλο στην ανάπτυξή του και στην υγιή συμπεριφορά του. Αν όμως το παιδί, βλέπει μια, ανάρμοστη συμπεριφορά από τους γονείς του και εξακολουθήσει αυτή η συμπεριφορά στο σχολείο, από συμμαθητές και από την αδιαφορία μερικών δασκάλων, που δεν είναι υποχρεωμένοι να τους διδάξουν πώς θα συμπεριφέρονται. Είναι γνωστό ότι, η άγνοια σκοτώνει, είναι άγνοια να κάνουν χρήση ναρκωτικών, είναι άγνοια να αρχίσουν το κάπνισμα, είναι άγνοια να μη προφυλάσσονται από τα διάφορα, σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Μη μου πείτε ότι, δεν είναι άγνοια (αλλά και αδιαφορία), που είμαστε η πρώτη χώρα στην Ευρώπη σε τροχαία ατυχήματα. Είναι άγνοια, επίσης, όταν ακούς την φράση: "έλα μωρέ τώρα, δεν βαριέσαι, όλοι αυτό κάνουνε". Δεν θέλουνε να παραδεχθούν ότι δεν το ξέρουν (ο Ελληνας τα ξέρει όλα) και δικαιολογεί τον εαυτό του, επειδή το κάνουν όλοι. Δεν ξέρω γιατί, υποτιμούν αυτά τα τόσο σοβαρά μαθήματα. Είναι άγνοια; Αν σκεφτεί κανείς, πόσες ζωές χάνονται, από την άγνοια, θα μπορούσε να πει ότι έχουμε τις ίδιες απώλειες ενός πολέμου, στο κάτω - κάτω ο πόλεμος τελειώνει κάποτε, η κατάσταση αυτή όμως, συνεχίζεται. Δεν είμαι υπερβολικός, αν υπολογίσετε, πόσες ζωές χάνονται, κάθε σαββατοκύριακο από τα τροχαία, πόσες τον χρόνο από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, πόσες από ναρκωτικά, μόνο από το κάπνισμα χάνουμε 25000 άτομα τον χρόνο (στατιστική της Ευρώπης), στην χώρα μας. Αν υπολογίσεις και τις απώλειες από την εγκληματικότητα, που έγινε καθημερινή απειλή. Είναι φοβερό, με πόση ευκολία πέφτουν οι πυροβολισμοί, για μικροπαρεξηγήσεις (διαβάζω για μια θέση πάρκιν). Αυτό έχει άμεση σχέση, με τον τρόπο της συμπεριφοράς μας.  Είναι ή δεν είναι, λοιπόν, απώλειες ενός πολέμου; Ενός πολέμου που . . . .  δεν ξέρουμε τον εχθρό, γιατί δεν μας τον μάθανε, αυτοί που έπρεπε να μας τον μάθουν και απαντούν με την συνηθισμένη φράση: δεν βαριέσαι". Σκεφτείτε πόσες χιλιάδες άτομα θα ζούσαν, τον χρόνο, αν είχαμε μια σωστή παιδεία, επί τόσα χρόνια, ξεπερνάμε κατά πολύ τον πόλεμο.

Ίσως αν είχανε τις κατάλληλες γνώσεις και αυτοί, που μας διοικούν, θα είχαμε τότε μια πιο σωστή παιδεία. Μη πάτε όμως μακριά, μήπως υπάρχει σχολή . . . . πολιτικών ή σχολή υπουργών; Για οποιοδήποτε επάγγελμα υπάρχει σχολή, για πολιτικούς όμως όχι. Αυτοί, που καθορίζουν τις τύχες μας και τις τύχες των παιδιών μας, είναι άτομα. . . .  ελέω θεού.

Και χαιρόμαστε εμείς που κέρδισε το κόμμα, που θέλαμε ή που δεν κέρδισε το κόμμα, που δεν θέλαμε (διότι στην Ελλάδα η ψήφος είναι κυρίως αρνητική) και το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Όλοι μας εμπαίζουν, όλοι σκέφτονται το πολιτικό κόστος, που θα είχε μια αλλαγή και την αποφεύγουν (μη θίγεις τα καλώς κείμενα).

Ετσι βλέπουμε πάντα, μια αντιπολίτευση να τα λέει σωστά και αν γίνει κυβέρνηση, να κάνει ακριβώς τα αντίθετα. Και μια κυβέρνηση, που μόλις γίνει αντιπολίτευση, να έχει το θράσος να τα λέει σωστά, όπως τα έλεγε η τότε αντιπολίτευση. Δεν ξέρω αν το παρακολουθήσατε, εγώ πάντως, έχασα την μπάλα. Αν δεν υπάρχει αξιοκρατία, συνέπεια και ειλικρίνεια, δεν γίνεται τίποτα. Πρέπει να αποκτήσουμε μια σωστή παιδεία, για να μπορούμε να μιλάμε την ίδια γλώσσα, την γλώσσα της ειλικρίνειας, του αλληλοσεβασμού και όχι να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Να διοικούν αυτοί που πήραν την ψήφο μας, υπεύθυνα και όχι οι κομματάρχες, οι χρηματοδότες (κάθε κόμματος ή πολιτικού) και το παρακράτος. 

Επομένως, κάνω έκκληση στον νέο υπουργό να σκεφτεί μια σωστή παιδεία, που μας είναι τελείως απαραίτητη, για να μπορέσουμε να ζήσουμε σωστά σαν σύνολο, μέσα στην ίδια μας την χώρα. Μια Ευρωπαϊκή χώρα, που κάποτε, έδωσε τον πολιτισμό της, σε όλον τον κόσμο και λέγεται Ελλάδα.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Είναι γνωστό ότι, για να γίνει μετάγγιση αίματος, πρέπει οι ομάδες αίματος μεταξύ αιμοδότη και αιμολήπτη, να είναι συμβατές (δηλαδή ή να είναι η ίδια ομάδα ή αν είναι η ομάδα Ο, μπορεί να δώσει δε οποιαδήποτε άλλη ομάδα, αν είναι η ομάδα ΑΒ, μπορεί να δώσει μόνο στην ΑΒ αλλά μπορεί να πάρει από την Ο και από την Α και από τη Β). Το ίδιο ισχύει και για το Rhesus (αν είναι θετικό, δίνει μόνο στο θετικό, αν είναι αρνητικό, δίνει και στα δύο). Τι γίνεται όμως στην κύηση, αν το αίμα της μάνας είναι Rhesus αρνητικό; Θα εξαρτηθεί από το Rhesus του πατέρα. Αν ο πατέρας είναι και αυτός Rhesus αρνητικό, δεν γίνεται τίποτα. Αν ο πατέρας έχει Rhesus θετικό, πάλι κατά την διάρκεια της κυήσεως μπορεί να μη συμβεί τίποτα, διότι το παιδί έχει την δική του κυκλοφορία και το αίμα του δεν αναμειγνύεται με το αίμα της μάνας. Κατά τον τοκετό όμως, που το αίμα του παιδιού, έρχεται σε επαφή με το αίμα της μάνας, θα αναγκάσει τον οργανισμό της μάνας, να παράγει αντισώματα για να καταστρέψει το αίμα του παιδιού. Όμως το παιδί, πρόλαβε και βγήκε, έτσι δεν κινδυνεύει. Αν όμως, κατά την κύηση, μετά από μια μικρή (ή μεγάλη) αποκόλληση ή μετά από μια παρακέντηση, αναμιχθεί το αίμα της μάνας και του παιδιού, τότε ο οργανισμός της μάνας φτιάχνει αντισώματα που μπορεί να προκαλέσουν βλάβη στο αίμα της μάνας και κατ' επέκταση στο έμβρυο (ισοανοσοποίηση Rhesus).

Πως το αντιμετωπίζουμε;

1)      Αμέσως μετά τον τοκετό και αφού μάθουμε ότι, το Rhesus του παιδιού είναι θετικό, κάνουμε μία ένεση στην μάνα (αντί-Rhesus σφαιρίνη), για να δεσμεύσουμε το αίμα του παιδιού που μπήκε στην κυκλοφορία της μάνας, ώστε να μην αναπτυχθούν αντισώματα από τον οργανισμό της. Στην αντίθετη περίπτωση (αν δεν κάναμε την ένεση), τα αντισώματα που θα είχαν αναπτυχθεί, θα προκαλούσαν βλάβη στο επόμενο παιδί. Αυτό κάνουμε και μετά από κάθε αποβολή (σε προχωρημένη εγκυμοσύνη).

2)      Το ίδιο κάνουμε (αντί-Rhesus σφαιρίνη) και στις περιπτώσεις που το αίμα του εμβρύου, έλθει σε επαφή με το αίμα της μάνας (αποκόλληση, παρακέντηση), για να προλάβουμε τα αντισώματα να μην βλάψουν το ίδιο το έμβρυο.

Επομένως, στην παρακολούθηση της εγκυμοσύνης είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε το αίμα της μητέρας.

Στα παλιά τα χρόνια, που δεν υπήρχαν αυτές οι ενέσεις, συστήναμε στις γυναίκες να κάνουν μόνο ένα παιδί. Με τον κίνδυνο βέβαια, αν είχαν κάποια αποκόλληση και αυτό το παιδί να είχε πρόβλημα.

Πολλές μέλλουσες μητέρες, φοβούνται αν η ομάδα αίματος είναι ίδια με την ομάδα του συζύγου. Πρέπει να ξέρουν ότι, δεν κινδυνεύει το παιδί τους από αυτό και να μην ανησυχούν.

Στίγμα (φορέας) μεσογειακής αναιμίας και κύηση.

Αν ένας από τους δύο μελλοντικούς γονείς, είναι φορέας μεσογειακής αναιμίας (στίγμα) ή δρεπανοκυτταρικής και ο άλλος δεν είναι, τότε το παιδί ή θα έχει το στίγμα ή θα είναι τελείως υγιές. Αν όμως έχουν και οι δύο το στίγμα, τότε έχουν 25% πιθανότητες, το παιδί να έχει την νόσο της μεσογειακής αναιμίας (ή δρεπανοκυτταρικής),  50% να έχει απλώς το στίγμα και 25% να είναι τελείως υγιές.

Δηλαδή, ο κίνδυνος είναι μόνο 25%.

Σήμερα, αν γνωρίζουμε ότι το ζευγάρι έχει στίγμα (και οι δύο), κάνουμε παρακέντηση στο εμβρυϊκό σάκο, για να βεβαιωθούμε ότι το έμβρυο είναι υγιές.

Παλιά, αν είχανε και οι δύο στίγμα, δεν συνιστούσαμε να κάνουν παιδιά.

                  ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Γυναίκες που στο υπερηχογράφημα έδειχνε πολλές κύστες, φοβούνται ότι, πάσχουν από το σύνδρομο των

πολυκυστικών ωοθηκών.

Οι ωοθήκες έχουν περίπου 400000 ωοθυλάκια (μικρές κύστες), από τα οποία ένα κάθε μήνα ωριμάζει κατά την γενετήσιο ζωή της γυναίκας(12 έως 54 ετών περίπου), για να γίνει η ωορρηξία και να συλλάβει παιδί.

 Οι πολλές κύστες στις ωοθήκες, ιδίως σε νεαρές κοπέλες, δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι, η γυναίκα πάσχει από το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών. Από έρευνα που έγινε, σε τυχαίο πληθυσμό γυναικών, αναπαραγωγικής ηλικίας, διαπιστώθηκε ότι το 20% είχε πολλές κύστες στις ωοθήκες, ενώ το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών, δεν είναι περισσότερο από 4 - 6% των γυναικών.

Σε νεαρές κοπέλες, οι ωοθήκες, έχουν ωοθυλάκια λίγο μεγαλύτερα. Αυτό είναι φυσιολογικό.

Το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών, χαρακτηρίζεται από υπερτρίχωση, αραιά εμφάνιση της περιόδου ή καθόλου περίοδος και πολλές κύστες στις ωοθήκες.

Πολλές φορές οι γυναίκες αυτές είναι παχύσαρκες (50-60%) και υπάρχει κίνδυνος να αναπτύξουν σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Στις εργαστηριακές εξετάσεις, θα εμφανίσουν ορμονική διαταραχή (κυρίως αυξημένα ανδρογόνα ).

Πρέπει να προσέξουν οι γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, να επισκεφθούν τον γιατρό τους, διότι εκτός της ορμονικής διαταραχής, της διαταραχής της περιόδου και της εμφάνισης διαβήτου, οι αυξημένες ορμόνες, μπορεί να προκαλέσει αύξηση (υπερπλασία) του ενδομητρίου και αυτό με την σειρά του (αν δεν διαγνωστεί) καρκίνο του ενδομητρίου. Μπορεί επίσης να είναι αιτία στειρώσεως (αν δεν έχουν περίοδο)

Πολλές φορές, παχύσαρκες γυναίκες με  σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, όταν έχασαν βάρος, τα συμπτώματα σιγά-σιγά, (υπερτρίχωσις, περίοδος, διαβήτης) επανήλθαν στο φυσιολογικό.  

Επομένως, σαν συμπέρασμα θα πούμε, αν μια γυναίκα έχει υπερτρίχωση (αύξηση των ανδρογόνων), διαταραχές στην περίοδο (αραιά ή καθόλου), δεν μένει έγκυος (παρά τις προσπάθειες) και στο υπερηχογράφημα φαίνονται πολλές κύστες, μπορούμε να πούμε ότι η γυναίκα αυτή έχει πολλές πιθανότητες να έχει σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών.

Βέβαια την διάγνωση θα την βγάλει ο γιατρός της, διότι υπάρχουν και άλλες παθήσεις με παρόμοια συμπτώματα. Επίσης δεν είναι ανάγκη να περιμένει όλα τα συμπτώματα, για να πάει στον γιατρό.

Αν μια κοπέλα στην εφηβεία, δεν έχει περίοδο και εμφανιστεί υπερτρίχωση, πρέπει να κάνει υπερηχογράφημα, εξέταση αίματος για, τυχών αυξημένα ανδρογόνα και να επισκεφτεί τον ειδικό γιατρό.

Εγκαιρη παρατήρηση συμπτωμάτων, συνεπάγεται έγκαιρη επίσκεψη στον γιατρό, έγκαιρη διάγνωση, έγκαιρη θεραπεία (αντιμετώπιση).

                  ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Είναι φοβερό, το πόσο μπορούν τα ΜΜΕ να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα και να την κάνουν, να μοιάζει με αλήθεια.

Μόλις το άκουσα ότι, ένας άντρας γέννησε, άνοιξα διάπλατα τα αυτιά μου, για να καταλάβω τι ακριβώς έγινε. Ακουσα με προσοχή, όλη τη συζήτηση και παρ΄ ολίγο ..... να την πληρώσει η τηλεόραση, γι΄ αυτά που άκουγα.

 Αν επικεντρωθούμε στην επικεφαλίδα, μπορούμε να πούμε ότι είναι μια απάτη.  Βέβαια, στην πορεία εξηγήσανε ότι, δεν ήτανε ακριβώς άντρας, αλλά γυναίκα, που έμοιαζε με άντρα, επειδή αφαίρεσε τα στήθη της και έπαιρνε αντρικές ορμόνες, για να βγάλει μουστάκι. Στην ουσία πρόκειται για ένα ζευγάρι, ομοφυλοφίλων γυναικών (λεσβίων), που η μία απεφάσισε να διακόψει τα ανδρογόνα για λίγο και να πάρει σπέρμα από μία τράπεζα σπέρματος, χωρίς καν εξωσωματική, απλώς έβαλε το σπέρμα στον κόλπο της με μία σύριγγα (χωρίς βελόνα). Δηλαδή μια γυναίκα έμεινε έγκυος με σπέρμα από τράπεζα σπέρματος. Ε, και; Πόσες τέτοιες γίνονται κάθε μέρα; Επειδή είναι λεσβία, σημαίνει ότι δεν μπορεί να κάνει παιδί; Επιλογή της και η επιθυμία της να συζεί με μια άλλη γυναίκα, επιλογή της και να θέλει να τεκνοποιήσει. Όμως το να μας το σερβίρουν σαν κατόρθωμα της επιστήμης, είναι καθαρή απάτη. Εδειχνε το μωρό η παρουσιάστρια και έλεγε, "τι όμορφο που είναι"; Φυσικά και το μωρό ήτανε όμορφο, αφού είναι ένα φυσιολογικό μωρό.

Φαίνεται όμως, πως δεν κατάλαβε και η ίδια, περί τίνος πρόκειται, διότι σε μια στιγμή λέει: "Εχει το σχήμα ματιών του μπαμπά και το χρώμα ματιών της μαμάς". Και για τον μεν φερόμενο ως μπαμπά (διότι ο πραγματικός μπαμπάς είναι άγνωστος), που στην πραγματικότητα είναι μαμά, έχει καλώς, διότι έχει γονίδια. Για την φερόμενη ως μαμά, που δεν έχει καμιά συμμετοχή στην γέννηση του παιδιού και ως εκ τούτου, δεν έχει κανένα γονίδιο, που την είδε την ομοιότητα; Μήπως εννοούσε ότι ήτανε φρεσκοβαμμένη και λέρωσε με μπογιές το παιδί; Συγνώμη που γίνομαι κακός, αλλά αυτή η ιστορία με τα ΜΜΕ έχουν παραγίνει. Στον βωμό της ακροαματικότητας, θυσιάζουν αλήθειες και όχι μόνο. Δεν διστάζουν να δείξουν σκηνές βίας, πόνου και γενικώς σκηνές, που μπορεί να έχουν ολέθριες συνέπειες, κυρίως σε παιδιά. Καθοδηγούν δε την συζήτηση, εκεί που θέλουν ή εκεί που έχουν αποφασίσει από την αρχή. Δεν φαντάζεστε πόσο με ενοχλεί, όταν καλούν κάποιο ειδικό επιστήμονα, για κάποιο θέμα και αμέσως μετά, πριν ολοκληρώσει, τον διακόπτουν για να συνεχίσει ο παρουσιαστής να λέει πράγματα, σαν να είναι αυτός ο ειδικός, γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός ή ότι άλλο ήθελε. Εσύ περιμένεις από τον ειδικό να ακούσεις την απάντηση, αλλά ακούς τις ανακρίβειες του παρουσιαστή ή να του λέει ακόμη "μα δεν είναι έτσι". Δεν λέω να υπάρχει λογοκρισία, αλλά γιατί καλύπτουν το πρόσωπο ενός κλέφτη και δεν καλύπτουν τις αιματηρές εικόνες, τις εικόνες βίας και τις εικόνες των συγγενών ενός θύματος, που σπαράζουν. Ρωτάνε τους ανθρώπους, αν θέλουν να βγουν στην τηλεόραση σε αυτήν την κατάσταση; Που είναι οι κύριοι των προσωπικών δεδομένων, που φωνάζουν για τις κάμερες τις τροχαίας και δεν φωνάζουν εδώ. Στο κάτω, κάτω οι κάμερες τις τροχαίας θα δείξουν παραβάτες. Εδώ οι κύριοι αυτοί, δρουν ανεξέλεγκτα. Η σωστή δημοσιογραφία είναι να κάνει γνωστά τα γεγονότα και όχι να ψάχνει να βρίσκει τις πιο αποτρόπαιες σκηνές για να δήξει. Αυτός είναι ο κακώς εννοούμενος συναγωνισμός, μεταξύ των καναλιών. Είναι εγκληματικά όλα αυτά, αλλά κανείς από τους διοικούντες, δεν πρόκειται να αλλάξει την κατάσταση, γιατί απλώς όλοι τους, τους έχουν ανάγκη για να τους βγάζουν στα παράθυρα. Για να μη πω, βέβαια ότι τους φοβούνται, διότι αν τους πιάσουν στο στόμα τους άντε να βγεις καθαρός. Βέβαια, επειδή δεν μου αρέσει να γενικεύω τα πράγματα, δεν είναι όλοι έτσι, αλλά ένα σάπιο μήλο να είναι στο καλάθι, λες: "τα μήλα σάπισαν".  

Τώρα, στο ερώτημα "μπορεί ένας άντρας να κυοφορήσει"; Εχω να πω τα εξής: Θεωρητικά, αν και είναι φοβερά επικίνδυνο, μπορεί. Παίρνοντας σπέρμα, είτε δικό του, είτε από τράπεζα σπέρματος και παίρνοντας, ωάριο από μια γυναίκα, μπορεί με την μέθοδο της εξωσωματικής, το έμβρυο που θα δημιουργηθεί, να εμφυτευτεί στα έντερα (επίπλουν) και με την κατάλληλη ορμονική υποστήριξη, να μεγαλώσει μέχρι μια ηλικία, που να μπορεί μετά από χειρουργική επέμβαση, να μπει σε μια θερμοκοιτίδα, για τους υπόλοιπους μήνες, μέχρι να ωριμάσει και με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, τόσο στον πατέρα, όσο και στο νεογνό. Η δυσκολία είναι κυρίως στην εμφύτευση, διότι αν σκεφθείτε, ότι στην γυναίκα, η εμφύτευση μέσα στην μήτρα, είναι 25%, δηλαδή 1 στις 4, στον άντρα είναι φοβερά σπάνιο. Όπως είπαμε είναι φοβερά επικίνδυνο, γιατί οι ορμόνες δίδονται σε τεράστιες δόσεις, μια και δεν υπάρχουν ωοθήκες (ωχρό σωμάτιο), για να υποστηρίζουν το έμβρυο, μέχρι να αναλάβει ο πλακούς. Αυτά τα πράγματα, δεν πρέπει να γίνονται, ούτε πειραματικά, διότι δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό, εκτός αυτών των εντυπώσεων. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω εγώ, είναι γιατί, ενώ υπάρχουν ένα σωρό επιστημονικές ανακαλύψεις, δεν ασχολούνται με αυτές, παρά περνάνε απαρατήρητες σε κάποιο ντοκιμαντέρ. Αν τους δίνανε, την σωστή δημοσιότητα και προβολή, θα δημιουργούσανε τέτοια ινδάλματα στους νέους, για να προσπαθούν να ανακαλύψουν κάτι και όχι να τους προβάλουν, τον πλούτο που αποκτάς από την πορνεία, το εύκολο κέρδος, από τα ριάλιτι και δεν ξέρω εγώ, από τι άλλο.

Στα σκουπίδια της τηλεόρασης, θα μου πείτε, γιατί δεν απαντάς με ένα ζάπινγκ σε κάποιο άλλο κανάλι; Σωστό! Και αυτό κάνω, αλλά δεν πρόκειται για μένα, αλλά για τα παιδιά μας, που η τηλεόραση, σαν μαζικό μέσω επικοινωνίας, έχει τεράστια δύναμη, για μια σωστή εκπαίδευση και την χρησιμοποιούν, τελείως ακατάλληλα, προωθώντας την βία και την ισοπέδωση των πάντων.

                    ΜΑΝΩΛΗΣ Ι. ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Η σωστή χρήση των φαρμάκων είναι σωτήρια, καθώς και η άσκοπη χρήση των φαρμάκων μπορεί να γίνει καταστροφή.

Όλα τα φάρμακα σε μεγάλη δόση είναι δηλητήρια και όλα τα δηλητήρια σε μικρή δόση είναι φάρμακα.

Είναι γνωστό ότι, ο καλύτερος γιατρός είναι ο ίδιος ο οργανισμός του ανθρώπου (και γενικά όλων των ζωντανών οργανισμών).

Σε πάρα πολλές παθήσεις, ο οργανισμός μας είναι σε θέσει να καταφέρει, πλήρη ίαση. Στις ιώσεις δημιουργούνται ειδικά, για την πάθηση, αντισώματα που θα προστατεύσουν τον οργανισμό μας. Στα τραύματα, θα αρχίσει ένας γρήγορος πολλαπλασιασμός των κυττάρων, μέχρι την πλήρη επούλωση του τραύματος, οπότε ο οργανισμός παίρνει μια εντολή να σταματήσει, ο γρήγορος πολλαπλασιασμός των κυττάρων, διότι δεν υπάρχει πλέον λόγος (σε κακοήθεις όγκους, δεν δίνεται αυτή η εντολή και ο πολλαπλασιασμός των κυττάρων συνεχίζεται ατάκτως). Στις διάφορες λοιμώξεις με μικρόβια, η είσοδος των μικροβίων στον οργανισμό μας, αναγνωρίζονται σαν εχθροί από αυτόν, με αποτέλεσμα να σημάνει συναγερμό. Επιστρατεύονται, λοιπόν οι ένοπλες δυνάμεις του οργανισμού μας που είναι, τα δικά μας μικρόβια (η φυσιολογική χλωρίδα), αυτά που έχουμε σε κάθε πύλη εισόδου (στόμα, έντερο, μύτη, ουρήθρα, κόλπος στην γυναίκα κ. α.) με αύξηση του αριθμού αυτών. Αυτά αντιμετωπίζουν τα ξένα μικρόβια, ώστε να μην εισέλθουν στον οργανισμό μας. Αν δεν τα καταφέρουν αυτά, συνεχίζεται η επιστράτευση των εφεδρειών, με αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων, από τους λεμφαδένες της πιο κοντινής περιοχής, ώστε να τρέξουν για να τα αντιμετωπίσουν με αυτοθυσία.

Τα αντιβιοτικά, όπως καταλαβαίνετε, βοηθούν τον οργανισμό μας, μέσω αυτού του μηχανισμού, να καταπολεμήσουν την λοίμωξη. Πολλές φορές και αν τα μικρόβια έχουν μεγάλη λοιμογόνο δύναμη, η βοήθεια αυτή των αντιβιοτικών είναι απαραίτητη.

Τα κατάλληλα, για μια συγκεκριμένη πάθηση φάρμακα, απλώς βοηθούν τον οργανισμό μας, όπως είπαμε, άλλα αυξάνουν την άμυνα του οργανισμού (που άμυνα είναι η  κυριότερη λειτουργία του οργανισμού μας, σας υπενθυμίζω ότι στο AIDS λόγω παντελούς έλλειψης άμυνας, τα συνηθισμένα φάρμακα, δεν κάνουν τίποτα), άλλα καταπολεμούν τα συμπτώματα, άλλα είναι για τις διάφορες λειτουργίες που έχουν διαταραχθεί, ο δε γιατρός που τα συστήνει, ξέρει ποια χρειάζονται, γι' αυτήν την πάθηση.

Αν τώρα γίνει κακή χρήση των φαρμάκων, θα έχουμε διαταραχή της ισορροπίας του οργανισμού, δηλαδή της υγείας και αντί για καλό θα κάνουμε κακό. Δυστυχώς στην χώρα μας η λήψη φαρμάκων γίνεται από πολλούς, εμπειρικά. Πάει μια μητέρα π.χ. στο φαρμακείο και επειδή πήρε μια γειτόνισσα, το τάδε φάρμακο για το παιδί της και του έκανε καλό, ζητά και αυτή το ίδιο. Ναι αλλά το άλλο παιδί πήρε το φάρμακο που του σύστησε ο γιατρός του. Σκέφτεστε το παιδί αυτό, να είχε άλλη πάθηση από το άλλο, τι θα μπορούσε να πάθη. Εκεί που γίνεται αλόγιστη χρήση φαρμάκων, είναι στα αντιβιοτικά. Έχοντας η μητέρα προηγούμενη εμπειρία ενός αντιβιοτικού, πάει στο φαρμακείο και ζητά το ίδιο αντιβιοτικό, επειδή το παιδί της είχε ξανά βήχα. Δεν ξέρει όμως ότι πρώτα ο βήχας, μπορεί να ήτανε μικροβιακής αιτιολογίας, γι' αυτό ο γιατρός, του έδωσε αντιβίωση, ενώ τώρα μπορεί να είναι ιογενούς αιτιολογίας, που δεν χρειάζεται αντιβιοτικό. Εκ πρώτης όψεως λες, δεν βαριέσαι, προληπτικά το έδωσα. Δεν είναι έτσι, διότι με την αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών, το μόνο που επιτυγχάνουμε, είναι να αναπτύξουν τα μικρόβια αντίσταση, στα συγκεκριμένα αντιβιοτικά και αν τα χρειαστεί, πραγματικά στο μέλλον ο οργανισμός, να μη του κάνουν τίποτα και η ασθένεια του παιδιού, να προχωρήσει με απρόβλεπτες συνέπειες. Τα μικρόβια αυτά είναι επικίνδυνα και για άλλους ανθρώπους, αφού δεν τα καταπολεμά το συγκεκριμένο αντιβιοτικό. Αν η αντίσταση αυτή, επεκταθεί σε πολλά αντιβιοτικά, κυρίως στα νοσοκομεία, από την μεταφορά αυτών των ασθενών, τότε το πρόβλημα αυτό παίρνει τεράστιες διαστάσεις, διότι μεταδίδεται και σε άλλους ασθενείς και δεν υπάρχει εύκολα αντιβιοτικό να τις καταπολεμήσει. Οι λοιμώξεις δε αυτές λέγονται, ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις. Το ίδιο γίνεται και αν αρχίσει ένα αντιβιοτικό και περάσουν τα συμπτώματα και το σταματήσει, πριν τελειώσει η θεραπεία. Το αντιβιοτικό αν το αρχίσει, δεν πρέπει να το σταματήσει, πριν συμπληρωθούν τέσσερις - πέντε μέρες ή όσες συστήσει ο γιατρός, ανάλογα με την πάθηση και το αντιβιοτικό. Και αυτό διότι, όπως είπαμε, είναι ένας πόλεμος μεταξύ, μικροβίων (δικών μας και ξένων). Τα μικρόβια, σαν ζωντανοί οργανισμοί, έχουν την ικανότητα (αν έλθουν σε επαφή με ένα αντιβιοτικό πολλές φορές ή για μεγάλο χρονικό διάστημα), να αναπτύξουν την άμυνά τους, δηλαδή να φτιάξουν ουσίες, που αδρανοποιούν το συγκεκριμένο αντιβιοτικό.

 Με αυτόν τον τρόπο, εύκολα δημιουργούνται ανθεκτικά μικρόβια στο συγκεκριμένο αντιβιοτικό και δεν μπορεί πλέον αυτό να βοηθήσει τον οργανισμό μας.

Το να χορηγηθεί ένα αντιβιοτικό, πρέπει να γίνει μετά από μελέτη και όχι βιαστικά, πρέπει να γίνει πρώτα καλλιέργεια των μικροβίων με τεστ ευαισθησίας, για να δοθεί το κατάλληλο αντιβιοτικό και στην σωστή δόση και διάρκεια. Γι΄ αυτό  πρέπει να έχουμε αντιβιοτικά με τέτοια δύναμη, απέναντι στα μικρόβια, που αυτά με την σειρά τους να μην έχουν αναπτύξει αντίσταση σε αυτά.

 Προληπτικά, μπορεί να δοθεί ένα αντιβιοτικό, σε μεγάλα τραύματα, σε χειρουργεία και όπου αλλού κρίνει ο γιατρός.

Δεν είναι όμως μόνο τα αντιβιοτικά, αλλά όλα τα φάρμακα που θέλουν προσοχή.

 Η υπερβολική χρήση βιταμινών, ακόμα και στο σούπερμάρκετ, μπορεί να προκαλέσει υπερβιταμίνωση στον οργανισμό. Ευτυχώς, οι περισσότερες βιταμίνες, δεν κάνουν υπερβιταμίνωση, κάνουν μόνο η D, η A και η K. Αλλά βιταμίνες πρέπει να παίρνει κάποιος, για συγκεκριμένο λόγω και στην κατάλληλο δόση.

Τα αναβολικά, κυρίως σε παιδιά και εφήβους, μπορεί να προκαλέσουν ένα σωρό βλάβες αργότερα, στην ζωή τους και να είναι πια αργά.

Τα ηρεμιστικά, προκαλούν εθισμό και εξάρτηση, καθώς και τα ναρκωτικά.

Αμφεταμίνες και φάρμακα για αδυνάτισμα, το ίδιο, μπορεί να προκαλέσουν ένα σωρό βλάβες.

Αλλά και ο φόβος για τα φάρμακα, είναι εξίσου επικίνδυνος.

Σκεφθείτε ένας άνθρωπος να πει, εγώ είμαι κατά των φαρμάκων και να έχει ζάχαρο, αρνούμενος να πάρει ινσουλίνη ή αν έχει υπολειτουργία του θυρεοειδούς και δεν πάρει θυροξίνη. Θα χάσει την ζωή του χωρίς λόγω.

Πολλές φορές δίνει ο γιατρός ένα φάρμακο και ο ασθενής, πριν το πάρει διαβάζει τις παρενέργειες, στο χαρτί που το συνοδεύει, τρομάζει και το πετά, χωρίς να το πάρει, αγνοώντας τις συνέπειες. Ο γιατρός είναι ήσυχος ότι, θα θεραπευτεί και αν χειροτερέψει, μπορεί να τα βάλει και με τον γιατρό. Όταν δε τον ρωτάς, πήρες όλα τα φάρμακα σωστά; Μπορεί να σου πει, όχι γιατρέ γιατί διάβασα μέσα αυτό και αυτό. Δεν υπάρχει κανένα φάρμακο, χωρίς παρενέργειες. Ο γιατρός που το δίνει, μετά από το ιστορικό του ασθενούς ή τις εργαστηριακές εξετάσεις, είναι σε θέση να κρίνει, αν πρέπει ο ασθενής να το πάρει ή όχι.

Πάλι εδώ θα τα ρίξουμε στην πολιτεία. Γιατί να εμπορεύονται τα φάρμακα αλόγιστα, χωρίς την συνταγή γιατρού. Σήμερα, εκτός από τα ναρκωτικά και ηρεμιστικά, μπορείς να ζητήσεις ελεύθερα τα φάρμακα από το φαρμακείο, σαν να αγοράζεις σαμπουάν. Στις ξένες χώρες τα φάρμακα δίνονται κατόπιν συνταγής γιατρού και το κουτάκι δεν έχει κανένα συνοδευτικό χαρτί, παρά μόνο το όνομα του ασθενούς που θα το πάρει, τις οδηγίες, πώς θα το πάρει και το όνομα του γιατρού που το έδωσε.

Ξέρω ότι, η εμπιστοσύνη γιατρού, ασθενούς, έχει διαταραχθεί. Το να πάρει μια δεύτερη γνώμη, δεν είναι κακό. Όμως το να γυρίζει κάποιος από γιατρό σε γιατρό και να μη κάνει μια ολοκληρωμένη θεραπεία, αλλά επιλεκτικά λίγο από τον ένα και λίγο από τον άλλο, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, διότι μπορεί να παίρνει παρόμοια φάρμακα ή να μη παίρνει κάποιο που το έχει ανάγκη. Πρέπει να διαλέξει κάποιον που να του έχει εμπιστοσύνη και να ακολουθήσει μια ολοκληρωμένη θεραπεία. 

Δεν πρέπει επομένως, ούτε να γίνεται αλόγιστη χρήση φαρμάκων, αλλά ούτε και παντελώς αποχή από αυτά, αν χρειάζονται.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

                     ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΟΝ ΙΑΣΩ

Πολλές φορές ένα διαζύγιο έχει σαν αιτία την σεξουαλική δυσλειτουργία, είτε του άντρα, είτε της γυναίκας. Μπορεί αυτή η αιτία να μη φαίνεται εκ πρώτης όψεως, όμως είναι ένας σημαντικός παράγων, για την αρμονική συμβίωση ενός ζευγαριού.

Μη ξεχνάτε ότι ο Φρόυντ έλεγε: " η σεξουαλικότητα του ατόμου καθορίζει και την συμπεριφορά του". Επομένως, μια βίαιη ή μια αδιάφορη συμπεριφορά, μπορεί να έχει τις ρίζες της, στην σεξουαλική δυσλειτουργία, του ενός ή του άλλου συζύγου.

Σας υπενθυμίζω ότι, ο κύκλος της φυσιολογικής σεξουαλικής ανταπόκρισης, καθορίζεται από τέσσερις φάσεις : 

1. Φάση διέγερσις.

2. Φάση αποκορύφωσις.

3. Οργασμός.

4. Φάση αποκατάστασις.

Ο STECKEL λέει:"ο πιό έντονος οργασμός προκαλείται μόνο αν το άτομο φτάσει τον απόκρυφο ερωτικό στόχο του".

Οι περισσότερες σεξουαλικές δυσλειτουργίες προέρχονται είτε από άγνοια της σεξουαλικής τεχνικής, είτε από προβλήματα στην σχέση του ζευγαριού.  Σεξουαλική δυσλειτουργία μπορεί να προκαλέσει το άγχος, ο φόβος (για πιθανή ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, για επιδείνωση προϋπάρχουσας ασθένειας κ.α.), η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, το τσιγάρο, τα ναρκωτικά και γενικά οι εξαρτησιογόνες ουσίες, καθώς και η κατάθλιψη. Επίσης σε ποία ηλικία ξεκίνησε η περίοδος στην γυναίκα και η πρώτη της επαφή, η σεξουαλική κακοποίηση και ο βιασμός, ένα χειρουργείο ή ο τοκετός, η εμμηνόπαυση (μόνο ψυχολογικά), ένα έντονο ψυχολογικό ερέθισμα (από κάποιο θάνατο προσφιλούς προσώπου ή κάποιο σοβαρό πρόβλημα στην οικογένεια), μπορεί να παίξουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση σεξουαλικής δυσλειτουγρίας. 

Η σεξουαλική δυσλειτουργία μπορεί να εκδηλωθεί σαν:

1)έλλειψη ή αναστολή της σεξουαλικής επιθυμίας.

Και αν μεν εκδηλωθεί και στους δύο συζύγους δεν υπάρχει πρόβλημα, διότι σεξ θα κάνουν μόνο όταν θέλουν να κάνουν παιδί. Αν όμως ο ένας σύζυγος έχει αναστολή της σεξουαλικής επιθυμίας και ο άλλος έχει σεξουαλική διάθεση, καταλαβαίνετε ότι η σχέση σε αυτό το ζευγάρι, αργά ή γρήγορα θα διαταραχθεί. Όταν υπάρχουν ένα σωρό πειρασμοί τριγύρω μας, δεν μπορεί ένας που έχει σεξουαλική επιθυμία, να περιοριστεί στην σεξουαλική πράξη, αραιά και που ή μόνο όταν θέλουν να κάνουν παιδί. Αυτό θα αναγκάσει τον ή την σύζυγο σε εξωσυζυγική σχέση, με τα γνωστά επακόλουθα. Ο Φρόυντ έλεγε: "Η στέρηση του σεξ, είναι μεγαλύτερο μαρτύριο, ακόμα και από αυτό της πείνας".

Τώρα, η έλλειψη ή αναστολή επιθυμίας στην γυναίκα μπορεί να επηρεασθεί μετά τον τοκετό και τον θηλασμό ή από διάφορες γυναικολογικές καταστάσεις, θεραπείες, ή να είναι μια αρχόμενη κατάθλιψη. Πρέπει να επισκεφθεί αμέσως τον γιατρό της για να μη προχωρήσει η κατάστασή της.  Βέβαια η γυναίκα αυτή, μπορεί να μην αρνηθεί την σεξουαλική επαφή, αλλά δεν θα συμμετέχει. Η ψυχρότητα αυτή μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στις σχέσεις του ζευγαριού.  Στον άντρα, μπορεί να οφείλεται σε διάφορες ασθένειες, σε θεραπείες με φάρμακα, σε ορμονικές διαταραχές, σε άγχος, σε αρχόμενη κατάθλιψη και σε προβλήματα που μπορεί να σχετίζονται με την δουλειά του ή γενικά με την προσωπική του ζωή. Πρέπει και αυτός να επισκεφθεί τον ειδικό γιατρό, για να μη προχωρήσει το πρόβλημά του.

2)Επηρεασμός της σεξουαλικής διέγερσης, στην γυναίκα ή αδυναμία στύσης, στον άντρα. Αυτή μπορεί να οφείλεται κυρίως, σε κακή τεχνική. Αν δεν διεγερθούν σωστά οι ερωτογενείς ζώνες, δεν θα έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι ερωτογενείς ζώνες στην γυναίκα, είναι συνήθως γύρω από τις θηλές στους μαστούς, στους γλουτούς, στη έσω επιφάνεια των μηρών, αλλά δεν είναι ίδιες σε όλες τις γυναίκες, άλλες έχουν στην ραχοκοκαλιά, άλλες πίσω από τα αυτιά, άλλες στις μασχάλες και στην έσω επιφάνεια του βραχίονα. Πρέπει ο σύντροφος (αλλά και η ίδια) να γνωρίζει τις ερωτογενείς ζώνες της συντρόφου του και να έχει υπομονή για την σωστή σεξουαλική διέγερσή της. Αλλη αιτία είναι και ο ψυχολογικός παράγοντας. Αν υπάρχει άγχος, φόβος, πόνος με την επαφή ή προβλήματα στις σχέσεις με τον σύντροφο, η γυναίκα αυτή δεν θα διεγερθεί.

Στον άντρα η αδυναμία στύσης είναι η σημαντικότερη σεξουαλική δυσλειτουργία. Πολλές φορές, η κατάσταση αυτή οδηγεί σε κατάθλιψη. Στις μισές περιπτώσεις η αιτία είναι οργανική, όπως ο διαβήτης, διάφορες ορμονικές διαταραχές, παθήσεις του προστάτου, τραύματα του νωτιαίου μυελού και του εγκεφάλου, η κατά πλάκας σκλήρυνση κ.α. Στις άλλες μισές είναι ψυχογενείς, αν π.χ. η σύντροφος δεν είναι της αρεσκείας του, αν υπάρχει άγχος, φόβος, πόνος ή αν τον απασχολεί κάποιο πρόβλημα στην δουλειά του η στην προσωπική του ζωή, δεν θα έχει στύση. Το αλκοόλ, το κάπνισμα, τα ναρκωτικά και γενικά πολλά φάρμακα (πάνω από 200), μπορούν να προκαλέσουν διαταραχές στην στύση.

3)Έλλειψη οργασμού, στην γυναίκα ή προβλήματα εκσπερμάτισης, στον άντρα.

Για να έλθει μια γυναίκα σε οργασμό, πρέπει η σεξουαλική διέγερση, να φθάσει στην κορυφή της. Αυτό θα γίνει σιγά, σιγά ερεθίζοντας με υπομονή τις ερωτογενείς ζώνες της. Υπάρχουν δυο κατηγορίες γυναικών, αυτές που διεγείρονται, με την είσοδο του πέους στον κόλπο και αυτές που διεγείρονται, με τον ερεθισμό της κλειτορίδας. Αν με κανένα από τους δύο τρόπους η γυναίκα αυτή δεν θα μπορέσει να ερεθιστεί τόσο, όσο χρειάζεται το ερέθισμα, να γίνει ικανό να φθάσει στον εγκέφαλό της και να του δώσει την πληροφορία για να επέλθει οργασμός, τότε η γυναίκα αυτή δεν θα έχει καθόλου οργασμό. Αυτή δε η γυναίκα θεωρείται ανοργασμική. Καταλαβαίνεται ότι, αν ο εγκέφαλός της είναι απασχολημένος με άλλη λειτουργία (φόβος, άγχος, πόνος), οργασμό δεν πρόκειται να έχει.

Στον άντρα, η εκσπερμάτωση δεν πρέπει να γίνει πολύ γρήγορα (πρόωρη εκσπερμάτωση), ούτε πάρα πολύ αργά ή καθόλου (αδυναμία εκσπερμάτωσης).

Η αδυναμία ή η καθυστέρησης της εκσπερμάτωσης, έχει ως αποτέλεσμα, την αναστολή της στύσης, με αποτέλεσμα, τον εκνευρισμό και την αποτυχία της σεξουαλικής πράξης.

Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνεται και η παλίνδρομος εκσπερμάτιση (όταν το σπέρμα δεν εξέρχεται του πέους). Σε αυτήν την περίπτωση, χρειάζεται χειρουργική επέμβαση.

Το άγχος λοιπόν, καθώς και ο πόνος (δυσπαρευνία) είναι οι χειρότεροι παράγοντες.

Η δυσπαρευνία, μπορεί να οφείλεται σε ψυχοσωματικά αίτια τα οποία, με την σειρά τους να οφείλονται σε προηγούμενα σεξουαλικά τραύματα, σεξουαλική κακοποίηση ή βιασμό .

Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, σε ένα ζευγάρι θα πρέπει να υπάρχει, ηρεμία, αλληλοκατανόηση και αγάπη, για να έχουν μια υγιή σεξουαλική ζωή και να μη κινδυνεύει ο γάμος τους.

 Διότι αν έχουν όλα αυτά, εύκολα θα μπορούν να ξεπεράσουν τα προβλήματα που προκύπτουν, από την καθημερινότητα, από το μεγάλωμα των παιδιών, από την δουλειά κ.λ.π.

Αν όμως υπάρχει σεξουαλική δυσλειτουργία, πρέπει να επισκεφθούν έναν ειδικό, να μη ντρέπονται να φανερώσουν το πρόβλημά τους, διότι αλλιώς θα αρχίσει στο ζευγάρι η γκρίνια, η αδιαφορία, ο τσακωμός με καταστροφικές συνέπειες στις σχέσεις τους και στην οικογένειά τους, κυρίως δε στα παιδιά τους.

Η κατάσταση αυτή μπορεί να οδηγήσει σε εξωσυζυγικές σχέσεις, ενός ή και των δυο συντρόφων, με κατάληξη το διαζύγιο.

Είναι πολύ σημαντικό, για τα νέα ζευγάρια, πριν αποφασίσουν τον γάμο, να ερευνήσουν κατά πόσο ταιριάζουν, κατά πόσο υπάρχει αλληλοσεβασμός στις σχέσεις τους, αγάπη,  και όχι το μοναδικό κριτήριο να είναι .... τα ωραία μάτια του συντρόφου, για να διαρκέσει ο γάμος τους χωρίς άσχημες συνέπειες, γι' αυτούς και για τα παιδιά τους.

                    ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

ΠΑΙΔΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΙΑ

Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται περίεργο ένα μικρό κοριτσάκι, ένα παιδί να έχει γυναικολογικά προβλήματα. Επειδή όμως υπάρχουν, πρέπει οι γονείς να προσέξουν, αν δουν οποιοδήποτε σύμπτωμα, να τρέξουν αμέσως στον γιατρό και να μη προσπαθήσουν να θεραπεύσουν εμπειρικά με διάφορα γιατροσόφια ή με μια θεραπεία ενός άλλου παιδιού, γιατί οι παθήσεις μπορεί να μοιάζουν, αλλά δεν είναι πάντα ίδιες.

 Η πιο συχνή πάθηση, είναι τα τραύματα και οι εκδορές, σε αυτήν την ευαίσθητη περιοχή, συνήθως κατά το παιχνίδι. Μπορεί να έχει και αιμορραγία από τον κόλπο. Πρέπει όμως πρώτα να αποκλεισθεί η σεξουαλική κακοποίηση καθώς και η εισαγωγή ξένου σώματος.

Αιμορραγία από τον κόλπο, μπορεί να έχει και ένα νεογέννητο κοριτσάκι, ιδίως αν η μητέρα του έπαιρνε ορμόνες κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης ή αν τα επίπεδα ορμονών της μάνας ήτανε αυξημένα. Με τον ίδιο μηχανισμό, μπορεί να έχει διόγκωση των μαστών συνοδευόμενη από μικρή έκκριση από τις θηλές του νεογνού. Συνήθως τα συμπτώματα αυτά υποχωρούν μετά από μερικές ημέρες.

 Κνησμός του αιδοίου, είναι ένα σύμπτωμα συχνό, που μπορεί να οφείλεται σε δερματολογικές  παθήσεις όπως η ψωρίαση και το έκζεμα. Μπορεί να οφείλεται και σε μια αιδιοκολπίτιδα, τότε όμως θα συνοδεύεται από ερυθρότητα της περιοχής και με υπερέκκριση υγρών, που μπορεί να έχουν και άσχημη μυρωδιά. Υπάρχει περίπτωση να εμφανιστούν και κονδυλώματα, μετά από σεξουαλική κακοποίηση ή από μόλυνση από τα χέρια των πασχόντων (συνήθως πασχόντων γονέων ή πασχόντων οικιακών βοηθών). Πρέπει οι γονείς να είναι σχολαστικοί με την καθαριότητα του παιδιού, ιδίως αν πάσχουν οι ίδιοι, από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Μετά από μια αιδοιίτιδα, μπορεί να δημιουργηθούν συμφύσεις των μεγάλων χειλέων, με αποτέλεσμα, να κολλήσουν τα μεγάλα χείλη μεταξύ τους και μερικές φορές το κοριτσάκι να μη μπορεί να ουρήσει.

Πρώιμη ήβη. Αν η περίοδος, σε ένα κοριτσάκι, έλθει ενωρίτερα από την ηλικία των 8 ετών ή αν η ανάπτυξη των θηλών και η αύξηση των μαστών καθώς και η εμφάνιση υπερτρίχωσης, αρχίσει πριν την ηλικία των 7 ετών, τότε πρέπει να επισκεφθείτε αμέσως τον ειδικό γιατρό. Διότι η ωρίμανση, πριν την σωστή ηλικία, μπορεί να επιφέρει ανωμαλίες στην ανάπτυξη, κυρίως στα οστά και το κορίτσι να παραμείνει σε μικρό ύψος. Πρέπει βέβαια να διερευνηθεί κυρίως η αιτία της πρώιμης ήβης, ώστε να καθοριστεί και η σωστή αντιμετώπιση.

Προσοχή στην σεξουαλική κακοποίηση (σε αγόρια και κορίτσια). Το 40% των σεξουαλικώς κακοποιημένων παιδιών, δράστης ήταν από το συγγενικό ή οικογενειακό περιβάλλον.

Κοριτσάκι με πρώιμο ήβη, έμεινε έγκυος σε ηλικία 6 ετών, κατόπιν σεξουαλικής κακοποίησης. Πρέπει να πούμε ότι κοριτσάκια με πρώιμο ήβη, είναι πιο ανεπτυγμένα από άλλα της ίδιας ηλικίας.

Μία στις τρεις γυναίκες, λέγεται ότι έχουν κακοποιηθεί στην παιδική ηλικία, αν και δεν αναφέρονται όλες οι περιπτώσεις.

Τέλος υπάρχουν και πιο σπάνιες παθήσεις, όπως όγκοι γεννητικών οργάνων και μαστού.

 ΕΦΗΒΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΙΑ

Η βιολογική μετάβαση ενός κοριτσιού σε γυναίκα (και ενός αγοριού σε άντρα), περνάει από μια βιολογική γέφυρα που λέγεται εφηβεία.

Κατά την εφηβεία λόγω αλλαγής (ωρίμανσης) των ορμονών, παρατηρούνται σωματικές και συναισθηματικές αλλαγές. Στα κορίτσια αρχίζει με την ανάπτυξη των μαστών και την τρίχωση ορισμένων περιοχών (μασχάλες, εφηβαίου). Λίγο αργότερα αρχίζει και η πρώτη περίοδος, που μπορεί στην αρχή να είναι ακατάστατη, για να σταθεροποιηθεί μετά από λίγους μήνες.

Συναισθηματικά, παρουσιάζεται μια αστάθεια. Ο έφηβος πολλές φορές, δεν ξέρει τι θέλει και εκδηλώνει μια άρνηση για τα πάντα. Χρειάζεται προσοχή, υπομονή και κατανόηση από τους γονείς, να του συμπαρασταθούν σε αυτή την δύσκολη περίοδο της ζωής τους, διότι εύκολα μπορεί να παρασυρθεί, αν βρει καταφύγιο, κάπου αλλού (ακόμα και σε ναρκωτικά).

Η εφηβεία αρχίζει περίπου στην ηλικία των 12 - 13 ετών και εξαρτάται από διάφορες συνθήκες (γεωγραφικές, διατροφικές κ.λ.π).  Στον ισημερινό αρχίζει νωρίτερα (9 - 10 ετών), ενώ στους πόλους αργότερα (15 - 17 ετών).

Καθυστερημένη ήβη.

Πολλές φορές δεν εμφανίζεται περίοδος αν και η ηλικία προχωρεί. Πρέπει οι γονείς να επισκεφθούν τον ειδικό γιατρό αν το κοριτσάκι είναι 14 ετών και δεν έχει ανάπτυξη μαστών και τρίχωση στο εφηβαίο και στις μασχάλες. Και 16 ετών αν δεν έχει περίοδο ενώ έχει κανονική ανάπτυξη μαστών και τρίχωση στο εφηβαίο και στις μασχάλες. Αν δε παρουσιάζεται και πόνος στην κοιλιακή χώρα, δεν πρέπει να καθυστερήσει η επίσκεψη στον γιατρό.

Αιμορραγίες κατά την εφηβεία.

Κατά την εφηβεία, μπορεί να παρουσιαστούν έντονες αιμορραγίες. Αυτό μπορεί να είναι και φυσιολογικό, αλλά πρέπει πρώτα να αποκλειστούν διάφορες παθολογικές καταστάσεις.

Έντονος πόνος με την περίοδο (δυσμηνόρροια).

Και αυτό μπορεί να είναι φυσιολογικό. Μπορεί όμως να υποκρύπτει και διάφορες παθολογικές καταστάσεις, όπως είναι η ενδομητρίωση, οι φλεγμονές της πυέλου κ.α.

Πολλές φορές εμφανίζονται γαστρεντερικές διαταραχές με εμετούς και διάρροια, κεφαλαγία, ακόμη μελαγχολία και διαταραχή συμπεριφοράς. Συνήθως τα συμπτώματα υποχωρούν με την ηλικία και κυρίως μετά τον τοκετό.

Πόνος κατά την επαφή (δυσπαρευνία).

Αν αρχίσει νωρίς η σεξουαλική δραστηριότητα, υπάρχει κίνδυνος άλγους διότι δεν είναι ακόμη ώριμα, τα γεννητικά όργανα. Υπάρχει δε και αυξημένος κίνδυνος καρκίνου αργότερα. Καλό είναι να γίνεται και το εμβόλιο κατά του HPV (για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας).

Πολυκυστικές ωοθήκες.

Είναι σύνδρομο, που εμφανίζεται με υπερτρίχωση, αραίωση της περιόδου (αραιομηνόρροια), μέχρι εξαφάνιση της περιόδου (αμηνόρροια) και πολλές κύστες στις ωοθήκες που φαίνονται χαρακτηριστικά στο υπερηχογράφημα. Συνήθως εμφανίζονται σε μεγαλύτερη ηλικία, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και στην εφηβεία.

Συχνά συνοδεύονται με παχυσαρκία και διαβήτη (τύπου 2).

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην παχυσαρκία διότι πολλές φορές αν αντιμετωπιστεί σωστά η παχυσαρκία, υποχωρούν και τα υπόλοιπα συμπτώματα.

Ακμή, στο πρόσωπο και στην πλάτη.

Νευρική ανορεξία. Συχνά συνοδεύει την εφηβεία ανορεξία και απώλεια βάρους, που μερικές φορές χρειάζεται να νοσηλευθεί με ορούς και χορήγηση θρεπτικών ουσιών. 

Δεν πρέπει οι γονείς να αμελήσουν, αν δουν ένα από αυτά τα συμπτώματα, να επισκεφθούν τον γιατρό, διότι αν προχωρήσει η πάθηση, μπορεί να έχει καταστροφική εξέλιξη.

                   ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Μήπως ζούμε σε μια κοινωνία, που δεν διαφέρει πολύ από την ζούγκλα; Μήπως ζούμε σε μια κοινωνία, που ο κάθε ένας σκέφτεται μόνο το δικό του συμφέρον, αδιαφορώντας για τον άλλον; Η ‘'αυτού εξοχότης.... εγώ''.

Υπάρχουν άνθρωποι, που προκειμένου να κερδίσουν ένα ευρώ, αδιαφορούν αν καταστραφεί κάποιος άλλος.  Δυστυχώς, η αδιαφορία αυτή μπορεί να στοιχίσει ακόμη και την ζωή πάρα πολλών ανθρώπων. Σε ένα πόλεμο συμφερόντων και γενικά σε κάθε πόλεμο, την πληρώνει πάντα ο πολίτης. Παράδειγμα: Πάνε να χτυπήσουν την Αμερική, δεν χτυπούν αυτούς που καθορίζουν την πολιτική της, αλλά την πληρώνει ο λαός, όπως έγινε με τους δίδυμους πύργους στην Νέα Υόρκη. Η Αμερική, με την σειρά της, για να χτυπήσει τους τρομοκράτες, βομβαρδίζει χώρες, που την πληρώνει πάλι ο απλός και άμαχος λαός και όχι οι τρομοκράτες. Κανείς δεν σκέφτηκε πόσα άτομα έχασαν την ζωή τους συνολικά και αν άξιζε τον κόπο να χαθούν. Κανείς δεν σκέφτηκε πόσο αξία έχει η ανθρώπινη ζωή.

Όλοι μετρήσανε τα δικά τους θύματα. Aλλο παράδειγμα, οι Ισραηλινοί με τους Παλαιστίνιους. Παγιδευμένη βόμβα σκοτώνει ένα σωρό αθώους ανθρώπους στην αγορά των Ισραηλινών. Βομβαρδίζουν οι άλλοι για αντίποινα, συνοικία Παλαιστίνιων, σκοτώνοντας τόσους και άλλους τόσους αθώους ανθρώπους. Κανείς δεν σκέφτηκε την αξία της ζωής των ανθρώπων.  Συμφέροντα; Ναι! Αλλά γιατί να την πληρώνει πάντα ο απλός πολίτης; Γιατί για ένα μικρό ή μεγάλο συμφέρον να μην σκέφτονται την αξία της ζωής; Υπάρχει άραγε εξήγηση; Ίσως μια σκέψη να είναι η εξής:

Όπως σε έναν οργανισμό, η μονάδα ζωής είναι το κύτταρο, έτσι και σε μια κοινωνία, μονάδα είναι ο άνθρωπος. Αν λοιπόν, ο άνθρωπος αυτός από μικρός μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον, που δεν του διδάσκουν τον σεβασμό αλλά το μίσος, για τους πάντες (γείτονες, συγγενείς, δασκάλους κ.λ.π). Ακούει πως κάποιος συγγενής αδίκησε τους γονείς του, πως κάποιος γείτονας παρκάρει το αυτοκίνητο μπροστά στο σπίτι τους, πως κάποιος κακός δάσκαλος δεν έβαλε καλό βαθμό στο παιδί τους κ.λ.π. Αυτή είναι η πρώτη επαφή του παιδιού, με την οικογένεια. Μετά έρχεται το σχολείο. Εκεί πολλαπλασιάζεται το μίσος, οι οπαδοί της Α ομάδος με τους οπαδούς της Β ομάδος, δεν διστάζουν ακόμα και ξύλο να παίξουν. Αργότερα έρχονται τα κόμματα. Το Α κόμμα με το Β κόμμα. Κανείς δεν σκέφτεται ότι όλοι είναι άνθρωποι με τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις. Κανείς δεν σκέφτεται ότι και τα κόμματα δεν ενδιαφέρονται για τον πολίτη πραγματικά, αλλά για το πολιτικό κόστος. Αυτός είναι ο λόγος που η αντιπολίτευση λέει ένα σωρό ωραία πράγματα και όταν γίνει κυβέρνηση, κάνει ακριβώς αυτά που κατηγορούσε. Δεν κάνω πολιτική αυτήν την ώρα. Όλα τα κόμματα το ίδιο κάνουν.

Και έρχεται τώρα η πολιτεία, με τέτοια αδιαφορία προς τον πολίτη, που πολλές φορές γίνεται επικίνδυνη. Συντελεί και αυτή με τον τρόπο της, στο να χάνονται ανθρώπινες ζωές στους δρόμους, από κακή σήμανση. Λένε ότι οι Έλληνες είναι κακοί οδηγοί, δεν μας εξηγούν όμως γιατί οι Έλληνες στο εξωτερικό είναι καλοί οδηγοί;

Δεν αναφέρω για τις άδειες οδήγησης και πως τις δίνουνε.

Όταν π.χ. το κράτος σου έχει συνεχόμενη γραμμή χιλιόμετρα, μεταξύ δύο πόλεων, πώς θα προσπεράσεις ένα κάρο ή ένα τρακτέρ; Αναγκαστικά θα πατήσεις την συνεχόμενη γραμμή. Γιατί δεν γίνεται μελέτη, όπως παλιά, ώστε να ξέρει ο οδηγός πότε να περάσει και πότε είναι επικίνδυνο σημείο, για να μη περάσει. Ευκολία στην σήμανση; Αδιαφορία των ειδικών ή οικονομία χρημάτων για την μελέτη; Οπότε τραβάμε μια συνεχόμενη γραμμή και όποιον πάρει ο χάρος.

Μονόδρομοι; Εκεί να δεις; Ο κάθε δήμος, για να μην περνάνε αυτοκίνητα από τον δήμο τους, μονοδρομούν όπως θέλουν τους δρόμους, με αποτέλεσμα να γυρνάς γύρω, γύρω και να μη μπορείς, πολλές φορές, να βγεις, χωρίς να παρανομήσεις.  Ποιος σέβεται τον πολίτη; Όταν το ίδιο το κράτος παραδέχεται την διαφθορά μέσα στο ίδιο το κράτος; Γιατί δεν κάνει τίποτα; Για να μη χαλάσει το χατίρι μερικών, που τόσα χρόνια η διαφθορά, έχει παγιωθεί. Στα νοσοκομεία, το φακελάκι, δίνει και παίρνει, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, στην πολεοδομία, το ίδιο. Στην εφορία, αν χρωστάς και αργήσεις να πληρώσεις, πληρώνεις με προσαύξηση, αν σου χρωστάει η εφορία, στα δίνει όποτε θέλει χωρίς καμία προσαύξηση. Είναι δίκαιο; Είναι αυτός ο σεβασμός στον πολίτη;

Όταν το ίδιο το κράτος φέρεται με τέτοιο τρόπο στον πολίτη, πως και ο πολίτης να σέβεται το κράτος και να του έχει εμπιστοσύνη; Γιατί δεν αλλάζει αυτό το κλίμα με καμία κυβέρνηση; Διότι όταν ένα κόμμα γίνει κυβέρνηση, τότε σκέφτεται το πολιτικό κόστος και ξεχνά τι έλεγε πριν.

Όσο για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, εκεί είναι η αδιαφορία στο μεγαλείο της.

Δεν υπάρχουν ράμπες παντού. Ράμπες στους δρόμους, χωρίς μελέτη, που πολλές φορές δεν οδηγούν πουθενά και αναγκάζεται ο πολίτης να γυρίσει πίσω. Πολλές φορές οι ράμπες είναι πιασμένες από αυτοκίνητα ασυνείδητων, που η τροχαία τις περισσότερες φορές, αδυνατεί να ελευθερώσει.

Το πολιτικό κόστος είναι τόσο μεγάλο, ώστε πολλές φορές το ίδιο το κράτος να υπαναχωρεί σε αποφάσεις που ήταν σωστές για να μη χαλάσει το χατίρι μερικών.

Σας υπενθυμίζω, όταν η κυβέρνηση, αποφάσισε κάποτε, να γίνεται κατάσχεση του αυτοκινήτου, όταν οδηγείς μεθυσμένος, διαμαρτυρήθηκαν όλοι, από όλα τα κόμματα και υπαναχώρησε. Ο μεθυσμένος οδηγός είναι δυνητικός δολοφόνος και το κράτος έχει υποχρέωση να μας προφυλάξει. Γιατί στο εξωτερικό οι μεθυσμένοι οδηγοί είναι ελάχιστοι, για να μη πούμε, ανύπαρκτοι; Γιατί εμείς στην Ελλάδα είμαστε η πρώτη χώρα σε τροχαία ατυχήματα, στην Ευρώπη;    

Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα, που δεν είναι δυνατόν να τα αναφέρουμε όλα.

Ποιος όμως, σέβεται τον πολίτη; Με αυτήν την νοοτροπία, ο τελευταίος τροχός της αμάξης, είναι ο πολίτης. Ο πολίτης, που αυτός είναι η μονάδα μιας κοινωνίας, μιας χώρας, ενός δήμου.

Πως θα προστατευθεί ο πολίτης; Πως θα διεκδικήσει τα δικαιώματα του; Θα αναγκαστεί  να καταφύγει στην χειροδικία; Θα γίνουμε ζούγκλα; Ή μήπως είμαστε ζούγκλα;

Όλα είναι θέμα ‘'παιδείας''. Αν υπάρχει, μια σωστή παιδεία, τότε το παιδί αυτό, που θα γίνει μεθαύριο γονέας και θα αναλάβει μια σωστή διαπαιδαγώγηση και αναλάβει μια υπεύθυνη θέση, με σεβασμό στον πολίτη, τότε, δίχως άλλο θα αρχίσει να διορθώνεται η κατάσταση.

Ποιος όμως θα κάνει την αρχή; Ποιος θα μάθει στα παιδιά μας, πώς να φέρονται, πώς να κυκλοφορούν σωστά, ποια είναι τα δικαιώματά τους και ποιες οι υποχρεώσεις τους; Ποιος θα μάθει στα παιδιά μας, υπεύθυνα για τους κινδύνους που υπάρχουν γύρω τους και πώς να προφυλάσσονται από αυτούς, όπως το τσιγάρο, τα ναρκωτικά, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και γενικά, πώς να προσέχουν την υγεία τους;  

Σε μια σωστή και πολιτισμένη κοινωνία, η πολιτεία σέβεται τον πολίτη. Του μαθαίνει τα δικαιώματά του και τις υποχρεώσεις του, έτσι ώστε και ο πολίτης να σέβεται την πολιτεία και να μη ξεχνά ότι δημοκρατία, είναι: Η ελευθερία του ενός, να μην εμποδίζει, την ελευθερία, του άλλου.

   ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΑΛΛΟΣ

ΜΑΙΕΥΤΗΡ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ

Μέσα στους αιώνες, ταξιδεύει το DNA από τους προγόνους μας, στους απογόνους μας.

Αυτό που λέμε: "διαιώνιση του είδους" και συμβαίνει σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς.

Φαίνεται απλό, όμως αν σκεφθείτε πόσες λειτουργίες γίνονται και επαναλαμβάνονται, πάντα οι ίδιες, για να συμβεί αυτό, είναι κάτι το φανταστικό.

Προ....προ προ προ πάππους, προ προ Πάππους, προ Πάππους, Πάππους, Γονέας, Παιδί, εγγόνι, δισέγγονο, τρισέγγονο.......κ.λ.π.

Πάντα το ίδιο DNA, με τις ίδιες ιδιότητες και τις ίδιες λειτουργίες. Ένας κύκλος ,όπως είπαμε, που επαναλαμβάνεται συνέχεια μέσα στους αιώνες.

Επειδή είναι κύκλος, δεν έχει αρχή και τέλος. Για να τον περιγράψουμε λοιπόν, παίρνομαι αυθαίρετα, την στιγμή που δημιουργείται η έλξης μεταξύ αρσενικού και θηλυκού.

Ο μηχανισμός αυτός, δεν θα μπορούσε να γίνει, αν δεν υπήρχε ο ερωτισμός (libido).

Ο ερωτισμός είναι εκείνος που θα αναγκάσει ένα αρσενικό και ένα θηλυκό να έρθουν σε επαφή.

Για να γίνει αυτό, γίνονται ένα σωρό λειτουργίες (χημικές αντιδράσεις), τόσο στον οργανισμό του αρσενικού, όσο και στου θηλυκού. Αυτές οι λειτουργίες, είναι γραμμένες μέσα στο DNA του οργανισμού μας.